جسمانی

شیلا روبین (رز بیرن) در فیلم فیزیکی همیشه نقش حامی در زندگی دیگران را بازی نمی‌کرد. در جوانی، او و همسر فعلی‌اش دنی (روری اسکاول) عضو یک گروه فعال بودند که در اعتراضات دهه ۱۹۶۰ برکلی علیه سانسور و جنگ ویتنام شرکت داشتند. اکنون، در اوایل دهه ۱۹۸۰، آنها به انتظارات جامعه تن داده‌اند و ازدواج کرده و خانواده تشکیل داده‌اند. در حالی که دنی به نوعی فعالیت‌های خود را به عنوان استاد علوم سیاسی در دانشگاه ادامه می‌دهد، شیلا در خانه می‌ماند و از دختر کوچک‌شان، مایا، مراقبت می‌کند. شیلا به طور مخفیانه در زمان تنهایی‌اش در طول روز کاری دنی، به چرخه پرخوری و پاکسازی ناشی از بولیمیا دچار می‌شود. وقتی دنی ناگهان در پایان یک سال تحصیلی شغلش را از دست می‌دهد، شیلا به او پیشنهاد می‌کند که این آزادی را به عنوان نشانه‌ای بگیرد که بالاخره زمان آن رسیده که برای تصدی یک منصب عمومی نامزد شود. دنی خود را در جلسات استراتژی و رویدادهای جمع‌آوری کمک‌های مالی غرق می‌کند، هرچند به نظر می‌رسد همیشه شیلا است که او را از به نظر رسیدن بی‌آمادگی یا بی‌اطلاعی نجات می‌دهد. در همین حال، سفرهای منظم شیلا به رستوران‌های فست‌فود به طور مخفیانه حساب پس‌انداز زوج را خالی کرده است، و او را مجبور می‌کند تا قبل از اینکه دنی متوجه شود، راهی برای جایگزین کردن پول پیدا کند. پاسخ او تدریس کلاس‌های ایروبیک در مرکز خرید جدید شهرشان است، که شیلا را به سمت مسیر وسواس‌گونه‌ای از انجام دادن تعداد زیادی کلاس ایروبیک به اندازه‌ای که بدنش تحمل دارد، سوق می‌دهد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد نقش‌های سنتی که شیلا و دنی در ازدواجشان ایفا می‌کنند صحبت کنند. شیلا در خانه می‌ماند و به امور خانه و فرزندان می‌پردازد، در حالی که دنی به دنبال اهداف تحصیلی و سیاسی خود است. آیا فکر می‌کنید رابطه آنها متفاوت به نظر می‌رسید اگر از این انتظارات رها می‌بودند؟ چرا یا چرا نه؟
• درباره رابطه رو به رشد شیلا با کلاس‌های ایروبیک صحبت کنیم. آیا سالم است؟ چه مزایایی برای او دارد و چگونه به او اجازه می‌دهد تا عادت‌های منفی خود را ادامه دهد؟ رابطه سالم با ورزش به چه شکل است؟

