در GOAT، بز کوچک ویل هریس (با صدای کالب مک‌لاگلین) در شهر وینلند به عنوان یک طرفدار بزرگ رواربول (بسکتبال) بزرگ می‌شود، جایی که جت فیل‌مور (گابریل یونیون)، پلنگ سیاه زن و ستاره تیم وینلند ثورنز، بازیکن مورد علاقه اوست. یکی از خاطرات اصلی ویل، حضور در یک بازی ثورنز با مادر مهربانش (جنیفر هادسون) است، که یک پیشخدمت رستوران محبوب است و او را تشویق می‌کند تا رویای خود را برای تبدیل شدن به اولین حیوان کوچک در ورزش تحت سلطه حیوانات بزرگ دنبال کند. یک دهه بعد، ویل هنوز عاشق رواربول است، اما از نظر مالی در تنگنا قرار دارد و در غم از دست دادن مادرش به سر می‌برد. پس از اینکه بهترین دوستان ویل ویدیویی ویروسی از او منتشر می‌کنند که در آن با اعتماد به نفس در یک زمین محلی با مان اترکشن (آرون پیر) روبرو می‌شود، صاحب تیم ثورنز به طور غیرمنتظره‌ای به او پیشنهاد می‌دهد به عنوان بازیکن ششم تیم به ثورنز بپیوندد. جت چندان راضی نیست و هم‌تیمی‌هایش هم همینطور: مودو اولاچنکو (نیک کرول)، دراگون کومودو، الیویا برک (نیکولا کافلان)، شترمرغ، آرچی اورهارت (دیوید هاربر)، کرگدن، و لنی ویلیامسون (استفن کری)، زرافه. ثورنز هنوز قهرمان نشده است و با پایان یافتن دوران حرفه‌ای جت، فشار بر تیم بیشتر می‌شود. ویل به آرامی تیم را متقاعد می‌کند و به آنها در پیشرفت کمک می‌کند. حالا اگر فقط جت یاد بگیرد که توپ را به اشتراک بگذارد...

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد اهمیت کار تیمی در GOAT صحبت کنند. ویل چه چیزهایی در مورد بازی به جت می‌آموزد؟
• به ویل گفته شده که او برای موفقیت خیلی کوچک است. چگونه با دست کم گرفته شدن خود کنار می آید؟ نظر شما در مورد تبعیض بر اساس اندازه در ورزش چیست؟
• برای کسانی که با دوران حرفه ای استف کوری در NBA و لیگ به طور کلی آشنا هستند، کدام جنبه های فیلم به بازیکنان واقعی و آمار مرتبط بود؟
• کدام شخصیت ها از ویژگی های مثبت شخصیتی برخوردار بودند؟ به نظر شما چرا این ویژگی ها برای نمایش روی صفحه ارزشمند هستند؟

