خاطرات آنه فرانک

این فیلم محصول ۱۹۵۹، بر اساس کتاب خاطرات آنه فرانک، دو سال از زندگی یک نوجوان یهودی به نام آنه فرانک (میلی پرکینز) و خانواده‌اش را روایت می‌کند که در کارخانه نساجی آمستردام، در پناهگاهی مخفی، از دست نازی‌ها پنهان شده‌اند. خانواده فرانک (آنه، والدینش و خواهر بزرگترش مارگو) در یک اتاقک کوچک در کنار خانواده دیگری به نام ون دان (شلی وینترز و لو جاکوبی) و پسر نوجوانشان پیتر (ریچارد بمر) و بعدتر یک دندانپزشک مسن به نام آقای دوسل، زندگی می‌کنند. آنه در تمام این مدت، وقایع روزانه را در دفتر خاطراتش ثبت می‌کند. چون کارخانه خانواده فرانک درست در زیر پناهگاه قرار دارد، ساکنان آن باید تمام روز را در سکوت کامل بگذرانند تا مبادا یکی از کارگران را مطلع کنند و گشتاپو را به آنجا بکشانند. دو مدیر اداری غیریهودی به نام‌های میپ و کرالر، به طور مرتب با اخبار جنگ و سهمیه‌بندی غذا از آنها دیدن می‌کنند، اما بیشتر فیلم بر ترس و وحشت‌های روزانه زندگی در این فضا تمرکز دارد. آنه از یک نوجوان ۱۳ ساله دست و پا چلفتی به دختری بالغ ۱۵ ساله تبدیل می‌شود و رابطه‌اش با پیتر که کمی از او بزرگتر است، به یک عشق جوانانه تبدیل می‌شود، با اینکه فضای محدود و مشترک آنها حریم خصوصی کمی برایشان فراهم می‌کند. همانطور که هر کسی که خاطرات را خوانده می‌داند، در نهایت خانواده فرانک لو می‌روند و پناهگاهشان توسط نازی‌ها محاصره می‌شود.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد هولوکاست صحبت کنند و اینکه این فیلم چگونه مسائل مربوط به نحوه همکاری (یا عدم همکاری) خانواده‌ها در زمان‌های پراسترس را مطرح می‌کند.
• چگونه آنه فرانک می‌توانست در مواجهه با شرایط دشوار غیرقابل تصور خانواده‌اش، این جمله معروف را بیان کند: «با وجود همه چیز، من هنوز باور دارم که مردم در قلب خود واقعاً خوب هستند»؟ آیا او ساده‌لوح بود، یا فراتر از سن و سالش عمیق می‌اندیشید؟
• در این اقتباس از «دفتر خاطرات آنه فرانک» هولوکاست به چه شکل متفاوتی به تصویر کشیده شده است در مقایسه با فیلم‌های دیگری با موضوع مشابه؟
• آیا عدم خشونت آشکار هولوکاست آن را کمتر شرورانه یا ترسناک جلوه می‌دهد؟

والدین باید بدانند که این درام هولوکاست، اگرچه به صراحت خشونت‌آمیز نیست، اما برخی از موضوعات بالغانه در مورد جنگ جهانی دوم، اسارت و خودنگهداری، آزار و اذیت مذهبی و پایداری را بررسی می‌کند. اگرچه بسیاری از کودکان تا زمان ورود به مدرسه راهنمایی، کتاب آنه فرانک را خوانده‌اند (یا حداقل در مورد آن شنیده‌اند)، اما فیلم بر اساس دفتر خاطرات او شامل صحنه‌های پرتنش و به‌طور بالقوه ترسناکی از زندگی یهودیان در مخفیگاه است. کسانی که در ضمیمه پنهان شده‌اند، با هم بحث می‌کنند، کابوس می‌بینند و در مورد آقای ون دان، حتی غذا را از یکدیگر می‌دزدند. چند تصویر ناراحت‌کننده از نازی‌های مسلح و یهودیان گردآوری‌شده وجود دارد، و همچنین احساس کلی پیش‌بینی بدی وجود دارد، زیرا فرانک‌ها و دوستانشان در انتظار دستگیری اجتناب‌ناپذیرشان هستند. اگرچه مسئله جنسیت تا حدودی پاکدامن است، اما آنه و پیتر با هم معاشقه می‌کنند، چند بوسه دزدیده‌شده را به اشتراک می‌گذارند و به یکدیگر نگاه‌های پرشور می‌اندازند. در نهایت، آنه فرانک به عنوان یک منشور امید باقی می‌ماند، یک خوش‌بین ابدی در میان وحشتناک‌ترین شرایط. برای آگاهی از فیلم‌های بیشتر مانند این، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

این یک درام تاثیرگذار در مورد احتمالا الهام بخش ترین خاطره نویس قرن بیستم است. اگرچه یک نمایش برنده جایزه پولیتزر قبل از آن وجود داشت، اما فیلم "خاطرات آنه فرانک" به کارگردانی جرج استیونز، اولین نسخه فیلمبرداری شده از این اثر زندگی نامه ای است و استانداردی است برای مینی سریال ها و نمایش هایی که در پنج دهه گذشته از آن الهام گرفته اند. پنجاه سال بعد، این فیلم هنوز یک درام قدرتمند و تاثیرگذار است. تعادلی مناسب از پیشگویی، درام بین فردی و حتی طنز در آن وجود دارد. صحنه های شاد و پرانرژی که در آن آنه هدایای کوچک دست ساز هانوکا را می دهد یا با پوشیدن کت محبوب خز خانم ون دان در اطراف می رقصد، به زیبایی با تصاویر تکان دهنده تری از افراد محبوس در تلاش برای عدم ایجاد سر و صدا در برابر یک دزد غیرمنتظره که دفتر زیرین را به هم می ریزد، یا کابوس های آنه از اتفاقاتی که برای دوستانش افتاده و به اردوگاه کار اجباری فرستاده شده اند، در تضاد است. بخش هایی از خاطرات با دیالوگ های اصلی درهم آمیخته شده اند، که نشان دهنده نحوه تبدیل شدن جزئیات زندگی روزمره به درام های پرشور در شرایط احساسی و پرتنش است.در ۱۸۰ دقیقه، فیلم حداقل ۳۰ دقیقه طولانی‌تر از حد معمول است و به نظر می‌رسد که میلی پرکینز انتخاب مناسبی برای نقش اصلی نبوده است. پرکینز که ترکیبی از آدری هپبورن و ناتالی وود به نظر می‌رسد، زیبا‌تر از آن است که بتواند نقش آن را بازی کند و لحن آواز‌خواندن‌اش او را بیش از حد لوس و ملودرام نشان می‌دهد. پرکینز با بیمر (تونی از داستان وست ساید) شیمی باور‌پذیر و قابل قبولی دارد و بیمر در طول فیلم با نگاه‌های پنهانی و خیره‌کننده‌اش به آن، کار قابل توجهی انجام می‌دهد. وینترز و جاکوبی به عنوان وان دان‌های مداخله‌گر و بی‌ملاحظه، به ویژه وینترز که می‌داند چگونه صحنه را بدزد، بسیار مناسب هستند.