ثروت

RICHES یک درام بریتانیایی است که در مورد تلاش‌های یک خانواده بزرگ برای کنترل یک امپراتوری مراقبت از موهای سیاه است. هنگامی که فلر و گلوری، صاحب بریتانیایی-نیجریه‌ای، استیون ریچاردز (هیو کوارشی) به طور ناگهانی فوت می‌کند، به طور غیرمنتظره‌ای تمام سهام شرکت را به نینا (دبورا آیورینده) و سایمون (امانوئل ایمانی)، فرزندان دور از دسترس او از ازدواجش با اوئین (جوموکه آشولا) واگذار می‌کند. کلودیا (سارا نایلز)، همسر دوم او و فرزندانشان، آلشا (آدینکا آکینریناده)، گاس (اولا اوربوی) و واندا (نیکا اوکویه) که معتقدند اف اند جی به درستی متعلق به آنهاست، برای فهمیدن نحوه بازپس‌گیری کنترل شرکت رها می‌شوند. اما نینا، که در ایالات متحده یک حرفه شرکتی ساخته است، مشکوک است که پشت صحنه اف اند جی اتفاق دیگری در حال وقوع است و مرگ پدرش در واقع یک قتل بوده است.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد محبوبیت سریال‌های تلویزیونی صحبت کنند. خط داستانی این نوع برنامه‌های تلویزیونی بسیار شبیه به هم است، پس چرا مردم هنوز از تماشای آن‌ها لذت می‌برند؟
• آیا در این مجموعه به طور کامل به مسائل مربوط به نژادپرستی پرداخته شده است؟ آیا تجربه مهاجران نیز در آن به تصویر کشیده شده است؟ آیا انتظار می‌رود که این موضوعات به طور عمیق در آن بررسی شوند، با توجه به اینکه این مجموعه برای سرگرمی تولید شده است؟

والدین باید بدانند که ریچز یک درام بریتانیایی به سبک سریال‌های تلویزیونی است که شامل موضوعات بالغانه زیادی است. مرگ پدربزرگ خانواده در مرکز این مجموعه قرار دارد و قتل یکی از موضوعات اصلی آن است. همچنین شامل تهدیدات، فریادها و جیغ‌های زیادی است. این مجموعه حاوی کنایه‌های قوی، صحنه‌های شبیه‌سازی‌شده جنسی، فحاشی و نوشیدن الکل است. نژادپرستی سیستماتیک و رفتارهای ضد مهاجر نیز از دیگر موضوعات این مجموعه هستند.

این مجموعه تلویزیونی، رقابت‌های خانوادگی، جنگ‌های شرکتی، و بسیاری از رازها و خیانت‌ها را با هم ترکیب می‌کند تا ملودرامی پرشور بسازد. اما در میان خط‌های داستانی کلیشه‌ای درباره وفاداری، طمع و قدرت، «ریچز» تلاش می‌کند تا درباره نژادپرستی، به‌ویژه در ارتباط با مهاجران و جوامع سیاه‌پوست، گفتگویی را آغاز کند. اما علی‌رغم نکات آشکار و فلش‌بک‌هایی که تجربه‌های مختلف شخصیت‌ها از تبعیض نژادی را برجسته می‌کنند و اغلب به عنوان انگیزه‌ای برای رفتارهای فردی آن‌ها در نظر گرفته می‌شود، بیشتر این روایت در داستان‌های سطحی دفن می‌شود. در نتیجه، «ریچز» در ارائه یک نقد اجتماعی قابل توجه درباره نژادپرستی سیستماتیک و چالش‌های متعدد مهاجران در تلاش برای پیشرفت در یک میدان نابرابر، شکست می‌خورد. با این حال، «ریچز» همچنان روایتی رضایت‌بخش و پر زرق و برق از طمع و قدرت را ارائه می‌دهد.