والدین باید بدانند که GOAT یک انیمیشن کمدی ورزشی است که توسط استفن کری، اسطوره NBA تهیه شده (که همچنین در آن بازی می‌کند) و درباره ویل هریس (با صدای کالب مک‌لاگلین)، بز کوچکی است که رویای بزرگی دارد و می‌خواهد بازیکن حرفه‌ای راگبال شود، حتی اگر این ورزش شبیه بسکتبال توسط شکارچیان (از جمله اژدهای کومودو که گاهی ترسناک است) سلطه دارد. این فیلم تا حدودی از دوران حرفه‌ای استفن کری به عنوان یک تیرانداز خبره که از نظر قد کوتاه‌تر از استانداردهای لیگ است، الهام گرفته شده و بر پیامی با مضمون «رویای بزرگ» تمرکز دارد و این ایده را به چالش می‌کشد که اندازه در این ورزش مهم‌ترین عامل است. در فیلم به مرگ والدین (به دلیل بیماری) اشاره‌هایی شده و همچنین در ابتدای فیلم، فقر و سختی‌هایی که ویل تجربه می‌کند به تصویر کشیده شده است. خشونت عمدتاً به شوخی‌های شخصیت‌ها در مورد خوردن حیوانات دیگر (که ممکن است برای برخی کودکان ناراحت‌کننده باشد) و گاهی پرخاشگری در راگبال (همانند هل دادن، افتادن و شکستن مچ پا) و همچنین خطرات احتمالی در استادیوم‌ها مربوط می‌شود. ویل توسط برخی از بازیکنان بزرگ‌تر مورد تمسخر قرار می‌گیرد و در دیالوگ‌ها چند توهین و عبارات مانند «کله خر»، «لعنتی»، «افتضاح» و «خرافات» وجود دارد. اگرچه رابطه عاشقانه‌ای در فیلم وجود ندارد، اما طرفداران راگبال برخی از بازیکنان را جذاب می‌دانند و به یکی از آنها پیشنهاد ازدواج می‌دهند؛ عباراتی مانند «دام عشق»، «داغ» و «ناهار» استفاده می‌شود. هم صداپیشگان و هم عوامل پشت صحنه بسیار متنوع هستند و راگبال ورزشی است که جنسیت در آن دخیل نیست. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

این فیلم ورزشی انیمیشنی از صمیم قلب، که توسط همکار بازیگر، کری، تولید شده است، ادای احترامی است به غلبه بر موانع برای دنبال کردن رویاهایتان. کارگردان تیرِ دیلیهای و افراد استودیو سونی پیکچرز انیمیشن، ادای احترام تصویری نه تنها به عناصر زندگی حرفه‌ای خود کری (با قد ۶ فوت و ۲ اینچ، او ۵ اینچ کوتاه‌تر از میانگین لیگ است) بلکه به بسیاری از داستان‌های ان‌بی‌ای را خلق کرده‌اند. در این فیلم شوخی‌های داخلی متعددی برای طرفداران جدی بسکتبال وجود دارد، از جمله اشاره به آگهی تجاری «هیچ چیز جز تور» مایکل جردن و لری برد، حرکات امضای آلن آیورسون، مدو که به اندازه دنیس رادمن پرزرق و برق و عجیب و غریب است، و البته شماره پیراهن کری و حرکت «شب بخیر، شب بخیر». چند ستاره دیگر ان‌بی‌ای و دابلیو ان بی ای (دوین وید، آجا ویلسون، کوین لاو و آنجل ریس) نیز به عنوان شخصیت‌های مکمل، صداپیشگی این پروژه را بر عهده دارند.استار مک لافلین، که شاید بیشتر برای بازی لوکاس در سریال چیزهای عجیب شناخته می شود، در این فیلم عملکرد خوبی دارد. و یونیون، که اطلاعات زیادی در مورد بسکتبال دارد، انتخاب خوبی برای نقش جت است. مضامین مثبت فیلم، یادآور الهام بخشی این موضوع هستند که شهرها چگونه دور تیم های خود جمع می شوند و جوامع از استعدادهای بومی خود حمایت می کنند. البته، فیلم های ورزشی با موضوع تیم های ضعیف، از نظر داستان چندان نوآورانه نیستند، بنابراین پایان فیلم احتمالاً برای اکثر بینندگان غیرمنتظره نخواهد بود، اما همچنان آنها را خوشحال خواهد کرد. و در حالی که تنش ویل با رقیب خود، مانه، به اندازه تنش با جت، که باید محافظه کاری خود را کنار بگذارد تا به هم تیمی هایش در مورد توپ اعتماد کند، جذاب نیست، در نهایت هر عضو تیم فرصت خود را برای درخشش در بازی و رشد دارد. پاداش خوب دیگر این است که این فیلم نه تنها گواهی بر عشق به یک ورزش است، بلکه گواهی بر عشق و تشویق پایدار یک والدین نیز هست، که این موضوع به لطف نقشی است که مادر ویل در زندگی او ایفا می کند.