ترسانجونگ: فیلم

در فیلم ترسنجونگ، یورا (کلارا برنادت) دانشجوی جذابی است که با پدرش جری (نوگی) زندگی می‌کند، خواننده‌ای مشهور که روزگار سختی را می‌گذراند. او پس از مرگ مادر یورا با نامادری شروری ازدواج کرده است. نامادری، ناراضی از این‌که شوهر سابقش شهرت و ثروتش را از دست داده، بدهی‌های زیادی به یک خانواده پولدار و متظاهر دارد. حالا او یورا را به عنوان عروس جوان به پسر آن خانواده پیشنهاد می‌دهد. در اولین ملاقات، او یورا را به تنهایی می‌برد و سعی در تجاوز به او دارد و او را صرفاً «ضمانت» بدهی‌ای که خانواده‌اش به خانواده او بدهکار است، می‌داند. دوستان صمیمی یورا، تیان (جورجیو آبراهام) و اوکا (کوین آردیلوا)، برای نجات او وارد عمل می‌شوند. هر دو به آرامی از مدت‌ها قبل عاشق او بوده‌اند و در مواجهه با بدهی، یک کافه نودل راه‌اندازی می‌کنند تا پول در بیاورند و او را شاد کنند. سرنوشت یورا چه خواهد شد؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد سختی بزرگ شدن با والد ناتنی بی‌محبت صحبت کنند. فیلم تا چه اندازه متقاعدکننده رابطه یورا با مادر ناتنی‌اش را نشان می‌دهد؟
• در بسیاری موارد، کودکان مجبور به جبران اشتباهات والدین خود هستند. یورا چگونه مجبور به جبران کمبودهای نامادریش شد؟
• چگونه این فیلم مشکلاتی را که زنان با آن مواجه هستند و مردان نیستند، به تصویر می‌کشد؟

والدین باید بدانند که Tersanjung the Movie ملودرامی اندونزیایی است در مورد یک زن جوان که به پسر خانواده‌ای ثروتمند که رفتارهای خشونت‌آمیز دارد، قول ازدواج داده شده است. در این فیلم تلاش برای تجاوز به عنف نشان داده می‌شود. مردی به صورت مکرر به زنی مشت می‌زند، اما او با کمک دوستان وفادارش فرار می‌کند. مردی دچار سکته مغزی می‌شود، در بیمارستان بستری می‌شود و آسیب‌های ناشی از آن را متحمل می‌شود. فردی از تلاش برای خودکشی نجات پیدا می‌کند. خون از مچ دست بریده‌شده‌ای در حال خارج شدن نشان داده می‌شود. زنی در حال زایمان نشان داده می‌شود. بزرگسالان الکل می‌نوشند و سیگار می‌کشند. در حالی که نوجوانان ممکن است مسائل و نیروهای اجتماعی که مناقشات فیلم را ایجاد می‌کنند را درک کنند، اما فیلم ممکن است برای بینندگان جوان آمریکایی بیش از حد مصنوعی، کند و به‌طور کلی غیرواقعی به نظر برسد. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

فیلم Tersanjung لحظات شیرینی دارد، اما کمبود مهارت کارگردانی و نویسندگی، نورپردازی ضعیف، ریتم کند و شخصیت‌های شرور یک‌بعدی اغلب آن را به یک سریال تلویزیونی ارزان‌قیمت شبیه می‌کند. (معلوم شد که این فیلم اقتباسی آزاد از یک سریال تلویزیونی اندونزیایی در سال ۱۹۹۸ است.) درود بر بازیگرانی که به نظر می‌رسد سخت تلاش می‌کنند تا پروژه را نجات دهند. صحنه‌های بی‌ربط و حواشی غیرضروری زمان طولانی روی پرده را به خود اختصاص می‌دهند بدون اینکه به روایت فیلم چیزی اضافه کنند. در میانه‌ی فیلم، بازیگر نقش اول زن گیتار می‌آورد و به زیبایی برای تماشاگران می‌خواند، در حالی که تا آن لحظه هیچ اشاره‌ای به استعداد او نشده بود. اگرچه صدای او دلنشین است، اما موسیقی نقشی حیاتی در داستان ندارد. در انتخابی بسیار قابل تامل، کارگردان فیلم را با صحنه‌ای کوتاه و شگفت‌انگیز به پایان می‌برد که در آن، شخصیتی غایب به طور ناگهانی بازمی‌گردد. این اتفاق به جای اینکه یکی از رازهای فیلم را حل کند، با پایان فیلم، مجموعه‌ای از سوالات بی‌پاسخ را مطرح می‌کند. آیا دنباله‌ای وجود خواهد داشت که همه چیز را توضیح دهد؟