خطوط دشمن

ENEMY LINES در دل طبیعت برفی لهستان جنگ‌زده در میانه جنگ جهانی دوم اتفاق می‌افتد. وقتی یک تیم ویژه از نیروهای بریتانیایی و آمریکایی به رهبری کامینسکی (اد وستویک) برای انجام ماموریتی خطرناک جهت نجات دانشمند، دکتر فابین (پاول دلاگ) از دست نازی‌ها اعزام می‌شوند، باید هر کاری از دستشان برمی‌آید انجام دهند تا او را زنده نگه دارند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد نمایش جنگ در خطوط دشمن صحبت کنند. در مورد جنگ جهانی دوم چه می‌دانید؟ آیا فکر می‌کنید این نمایش واقع‌گرایانه‌ای از جنگ بود؟ آیا دیدن توانایی‌های انسان‌ها تکان‌دهنده است؟ آیا می‌توانید از روحیه و شجاعتی که برخی نشان می‌دهند، الهام بگیرید؟ چگونه با کودکان در مورد خشونت، جرم و جنگ صحبت کنیم.
• درباره خشونت فیلم چه فکر می‌کنید؟ آیا زیاد بود؟ آیا به پیشبرد داستان کمک کرد؟
• فیلم در مورد نجات یک دانشمند است. چرا علم تا این حد مهم است؟ و چقدر حیاتی است که ما از متخصصان محافظت کنیم؟
• این فیلم در مقایسه با فیلم‌های جنگی دیگر چطور است؟ آیا فیلمی جنگی مورد علاقه شما هست؟ چه چیزهایی در فیلم‌های جنگی برایتان جالب و چه چیزهایی ناخوشایند است؟

والدین باید بدانند که فیلم خطوط دشمن در میان وحشت‌های جنگ جهانی دوم اتفاق می‌افتد و اد وستویک از سریال دختر غیبت در آن بازی می‌کند. اگرچه تعداد کشته‌ها بسیار بالاست — از نیروهای متفقین آمریکایی و بریتانیایی گرفته تا نازی‌ها — اما خشونت‌ها به ندرت به صورت تصویری نشان داده می‌شوند. وحشتناک‌ترین صحنه‌ای که وجود دارد، صحنه‌ای است که در آن از پشت به مردی شلیک می‌شود و خون از سویتر او بیرون می‌زند. افراد بی‌گناه ناخواسته در این ویرانی گرفتار می‌شوند، از جمله زنان و کودکان. در یک صحنه، حتی یک کودک اسلحه‌ای را شلیک می‌کند. این فیلم همچنین درباره حفظ علم است، درباره اطمینان از زنده و سالم ماندن یک دکتر محترم (پاول دلگ). این موضوع منجر به اعمال شجاعانه‌ای از سوی نیروهای متفقین می‌شود. یک صحنه بسیار کوتاه رابطه جنسی وجود دارد که در آن برهنگی کامل وجود ندارد. انتظار می‌رود که گاهی الفاظ زشت و ناسزا، از جمله کلمه لعنتی، به کار برده شود و برخی از شخصیت‌ها در طول فیلم سیگار می‌کشند که برای دوره زمانی دهه ۱۹۴۰ دقیق است.

در حالی که داستانی ساده و دوست‌داشتنی را روایت می‌کند، با زمینه‌ای مناسب برای خلق یک تریلر جنگی جذاب، این فیلم جنگ جهانی دوم به جای آن به همان کلیشه‌های آشنای تکراری روی می‌آورد که بارها و بارها دیده‌ایم. وقتی با چنین قلمرو سینمایی آشنایی مواجه هستیم، فیلم‌ها باید منحصر به فردتر باشند تا متمایز شوند، اما متاسفانه خطوط دشمن به صورت آزاردهنده‌ای به قراردادها پایبند است. این فیلم به کارگردانی اندرس بانکه، از فیلمنامه‌ای کلیشه‌ای رنج می‌برد و گفتگوهای بین شخصیت‌ها نیز کلیشه‌ای است.صحنه‌های تیراندازی در ابتدا جذاب هستند — مرگ‌ها طولانی نیستند و از نظر سینمایی بسیار خوب به نظر می‌رسند، حتی از نظر هنری در استفاده از موسیقی و نحوه قرارگیری خون روی برف. اما این سبک سینمایی با پیشرفت داستان خسته‌کننده می‌شود و به نظر می‌رسد فقط راهی آسان برای گذراندن وقت است. مثل بازی‌های ویدیویی تیراندازی اول شخص است، که اگرچه در ابتدا سرگرم‌کننده است، اما مثل تماشای بازی برادر بزرگ‌ترتان با نینتندو در دوران کودکی است، که مشتاقانه منتظر نوبت خود هستید. اما هرگز نوبت شما نمی‌شود.