زنان گامفورد

در فیلم همسران استپفورد، جوئنا (با بازی کاترین راس) و والتر ابرهرت (با بازی پیتر مسترسن) خانواده خود را از نیویورک شلوغ به حومه آرمانی استپفورد منتقل می‌کنند. جوئنا، عکاس جاه‌طلب، به‌زودی متوجه می‌شود که زنان شهر آرام و مطیع هستند، درحالی‌که مردان انجمن مردان استپفورد به نظر می‌رسد در حال انجام کاری شرورانه هستند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد پیام این فیلم در مورد جامعه و نقش زنان بحث کنند. آیا این فیلم را فیلمی فمینیستی توصیف می‌کنید؟ فمینیسم را چگونه تعریف می‌کنید؟ آیا هر کسی می‌تواند فمینیست باشد؟ آیا خودتان را فمینیست می‌دانید؟
• چه چیزی یک شریک زندگی ایده آل را می سازد؟ چه چیزی یک رابطه شاد را می سازد؟ و آیا باید تلاش کنید تا کسی را تغییر دهید؟
• فیلم توسط مردان نوشته و کارگردانی شده است. آیا این موضوع در پیام‌های فیلم تاثیرگذار است؟ چرا، یا چرا خیر؟

والدین باید بدانند که فیلم همسران گام به گام، یک تریلر علمی-تخیلی و فکری است، که از رمان ترسناک فمینیستی نوشته ایرا لوین اقتباس شده است. کاترین راس و پیتر ماسترسون در نقش جوئانا و والتر ابرهارت بازی می‌کنند، که به شهر آرمانی گام به گام نقل مکان می‌کنند، اما متوجه می‌شوند که اوضاع آنطور که به نظر می‌رسد نیست. فیلم در کل حال و هوای ترسناکی دارد و زنان به عنوان بخشی از طرح طنزآمیز فیلم به تصویر کشیده شده‌اند، که در آن مردان آنها را به همسران مطیع و فرمانبردار تبدیل می‌کنند، که از نظر جنسی در دسترس و آرام هستند. خشونت در صحنه‌ای به نمایش گذاشته می‌شود که در آن از یک آتش‌گیر به عنوان سلاح استفاده می‌شود (و خون به جریان می‌افتد) و همچنین از یک چاقو برای بررسی خونریزی استفاده می‌شود (اما خونریزی نمی‌کند). شخصیت‌ها در مورد رابطه جنسی صحبت می‌کنند، اما هیچ جزئیات تصویری وجود ندارد، و یک صحنه برهنه وجود دارد که در آن سینه‌های برهنه یک زن زیر یک لباس شب نشان داده می‌شود و صدای رابطه جنسی یک زوج نیز شنیده می‌شود. در فیلم از کلمات "حرامزاده" و "احمق" استفاده شده است، و شخصیت‌ها مشروبات الکلی می‌نوشند و سیگار برگ می‌کشند. این فیلم باعث شد اصطلاح "همسر گام به گام" وارد فرهنگ عامه شود و در سال 2004 بازسازی شد، اگرچه آن فیلم بیشتر به سمت کمدی گرایش داشت تا ترسناک. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

این فیلم اصلی سال 1975 -- که بازسازی آن در سال 2004 با بازی نیکول کیدمن ساخته شده -- سرشار از طنز است و با آگاهی به فرهنگ زن‌ستیزی، به آن می‌تازد. اگرچه برخی از صحنه‌های فیلم همسران استپفورد به خشکی یک پیراهن اتوشده با نشاسته است، اما همه این‌ها به جذابیت کیتش دهه 70 این فیلم کلاسیک و پرانرژی می‌افزاید. موضوع فمینیسم، موضوعی جذاب است که در اینجا به آن پرداخته شده و در نگاه بازبین، تماشاگر با پرسش‌هایی روبرو می‌شود. برای مثال، این فیلم بر کدام "موج" فمینیسم سوار است؟ و هدف از نمایش آشکار تماشاگری زنان جذاب کلیشه‌ای چیست؟ در نهایت، این فیلم درباره تلاش یک زن برای استقلال به نمایندگی از زن آمریکایی مدرن است. اما آیا در دام نگاه مردانه خود نمی‌افتد، وقتی که پشت دوربین، فقط مردان هستند؟ این‌ها همه پرسش‌های معتبری هستند، اما در زمانی که جنبش آزادی زنان در اوج خود بود، این فیلم تلاش شایسته‌ای می‌کند تا آگاهی از عدم تعادل حقوق زنان را در حالی که حال و هوای توانمندسازی زنان را به نمایش می‌گذارد، به تصویر بکشد.