مبدل‌ها: شوالیه آخر

ترنسفورمرز: شوالیه آخر با یک مقدمه در قرون وسطی آغاز می‌شود. مرلین، جادوگر نبوده بلکه قدرت‌هایش مستقیما از ترنسفورمرهای باستانی سرچشمه می‌گرفت که به او یک تالیسمان ماوراءالطبیعه و سلاح (مانند شمشیر اکسکالیبور و یک عصای جادویی) داده بودند تا در مقابل دشمنان شاه آرتور از آن‌ها استفاده کند. قرن‌ها بعد، کوئینتسا (جما چان) دستور می‌دهد که اپتیموس پرایم به زمین بازگردد و عصای ساخته‌شده توسط ترنسفورمرها را پیدا کند، عصایی که او برای تخلیه منابع زمین و بازسازی سیبرترون به آن نیاز دارد. کوئینتسا اپتیموس را به «نِمِسیس پرایم» تبدیل می‌کند، که حالا دارای چشم‌های بنفش شرور و ماموریتی ضد بشریت است. در زمین، کِید ییجر (مارک والبرگ) مدافع ترنسفورمرها در حاشیه شهر با بقایای اتوبات‌های وفادار پرایم زندگی می‌کند. به زودی او به همراه ویویان ویمبلی (لورا هادوک) مورخ دانشگاه آکسفورد، توسط سر ادموند برتون (آنتونی هاپکینز) مرموز احضار می‌شوند، کسی که توضیح می‌دهد آن‌ها کلیدهای یافتن و استفاده از سلاح‌های جادویی مورد نیاز برای شکست دادن آخرالزمان قریب‌الوقوع ترنسفورمرها هستند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت فیلم‌های تبدیل‌شوندگان صحبت کنند. آیا این خشونت واقع‌گرایانه و ترسناک است، یا به دلیل اینکه تبدیل‌شوندگان واقعی نیستند، تاثیر کمتری دارد؟ فیلم تبدیل‌شوندگان: آخرین شوالیه چگونه بین خشونت تبدیل‌شوندگان بر روی یکدیگر و خشونت علیه انسان‌ها تفاوت قائل می‌شود؟
• این قسمت از مجموعه را در مقایسه با قسمت‌های قبلی چطور ارزیابی می‌کنید؟ آیا فکر می‌کنید که باید ادامه داشته باشد، همان‌طور که پایان‌بندی فیلم نشان می‌دهد؟
• نقش زنان و دختران در این فیلم را چگونه ارزیابی می‌کنید؟ به نظر شما، نمایش شخصیت‌های زن در این دنباله، در مقایسه با سایر فیلم‌ها چگونه است؟
• آیا در فیلم، کلیشه‌ای را مشاهده کردید؟ اگر اینطور است، چه حسی به شما داد؟ آیا مهم است که در شخصیت‌های ترانسفورمرها یا شخصیت‌های انسانی به تصویر کشیده شوند؟

والدین باید بدانند که فیلم تبدیل‌شوندگان: آخرین شوالیه پنجمین قسمت از مجموعه فیلم‌های پرهزینه مایکل بی است که بر اساس اسباب‌بازی‌های محبوب شرکت هسبرو ساخته شده است. این فیلم، مانند دیگر قسمت‌های مجموعه تبدیل‌شوندگان، احتمالاً بیشتر برای دانش‌آموزان دوره راهنمایی که به دنبال اکشن پرهیجان و شوخی‌های بی‌ادبانه هستند، جذاب خواهد بود. خشونت در فیلم بسیار زیاد، مداوم و منجر به مرگ انسان‌ها و تبدیل‌شوندگان (اغلب در صحنه‌های نبرد) می‌شود. همچنین یک صحنه مبارزه ناراحت‌کننده بین شخصیت‌های پرایم و بمب‌بِی وجود دارد که تقریباً به مرگ یکی از آن‌ها منجر می‌شود. اگرچه فقط یک بوسه (و کمی دست‌گیری) در فیلم وجود دارد، اما می‌توان انتظار شوخی‌های بی‌ادبانه و کنایه‌های جنسی زیادی را داشت. الفاظ زشت و ناسزا در فیلم به وفور استفاده شده و بیشتر حول کلماتی مانند «لعنتی» و توهین‌هایی مانند «احمق»، «خر»، «بی‌عرضه» و غیره می‌چرخد. با وجود تنوع بیشتر در شخصیت‌ها و حضور یک نوجوان لاتین، بسیاری از صداپیشگی‌های شخصیت‌های دی‌سپِپتیکان هنوز بر اساس کلیشه‌های نژادی به نظر می‌رسد و اکثریت قاطع شخصیت‌ها سفیدپوست هستند. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

کارگردان مایکل بی با آخرین دنباله پرخرج ترانسفورمرز، فیلمی ارائه کرده که غیرضروری، نامفهوم و ناخوشایند است، مگر اینکه تنها انتظار شما از این فیلم، انفجارهای بیشتر و نبردهای بیشتر باشد. ترانسفورمرز: شوالیه آخر، استعداد قابل توجه برنده جایزه آکادمی، هاپکینز را کاملاً هدر می‌دهد، که به یک کلیشه از یک ارباب انگلیسی ثروتمند تقلیل یافته است که به دور و برش دستور می‌دهد و ربات پیشخدمت وسواسی‌اش، کاگمن (به درستی با صدای جیم کارتر از مجموعه دانتون ابی) را اذیت می‌کند، و باید دیگران را در مورد جامعه مخفی‌اش آگاه کند. علاوه بر این، دیالوگ‌ها بی‌روح هستند (صحنه‌های زیادی وجود دارد که سر ادموند می‌گوید "داداش") و داستان همزمان گیج‌کننده و بی‌روح است. حتی اضافه شدن ایزابلا (ایزابلا مونر)، شخصیت یتیم جدید، هم بی‌اثر است؛ او با پتانسیل شروع می‌کند اما در نهایت کاری جز تصمیم‌گیری‌های نامطمئن و ایفای نقش یک بچه سرکش برای کید (قید) ندارد تا او را به خانواده‌اش اضافه کند.بینندگانی که با فیلم‌های بی آشنا هستند، می‌دانند چه انتظاری داشته باشند، اما این فیلم همچنان ناامیدکننده است. بهترین بخش این فیلم‌ها همیشه خود ترانسفورمرها بوده‌اند، اما این قسمت به سمت تعامل انسانی زیادی (که به‌خوبی نوشته نشده) متمایل شده است. اپتیموس پرایم (با صدای پیتر کالن) حتی قادر به نجات اوضاع نیست، چون بیشتر داستان شرور است. با وجود تمام مشکلات این قسمت از ترانسفورمرها، یک نکته مثبت کوچک وجود دارد -- این فیلم با دو ساعت و نیم زمان، ۱۵ دقیقه کوتاه‌تر از ترانسفورمرها: عصر انقراض است. اما همچنان حدود ۴۵ دقیقه طولانی‌تر از حد معمول است. بدترین قسمت آزاردهنده و خسته‌کننده این است که، همان‌طور که پایان فیلم مشخص می‌کند، این پایان ترانسفورمرها نیست.