اگنس

در یک صومعه سختگیر، راهبه جوانی به نام آگنس (هیلی مک فارلند) ظاهراً توسط یک شیطان تسخیر شده است. پدر داناگیو (بن هال) که با رسوایی در کلیسا روبرو است، برای انجام یک مراسم اخراج ارواح شریر به همراه بنیامین جوان (جیک هورویتز) که هنوز سوگند یاد نکرده است، فرستاده می شود. اوضاع آنطور که انتظار می رود پیش نمی رود و منجر به ترک صومعه توسط دوست آگنس، مری (مولی سی. کوئین) و تلاش او برای زندگی در دنیای بیرون می شود. او با یک شغل وحشتناک، یک رئیس کثیف (کریس سالیوان) و اجاره رو به افزایش دست و پنجه نرم می کند تا اینکه با یک کمدین (شان گان) که آگنس ادعا می کرد عشق واقعی اوست، ملاقات می کند. اما مری همچنان با مسائل ایمان و اعتقاد دست و پنجه نرم می کند، حتی بدون عادت راهبه بودن.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت آگنس صحبت کنند. این موضوع چه حسی در شما ایجاد کرد؟ آیا هیجان‌انگیز بود؟ شوک‌آور؟ فیلم برای رسیدن به این تاثیر چه چیزی را نشان داد یا نشان نداد؟ چرا این موضوع مهم است؟
• فیلم ترسناک است؟ جاذبه فیلم‌های ترسناک چیست؟ چرا بعضی وقت‌ها مردم دوست دارند بترسند؟
• آیا با استعاره‌ای که در فیلم در مورد ساندویچ مطرح شد موافق هستید؟ چرا موافقید یا چرا نیستید؟ چه استعاره‌های دیگری در مورد ایمان به ذهن‌تان می‌رسد؟
• آیا فکر می‌کنید «شیاطین» در فیلم هیولاهای واقعی هستند یا فقط توسط افرادی تصور می‌شوند که بحران ایمان را تجربه می‌کنند؟ چرا؟
• آیا برای یک فیلم سینمایی مناسب است که لحن خود را تغییر دهد (از ترسناک به کمدی، درام و غیره) به روشی که این فیلم انجام می‌دهد؟ این تکنیک در چه زمانی موثر است و در چه زمانی موثر نیست؟

والدین باید بدانند که آگنس یک درام (با عناصری از ترسناک) در مورد یک راهبه تسخیر شده و راهبه دیگری است که بعد از این تجربه صومعه را ترک می‌کند. این فیلم غیرمعمول است و لحن آن در حال تغییر است، اما منصفانه و بسیار متفکرانه است. انتظار چند صحنه بسیار خشونت‌آمیز را داشته باشید: راهبه تسخیر شده به خود می‌پیچد، جیغ می‌کشد و بینی یک کشیش را می‌گیرد و خون زیادی وجود دارد. زنی گونه یک مرد را می‌گیرد و دهان خونین او نشان داده می‌شود. از چشم‌ها خون می‌آید و گفتگویی در مورد اتهام سوءاستفاده جنسی وجود دارد. زبان نیز قوی است، اگرچه کوتاه، با استفاده از کلماتی مانند لعنتی، مکیدن، آشغال و بیشتر. یک بوسه کوتاه، برخی از معاشقه‌های ترسناک و بحث در مورد اینکه چگونه زنی باردار شد وجود دارد. یک کشیش از یک فلاسک می‌نوشد و برخی از نوشیدن‌های اجتماعی، سیگار کشیدن کوتاه و اشاره‌ای به مست بودن وجود دارد. برای اینکه در مورد فیلم‌های بیشتری مانند این در جریان باشید، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

با وجود عناصر یک فیلم معمولی جن‌گیری، این فیلم بیشتر یک کمدی است تا یک داستان ترسناک، با شوخی‌هایی در عجیب‌ترین جاها و تأملی بر ایمان و شکل‌های آن. کارگردان و هم‌نویسنده، میکِی ریس، با فیلم آگنس، به‌طور عمدی و ناگهانی مسیر را عوض می‌کند، از همان سکانس افتتاحیه. در ابتدای فیلم، اسامی عوامل روی یک کیک تولد خوش‌رنگ‌ولعاب نمایش داده می‌شود. مادرِ مافوقِ جدی و عینکی، پیش از آنکه با تکه‌ای کیک به صورتش زده شود، یک سخنرانی تولد محتاطانه اما صمیمی انجام می‌دهد. این کیک توسط آگنسِ تسخیرشده پرتاب می‌شود، درست قبل از آنکه سیلابی از الفاظ زشت را بر زبان جاری کند. در صحنه‌های دیگر، کشیش‌ها و راهبه‌ها در حالی که به موسیقی ریتمیک و جذابی گوش می‌دهند، در حال حرکت آهسته در راهرو به سمت مراسم جن‌گیری هستند. و راهبه‌های ظاهراً مومن در مورد جذابیت مردان نظر می‌دهند، و با شنیدن تعریف‌ها، می‌خندند و سرخ می‌شوند.گوشت فیلم -- و این یک استعاره خالی نیست، همانطور که بنیامین زندگی را به عنوان یک ساندویچ توصیف می‌کند، با خدا به عنوان گوشت -- تلاش‌های مری برای ساختن زندگی خارج از دیوارهای صومعه است. صحنه‌های آرام و دقیق او مجموعه‌ای از ورودی‌ها را به او می‌دهند، راه‌های مختلفی که ممکن است در زندگی‌اش معنا پیدا کند. اما همه چیز ناقص است. کوئین در این نقش، بازی آرام و دردناکی ارائه می‌دهد که به راحتی تاثیرگذار است. ممکن است مشخص نباشد که چگونه، یا اینکه آیا همه چیز در آگنس به درستی کنار هم قرار می‌گیرد یا خیر، اما همچنان یک فیلم متفکرانه است که موفق می‌شود به موضوعات معنوی بپردازد بدون اینکه موعظه کند یا مسخره کند.