باشگاه قاتلان

باشگاه آدمکش" داستان مورنگان (هنری گلدینگ) است که قراردادی از کالدوِل عجیب‌وغریب (سام نیل) دریافت می‌کند تا هفت آدمکش دیگر از جمله فالک مرموز (نومی راپاس) را بکشد. اما نکته اینجاست که همه آنها پیشنهاد دقیقا یکسانی دریافت کرده‌اند، یعنی یک بازی جهانی کشتن یا کشته‌شدن به راه می‌افتد، چرا که ظاهرا فقط می‌تواند یک آدمکش باقی بماند. اما دقیقا چه کسی این عملیات را هدایت می‌کند و دلیلش چیست؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت موجود در فیلم «باشگاه قاتلان» صحبت کنند. دیدن این صحنه‌ها چه حسی در شما ایجاد کرد؟ شوک‌زده شدید یا هیجان‌زده؟ آیا فکر می‌کنید همه این صحنه‌ها برای پیشبرد داستان لازم بودند؟ خشونت در رسانه‌ها چه تأثیری بر کودکان دارد؟
• این فیلم یک شخصیت منفی زن دارد که در ژانر اکشن کمیاب است. این موضوع چه تفاوتی در داستان ایجاد کرد؟
• هیچ‌کدام از شخصیت‌های اصلی، ویژگی‌های برجسته و قابل‌توجهی نداشتند. آیا این موضوع ایرادی دارد؟ آیا فیلم‌ها باید قهرمانانی دوست‌داشتنی داشته باشند؟

باشگاه قاتلین" یک فیلم اکشن و دلهره‌آور با صحنه‌های خشونت‌آمیز مداوم است. هنری گلدینگ در نقش یک قاتل به نام مورگان ظاهر می‌شود که توسط شخصیت سام نیل به نام کالدول استخدام می‌شود تا هفت قاتل دیگر را بکشد، اما در نهایت متوجه می‌شود که آنها نیز ماموریت مشابهی دارند. الگوی یا پیام مثبتی در فیلم وجود ندارد، اگرچه تلاش می‌کند نشان دهد که مورگان با کشتن افراد بد، خدمتی به جامعه ارائه می‌کند. انواع روش‌های مرگ از خفه‌کردن تا غرق‌کردن، شلیک گلوله تا ضربات چاقو وجود دارد. استخوان‌ها می‌شکنند، انگشتان آسیب می‌بینند و صحنه‌هایی از شکنجه وجود دارد. این فیلم دارای بازیگران متنوعی است و نقش اصلی را یک بریتانیایی-آسیایی بر عهده دارد. همچنین نقش‌های زنانه‌ی قدرتمندی در فیلم وجود دارد که اگرچه به‌خوبی نوشته نشده‌اند، اما قابل توجه هستند. از جمله نقش نوومی رپاس در شخصیت اصلی منفی به نام فالک. در فیلم از کلمات رکیک کمی استفاده می‌شود که شامل "f--k"، "s--t" و "bitch" می‌شود. یک صحنه‌ی جنسی نیز وجود دارد که در آن سینه‌ی یک زن به‌طور مختصر نشان داده می‌شود. شخصیت‌ها گاهی اوقات الکل می‌نوشند و در یک صحنه، اینطور القا می‌شود که اگر مردی نوشیدن الکل را رد کند، غیرمردانه است.

این فیلم اکشن مهیج، به جز مجموعه‌ای از سؤالات بی‌پاسخ و حفره‌های داستانی، چیز جدیدی ارائه نمی‌کند و بسیار کم اتفاق می‌افتد که برای بیننده قابل درک باشد. فیلم «باشگاه قاتلان» خود را در کنار مجموعه فیلم‌های «جان ویک» قرار می‌دهد، اما بدون هیچ‌یک از جذابیت‌ها یا لحظات هیجان‌انگیز آن. دیالوگ‌ها در کل ضعیف هستند و لهجه آمریکایی جنوبی رپیس در همه‌جا به گوش می‌خورد و حتی گاهی ناپدید می‌شود. اگر به دنبال نکات مثبت باشیم، برخی از صحنه‌های اکشن قابل‌توجه هستند، به‌ویژه تعقیب‌وگریز ماشین‌ها. اما اگر این فیلم یک تست برای گلدینگ در تلاش او برای ایفای نقش جیمز باند بعدی (نقشی که با آن در ارتباط بوده) باشد، آنگاه پایان آن «ممنون، اما نه ممنون» است.