شکلات‌های حیوانی

وسیله‌ای برای کمدی اسلپ‌استیک و کلامی برادران مارکس، کراکرهای حیوانی با تصمیم خانم ریتنهاوس ثروتمند (مارگارت دومونت) برای برپایی مهمانی به مناسبت رونمایی از نقاشی گران‌قیمت جدیدش آغاز می‌شود. برادرزاده شاد و خوش‌گذران او (لیلی راث) و همکارانش نقاشی را می‌دزدند و آن را با یک جعل و تقلب جایگزین می‌کنند. سپس جعل و تقلب دزدیده می‌شود و با یک جعل و تقلب دیگر جایگزین می‌شود. دو نفر از افراد درگیر در این ماجرا امانوئل راولی (چیکو مارکس) و پروفسور (هارپو مارکس) هستند. مهمان ریتنهاوس، کاپیتان اسپالدینگ (گروچو مارکس)، کاوشگر عجیب و غریب وارد می‌شود و مونولوگ‌های خنده‌دار او به تلاش برای شناسایی مجرمان و سپس شوخی‌های فراوان برادران مارکس می‌انجامد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد تاثیرگذاری کمدی و اینکه چگونه برادران مارکس ممکن است برای مخاطبان دوران رکود جذاب بوده باشند، صحبت کنند. بسیاری از شوخی‌های آنها ریشه در تئاتر زنده و وودویل دارد، درست مثل سه تفنگدار یا ابوت و کاستلو. بچه‌های شما کدام کمدین‌های قدیمی (صامت/اولیه) را دوست دارند و چرا؟

والدین باید بدانند که برادران مارکس در فیلم‌های خود به‌طور گسترده‌ای از روندهای فرهنگی، زبان عامیانه، عبارات معروف و سرگرمی‌های فرهنگ عامه دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ تقلید می‌کنند، که ممکن است برای بینندگان جوان امروزی درک آن‌ها دشوار باشد. سبک فیلم‌سازی نیز کمی خشک و قدیمی است. اگرچه در زمان اکران، این فیلم درجه‌بندی سنی نداشت، اما در نسخه‌های مجدد، انجمن فیلم آمریکا (MPAA) درجه G به آن اختصاص داد. شخصیت‌های مارکس در طول فیلم، شوخ‌طبع و کمی بی‌ادب هستند، و در داستان فیلم، قهرمانان چندان قابل‌توجهی نیستند. سیگار کشیدن گراوچو در فیلم بسیار واضح است، و در یک صحنه، هارپو به‌طور «کمدی» با یک اسلحه به سمت همه افراد حاضر شلیک می‌کند. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

در حالی که تاریخ‌نگاران سینما و طرفداران کمدی کلاسیک تقریباً فیلم «کراکرهای حیوانی» را به عنوان نقطه اوجی در کارنامه برادران مارکس می‌پرستند، این فیلم یک اثر گفتاری ابتدایی و سست با داستانی بی‌اهمیت است. برادران مارکس از وودویلین‌های مشهور بودند و این فیلم تقریباً نسخه فیلم‌برداری‌شده‌ای از نمایشی است که اجرا کرده بودند. به نظر می‌رسد کارگردان فقط دوربین را روشن گذاشته و برای نوشیدن قهوه رفته است در حالی که کمدین‌ها مشغول اجرای ژیمناستیک کلامی و کمدی اسلپ‌استیک خود بودند.در حالی که بسیاری از این شوخی‌ها خنده‌دار هستند، برخی از آن‌ها ممکن است برای بینندگان امروزی قابل درک نباشد. برای مثال، وقتی گراوچو وارد «میان‌پرده‌های عجیب» می‌شود و با دوربین صحبت می‌کند و از اصطلاحات غم‌انگیز و شعری استفاده می‌کند، در واقع یک درام آوانگارد از یوجین اونیل را که اخیراً در برادوی موفق بوده، مسخره می‌کند. در این فیلم، لحظات و کنایه‌های طنزآمیز زیادی وجود دارد و بینندگانی که درک قوی از آن دوره زمانی ندارند یا صبر و حوصله‌ی لنز ثابت فیلم را ندارند، ممکن است «بیسکوئیت‌های حیوانی» را خیلی دور از شاه کمدی بدانند، علی‌رغم اینکه این فیلم به عنوان یک «کلاسیک» شناخته می‌شود.