لبخند ساوانا

سوانا، شش ساله، احساس می‌کند که والدینش به دلیل برنامه‌ریزی برای کمپین سناتوری پدرش، به او بی‌توجهی می‌کنند، بنابراین تصمیم می‌گیرد از خانه فرار کند. او در حالی که در پارک با دوستانش قایم‌موشک بازی می‌کند، فرار می‌کند و در صندلی عقب یک ماشین دزدی که آلوی (مارک میلر) و بوتس (دونوان اسکات)، دو محکوم گریخته و دست‌وپاچلفتی رانندگی می‌کنند، مخفی می‌شود. در حالی که آنها از مقامات پنهان می‌شوند، سوانا این جفت سرگردان را مجذوب خود می‌کند و آنها باید تصمیم بگیرند که آیا علاقه فزاینده‌شان به معصومیت بازی‌گوشانه او بر طمع آنها نسبت به پول جایزه‌ای که پیشنهاد شده است، سنگینی می‌کند یا خیر.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد این موضوع صحبت کنند که چگونه ساوانا تا حدی تحت تأثیر یکی از قسمت‌های سریال "لیتل راسکالز" قرار گرفت و تصمیم گرفت از خانه فرار کند. آیا تا به حال پیش آمده که تحت تأثیر تلویزیون یا فیلم، تصمیم نادرستی گرفته باشید؟ آیا این اتفاق زیاد می‌افتد؟
• واقع‌گرایانه بودن داستان ساوانا چقدر است؟ چگونه می‌توان موضوعات فرار و ربوده شدن را به شیوه‌ای متفاوت در دنیای امروز بررسی کرد؟

والدین باید بدانند که این داستان شیرین اما قدیمی، ربودن احتمالی یک کودک را به صورت سطحی و بی‌اهمیت نشان می‌دهد، چیزی که ممکن است برای والدین امروزی ناراحت‌کننده یا نامناسب باشد. برخی لحظات احساسی وجود دارد که ممکن است اشک بیننده را درآورد. همچنین انتظار می‌رود که گاهی از الفاظ ملایم تند ("لعنت"، "بی‌شرف") استفاده شود، بازی با تفنگ، نوشیدن آبجو و جویدن تنباکو، و نشان‌های زیادی از برند آبجو بودوایزر وجود دارد.

شاید باورکردنی نباشد که فیلمی درباره‌ی دختربچه‌ای که از خانه فرار می‌کند و با دو مجرم همراه می‌شود، هم بامزه و هم دلنشین باشد، اما این فیلم در این کار موفق شده است. بسیاری فیلم "لبخند ساوانا" را یک کلاسیک از اوایل دهه‌ی ۱۹۸۰ می‌دانند. اگرچه می‌توان درباره‌ی ماندگاری فیلم یا علاقه‌مندی کودکان قرن بیست‌ویکم به آن بحث کرد، اما در هسته‌ی مرکزی خود، "لبخند ساوانا" فیلمی شیرین درباره‌ی قدرت عشق کودکان معصوم است که از طمع یا جاه‌طلبی قوی‌تر است.این داستان، اورجینال‌ترین یا غیرقابل پیش‌بینی‌ترین نیست؛ شخصیت‌ها عمیق‌ترین نیستند و اکشن آن واقعی‌ترین نیست؛ اما با این حال، "لبخند ساوانا" جاذبه‌ای قدیمی برای بزرگسالان نوستالژیک دارد و این بزرگسالان ممکن است بتوانند فرزندانشان را ترغیب کنند که به تماشای آن بنشینند. (و ممکن است بخواهند در مورد خطرات فرار کردن صحبت کنند.)