بالاد لفتی براون

بالاد لفتي براون، لفتي وفادار (با بازی بیل پولمن) چهل سال سوار بر ادوارد جانسون (پیتر فوندا) بوده و همراه او ماجراجویی‌های زیادی را تجربه کرده است. اکنون ادوارد به عنوان سناتور انتخاب شده و راهی واشینگتن می‌شود. او می‌خواهد لفتي را مسئول مزرعه خود کند، اما همسرش لورا (کتی بیکر) فکر نمی‌کند که این کابوی احمق و نامتعادل بتواند از عهده آن بربیاید. قبل از اینکه کسی بتواند تصمیم بگیرد، ادوارد توسط یک تیرانداز به قتل می‌رسد. لفتي بلافاصله به دنبال قاتل می‌رود و با یک پسر تنها به نام جرامیا (دیه‌گو ژوزف) مواجه می‌شود که داستان‌های کابویی می‌خواند و درخواست می‌کند که همراه او برود. سرانجام، دو شریک سابق دیگر نیز در مزرعه ظاهر می‌شوند: جیمی بیرس (جیم کاویزل) که اکنون فرماندار مونتانا است و تام هارا (تامی فلانگان) که یک الکلی سابق و مارشال ایالات متحده است. تام برای پیدا کردن لفتي سوار بر اسب می‌شود و لفتي او را متقاعد می‌کند که در جستجوی قاتل کمک کند. آنها قاتل را پیدا می‌کنند، اما همچنین یک حقیقت وحشتناک را کشف می‌کنند. در همین حین، خود لفتي متهم به کشیدن ماشه تفنگ به روی ادوارد شده است.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت در "بالاد لفتی براون" صحبت کنند. چه میزان خشونتی نشان داده شده است؟ چه چیزهایی نشان داده نشده است؟ چگونه بر شما تاثیر گذاشت؟ تاثیر خشونت رسانه‌ای بر کودکان چیست؟
• چگونه نوشیدن در فیلم به تصویر کشیده شده است؟ آیا جذاب به نظر می‌رسد؟ آیا از آن لذت برده می‌شود یا سوءاستفاده می‌شود؟ تفاوت آن در چیست؟
• انتقام چه دستاوردی دارد؟ چرا فکر می‌کنید جذاب است؟
• چرا مردم به فیلم‌های وسترن علاقه‌مند هستند؟ این ژانر چه چیزی درباره هویت ما بیان می‌کند؟ چرا فکر می‌کنید این ژانر امروز کمتر از گذشته محبوب است؟
• آیا لفتی براون شخص خوبی است؟ آیا او باهوش است؟ مهربان است؟ آیا مهم است که او به انتقام علاقه دارد؟

درباره فیلم «بالاد لفتی براون»: این فیلم وسترن انتقام‌جویانه‌ای است که بر خلاف سنت‌های رایج، بر شخصیت یک sidekick تمرکز دارد، نه یک قهرمان سنتی. خشونت اصلی‌ترین مسئله فیلم است و شامل اسلحه و تیراندازی است؛ شخصیت‌ها مورد اصابت گلوله قرار می‌گیرند و کشته می‌شوند و خون‌ریزی رخ می‌دهد. همچنین صحنه‌هایی از دار زدن با طناب دور گردن وجود دارد که همراه با صداهای تقلا و خفگی است. یکی از شخصیت‌ها در حین بازجویی دیگری را بی‌رحمانه کتک می‌زند، گلوله‌ای از زخم بیرون کشیده می‌شود، زخم با فلز داغ سوزانده می‌شود و مار زنگی کشته می‌شود. الفاظ نامناسب در فیلم کم است اما یک بار از کلمه "f--k" و همچنین کلمات "s--t" و "bitch" استفاده می‌شود. یکی از شخصیت‌های فرعی مشکل اعتیاد به الکل دارد و در یک صحنه مست است. همچنین یک زوج متأهل را در حال در آغوش کشیدن و بوسیدن نشان می‌دهد. این فیلم بسیار خوب ساخته شده و علاقه و عشق عمیقی به ژانر وسترن نشان می‌دهد، اما احتمالاً طرفداران غیر وسترن را جذب نخواهد کرد.

جرد موشه نویسنده و کارگردان، به وضوح شیفته و قدردان ژانر وسترن است و در این فیلم، وسترنی کلاسیک، ماهرانه و بی‌آلایش خلق کرده که زاویه‌ای تازه به داستانی قدیمی می‌بخشد. موشه با قرار دادن شخصیت سنتی «همدم» در مرکز داستان، ظرافت و ظرافت‌های غافلگیرکننده‌ای خلق می‌کند، به‌ویژه با انتخاب هوشمندانه پُلمن، بازیگر کاراکترمحور، در نقش اصلی. او بازی فوق‌العاده‌ای ارائه می‌دهد و با تأکید بر کندی و نوعی خرد بیابانی، به‌طور کامل در نقش خود فرو می‌رود. شخصیت چپ‌دست براون او نمی‌داند چطور باید در تمدن با چیزها کنار بیاید - حتی در یک صحنه با یک تیرک حصار مبارزه می‌کند - و با قوانین بسیار خوب نیست، اما در دشت‌های باز کاملاً احساس راحتی می‌کند.موشه با فیلمبرداری روی فیلم واقعی، تصاویر بیرونی زیبایی را در بالاد لفتی براون به تصویر می‌کشد و اغلب شخصیت‌ها را در برابر آسمان‌های ابری چشم‌نواز و با نورهایی که از زوایای عجیب می‌تابند، قاب‌بندی می‌کند. او می‌داند که چگونه از مناظر طبیعی، درختان، صخره‌ها و حتی علف‌های بلند برای ایجاد اثر دراماتیک استفاده کند؛ همچنین ریتم همه فیلم‌های وسترن بزرگ را درک می‌کند. به همین دلیل، داستان‌گویی او محکم و استوار است و فیلم در سراسر آن هیجان‌انگیز و تکان‌دهنده باقی می‌ماند. فوندا در نقش قهرمان (که اکنون کوچک‌تر شده است) ظرافت خشن و بیکرانی را به نمایش می‌گذارد و بیکر در نقش همسر سرزنشگرش فوق‌العاده است.