من یک تعقیب‌کننده هستم.

از تهیه‌کنندگان مجموعه مستند «من یک قاتل هستم»، مجموعه «من یک مزاحم هستم» منتشر شد. این مجموعه شامل مصاحبه‌های عمیق با افرادی است که به جرم مزاحمت محکوم شده‌اند و قربانیان آن‌ها. از افرادی که بعد از تجربه تروما و سوءمصرف مواد مخدر، به سمت رفتارهای وسواسی و آزاردهنده رفته‌اند، تا افرادی که به طور مداوم همکاران سابق خود را که قبلاً دوست آن‌ها بوده‌اند، مورد آزار قرار می‌دهند، همه در این مستند صحبت می‌کنند و درباره افکار و اعمال خود توضیح می‌دهند. اعضای خانواده و آشنایان محکومان، و همچنین افرادی که هدف مزاحمت قرار گرفته‌اند، افکار و نگرانی‌های خود را در مورد این وضعیت به اشتراک می‌گذارند. در همین حال، متخصصان و مدافعان قربانیان، برخی از الگوهای رفتاری که منجر به رفتارهای مزاحمت می‌شود را برجسته می‌کنند، در حالی که دادستان‌ها و تحلیل‌گران حقوقی، حفره‌های سیستماتیک را توضیح می‌دهند که باعث می‌شود محکوم کردن و مجازات این افراد برای این جرایم دشوار شود.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد دلایل جرم بودن آزار و اذیت بحث کنند. حداقل ۴۰ درصد از ۳ میلیون مورد آزار و اذیت گزارش شده در سال به خشونت منجر می‌شود. چرا؟ آیا کارهایی وجود دارد که بتوان انجام داد تا از وقوع این اتفاق جلوگیری شود؟
• برخی از عناصر به کار رفته در سریال «من یک تعقیب‌کننده هستم» برای ایجاد حس دراماتیک بیشتر چیست؟ آیا فرمت این سریال روشی مناسب برای پرداختن به جرائم خشونت‌آمیز وسواس‌گونه در تلویزیون است؟ یا صرفا سرگرم‌کننده‌تر از آن است که بیننده را به تفکر وادار کند؟

والدین باید بدانند که من یک تعقیب‌کننده هستم، یک اسپین‌آف از مجموعه من یک قاتل هستم، شامل مصاحبه‌های ناراحت‌کننده‌ای است که اعمال خشونت‌آمیز را مورد بحث قرار می‌دهد، از تعقیب وسواس‌گونه افراد و ترساندن آنها تا گفتگوهایی در مورد حمله و قتل. همچنین به این موضوع پرداخته می‌شود که قربانی یک شکارچی انسان بودن چه حسی دارد. در حالی که بیشتر این موارد فقط در مورد آن صحبت می‌شود، گاهی عکس‌ها و تصاویر آرشیوی این لحظات خشونت‌آمیز را نشان می‌دهند. همچنین فحاشی زیادی وجود دارد، سیگار کشیدن قابل مشاهده است و گفتگوهایی در مورد نوشیدن الکل و اعتیاد به مواد مخدر وجود دارد. ازدواج، خیانت و داشتن فرزند نیز مورد بحث قرار می‌گیرد.

این مجموعه آزاردهنده، فراگیری آزار و اذیت در ایالات متحده را به نمایش می‌گذارد و دلایلی را نشان می‌دهد که برخی افراد را به رفتارهای وسواس‌گونه، سوءاستفاده‌گرانه و خشونت‌آمیز سوق می‌دهد. همچنین بینش‌هایی را در مورد عواملی که می‌توانند (اما به هیچ وجه توجیه‌کننده نیستند) تمایل افراد به این نوع جرایم را تشدید کنند، ارائه می‌دهد. این عوامل شامل آسیب‌های روحی، بیماری‌های روانی و اعتیاد هستند. داستان‌های آزاردهندگان و قربانیان آنها هر دو وحشتناک است، به‌ویژه لحظاتی که ناتوانی سیستم عدالت کیفری در جلوگیری از وقوع این جرایم را به تصویر می‌کشد. قابل توجه است که مدت زمان حبس آزاردهندگان بسیار کم است، مگر اینکه دادستان‌ها بتوانند راه‌هایی برای محکوم کردن آنها به دلیل تخلفات دیگر پیدا کنند. به طور کلی، «من یک آزاردهنده هستم» حقایق زیادی را در مورد آنچه در ذهن یک آزاردهنده می‌گذرد، آشکار می‌کند، اما بیشتر در مورد این موضوع صحبت می‌کند که چگونه سیستم قانونی در حمایت از افرادی که بیشترین تاثیر را از این اقدامات می‌پذیرند، ناکام مانده است.