والدین باید بدانند که فیلم Physical یک درام کمدی با بازی رز بیرن است که داستانی طنزآمیز و تاریک دارد و بر نقش‌های جنسیتی و سیاست‌های جنوب کالیفرنیا در دوران ریاست‌جمهوری ریگان تمرکز می‌کند. شیلا شخصیتی پیچیده است، یک مادر خانه‌دار که برنامه روزانه‌اش تحت تاثیر بولیمی قرار دارد. علی‌رغم مونولوگ درونی بی‌رحمانه‌ای که به طور مداوم از او می‌خواهد در برابر وسوسه رفتن به رستوران‌های فست‌فود و خوردن مخفیانه غذا مقاومت کند، استاندارد غیرممکن کمال‌گرایی ذهن شیلا اغلب او را تحت تاثیر قرار می‌دهد. مدت زیادی طول نمی‌کشد تا او دوباره بر روی کف حمام بنشیند و بعد از پاکسازی، سوگند بخورد که فردا "بهتر" خواهد بود. زندگی او پس از کشف یک استودیو ایروبیک در مرکز خرید جدید پلیا ویستا به طور چشمگیری تغییر می‌کند، اما مونولوگ درونی سختگیرانه همچنان بر هر عمل شیلا حاکم است. بررسی اختلالات خوردن در فیلم Physical ممکن است نیاز به گفتگوی پیگیری برای بینندگان جوان‌تر یا کسانی که سابقه مشکلات تصویر بدنی دارند، داشته باشد. اگرچه شیلا به وضوح از پیامدهای منفی بیماری خود از قسمت اول رنج می‌برد، اما مونولوگ درونی آزاردهنده او احتمالاً برای کسانی که با فرآیندهای فکری منفی مشابه دست و پنجه نرم می‌کنند، تحریک‌کننده خواهد بود. رابطه جنسی بین بزرگسالان رضایت‌دهنده در چندین مورد مورد بحث قرار می‌گیرد، همانطور که پورنوگرافی است. برهنگی غیرجنسی و مختصر وجود دارد. شخصیت‌ها از کلمات فحش و ناسزا استفاده می‌کنند؛ برخی از آنها الکل می‌نوشند و از ماری‌جوآنا و LSD استفاده می‌کنند.

این سریال کمدی-درام دهه‌ی ۸۰، اضافه‌شدنی خوش‌آمد به روایت‌های اخیر تلویزیونی است که بر زنان حومه‌نشین تمرکز دارند، زنانی که در کلیشه‌های معمول سریال‌های کمدی نمی‌گنجند. سریال «فیزیکال» موضوعاتی را با سریال‌های «کوین می‌تونه خفه‌م کنه» و «خانم خانه‌دار آمریکایی» به اشتراک می‌گذارد، اما با طنزی عجیب و بی‌رحم از بقیه جدا می‌شود، طنزی که از دید شیلا به جهان است. شیلا کاملاً بدبخت است و گاهی دشوار است که برایش دل بسوزانیم، اما همچنان امیدواریم مشکلاتش را حل کند. در دل غم و اندوه خانگی او، رازی نهفته است: چرا زندگی شیلا از پتانسیل تحصیلی و اشتیاق سیاسی به سادگی در ازدواجی ناخوشایند در شهری ساحلی کوچک منحرف شد؟ ازدواج و بچه‌دار شدن ایده‌ی چه کسی بود؟ آیا شیلا انتخاب کرد که از تحصیلات تکمیلی انصراف دهد، یا دنی او را تحت فشار قرار داد؟ چه چیزی مانع بازگشت او به کار می‌شود، با وجود التماس‌های یک معلم سابق که می‌گوید اجازه نده دنی تو را دور نگه دارد؟ آیا واقعاً تحت فشار همسرش برای ماندن در خانه است، یا از موفقیتی که احتمالاً در انتظارش است، می‌ترسد، اگر تحصیلات تکمیلی‌اش را به پایان برساند؟این سوالات در فضای هر صحنه معلق می‌مانند و هیچ پاسخی شگفت‌انگیز نخواهد بود. فقدان توضیحات ساده بخشی از آن چیزی است که شیلا را به شخصیتی عمیقاً جذاب تبدیل می‌کند. در حالی که برخی ممکن است نتوانند فراتر از افکار بسیار بد او درباره خودش و اطرافیانش ببینند، دیگران درک می‌کنند که اختلال خوردن او نباید و نمی‌تواند او را تعریف کند. با این حال، اعمال او قابل سرزنش است و بیماری روانی او او را از نیاز به پاسخگویی در قبال اشتباهاتش مبرا نمی‌کند. اگرچه همه اینها به نظر سنگین و جدی می‌رسند، اما این نمایش خود را به عنوان یک کمدی با جوک‌های ظریف در لحظات مناسب، اثباتی بر توانایی آن در حرکت در مرزهای ژانرهای متعدد و طیف گسترده‌ای از حالات، قرار می‌دهد.