فرزند نابغه

در فیلم THE PRODIGY، یک قاتل زنجیره‌ای (پل فوتو) در همان لحظه‌ای که یک نوزاد متولد می‌شود، می‌میرد. با بزرگ شدن پسر، مایلس (جکسون رابرت اسکات)، او شخصیتی دوگانه و نگران‌کننده پیدا می‌کند. مادرش، سارا (تیلور شیلینگ)، با کمک یک متخصص (کولم فیور) متوجه می‌شود که اتفاقی ناگوار در حال رخ دادن است. آیا او و همسرش، جان (پیتر مونی)، می‌توانند راهی برای نجات پسرشان قبل از اینکه خیلی دیر شود، پیدا کنند؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت در فیلم The Prodigy صحبت کنند. این خشونت را با فیلم‌های ترسناک دیگری که دیده‌اید، چگونه مقایسه می‌کنید؟ آیا خشونت در فیلم‌های غیرترسناک تاثیر بیشتری دارد؟ چرا فکر می‌کنید این‌گونه است؟
• آیا این فیلم شبیه فیلم‌های دیگری بود که دیده‌اید (مثلاً فیلم پیشگویی)؟ اگر این‌طور است، آیا آنقدر خلاقانه یا تاثیرگذار بود که به شباهت‌هایش توجه نکنید؟
• آیا آزارتان می‌دهد وقتی در فیلم‌های ترسناک، شخصیت‌ها انتخاب‌های بدی می‌کنند تا نقاط اوج داستان اتفاق بیفتد؟

والدین باید بدانند که پرادیجی فیلمی ترسناک و گرافیکی است در مورد کودکی (جکسون رابرت اسکات) که با شخصیتی قاتل زنجیره‌ای در بدنش بزرگ می‌شود، و او را بسیار، بسیار خطرناک می‌کند. انتظار خشونت‌های خونی زیادی را داشته باشید، از جمله رفتار بسیار وحشیانه با حیوانات، مثله کردن انسان، تیراندازی و حمله یک کودک به کودک دیگر با جسمی کلفت. زبان تند شامل کلمات فاک و شیت است و توصیف گرافیکی از تجاوز به کودک وجود دارد. یک شخصیت فرعی سیگار می‌کشد. تیلور شیلینگ نقش مادر پسر را بازی می‌کند؛ کالِم فِـیر و پیتر مونی به عنوان ستاره‌های هم‌بازی حضور دارند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

کارگردانی هوشمندانه و فیلمبرداری تاثیرگذار نتوانسته این فیلم ترسناک را از کلیشه‌های گیج‌کننده نجات دهد. فیلم Prodigy بینندگان را به این باور می‌رساند که قرار است از ژانر فراتر رود، اما بزرگسالان خیلی زود متوجه می‌شوند که اتفاقی بسیار اشتباه در حال رخ دادن است. اما نه، آنها تقریبا هر انتخاب بد ممکن را انجام می‌دهند تا ترس را به خوبی به تصویر بکشند. این یک مشکل واقعی است، وقتی که شوخی به‌خصوص از ابتدا اصالت نداشته باشد: این فیلم به‌خوبی در زیرژانر ترسناک بذر بد جای می‌گیرد، همراه با فیلم‌هایی مانند Omen، Good Son، Orphan و بسیاری دیگر، هرچند با چین و چروک‌های مختص به خود. اما اگر بگوییم این زنگ‌ها و سوت‌ها آن را به یک فیلم اصیل تبدیل می‌کنند، مثل این است که اعتبار تک را به ونیلا آیس برای Under Pressure بدهیم.فیلم بدی نیست. کارگردان نیکولاس مک‌کارتی و فیلمبردار بریجر نیلسون سابقه همکاری‌های زیادی با هم دارند و این در فیلم مشهود است. استفاده از تصاویر برای ایجاد فضای فیلم و انتقال اطلاعات به‌خوبی انجام شده است. می‌توان گفت سکانس ابتدایی فیلم کمی بیش از حد اطلاعات می‌دهد و بیننده را منتظر می‌گذارد تا بدی درون کودک آشکار شود. اما با این حال، با ترکیب هوشمندانه تصاویر، فیلم امیدوارکننده است. فضاسازی فیلم مناسب و همراه با سایه‌های سمی است. و بازی‌ها در کل فیلم محکم و استوار است: بازی شیلینگ و مونی به‌عنوان زوجی که با چیزی غیرقابل تصور مواجه می‌شوند باورپذیر است و اسکات جوان در نقش پرچالش فیلم درخشان است. اما تصمیمات بد شخصیت‌ها به‌خاطر نیاز داستان به‌نظر می‌رسد و امید به ایجاد تنش و غافلگیری را از بین می‌برد. فیلم بیش از حد روی ترساندن مخاطب حساب کرده است. فیلم به مکان‌های تاریک‌تری نسبت به فیلم‌های ترسناک معمول می‌رود، اما حتی این موضوع هم جدید و متفاوت نیست، حداقل نه به‌اندازه‌ای که فیلم را به‌یادماندنی کند.