موند راکر

در فیلم مون‌ریکر، پس از ربوده شدن یک شاتل فضایی، از جیمز باند (با بازی راجر مور) خواسته می‌شود که پرونده را بررسی کند. هنگامی که او متوجه می‌شود این سرقت بخشی از نقشه هوگو دراکس شرور (با بازی مایکل لونزدل) برای قتل عام است، ۰۰۷ باید هر کاری از دستش برمی‌آید انجام دهد تا از فاجعه جهانی جلوگیری کند. حتی اگر به این معنی باشد که خود او به فضا برود.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت در فیلم مون‌ریکر صحبت کنند. چند شخصیت در این فیلم می‌میرند؟ این مرگ‌ها چه تأثیری دارند؟ مجوز کشتن برای باند به چه معناست؟
• چگونه زنان در این فیلم به تصویر کشیده شده‌اند؟ آیا غیرمعمول بود که فیلمی مثل این را ببینیم که در آن زنان عمدتاً در نقش‌های مکمل حضور دارند، ظاهرشان مورد توجه قرار می‌گیرد و به شخصیت‌های مرد کمک می‌کنند؟ آیا این موضوع در سال‌های اخیر تغییر کرده است؟
• باند قطعاً آدم خوبی است، اما روش‌ها و رفتارهایش قابل تامل است. آیا او یک الگوی مناسب است؟ آیا او جذاب به نظر می‌رسد؟ آیا او فردی است که باید از او الگوبرداری کرد؟ چرا، یا چرا نه؟
• چگونه شخصیت‌های غیر سفیدپوست در فیلم به تصویر کشیده شده‌اند؟ آیا فکر می‌کنید آنها کلیشه‌ای هستند؟ چرا باید در مورد کلیشه‌های نژادی مراقب باشیم؟
• این فیلم جیمز باند در مقایسه با فیلم‌های دیگر مجموعه چه تفاوت‌هایی داشت؟ تفاوت‌های اصلی این فیلم با فیلم‌های اخیر مجموعه مانند اسکای‌فال و اسپکتر در چه مواردی است؟

والدین باید بدانند که مونریکر یک فیلم ماجراجویی جیمز باند محصول ۱۹۷۹ با بازی راجر مور است که شامل تلمیحات جنسی، خشونت و تصاویر کلیشه‌ای و زن‌ستیزانه قدیمی است. داستان فیلم، باند را به فضا می‌برد، جایی که تلاش می‌کند تا هوگو دراکس (با بازی مایکل لونزدل) را از کشتن افراد بی‌گناه بازدارد. باند قهرمانانه و شجاعانه عمل می‌کند. اما فیلم کمی قدیمی به نظر می‌رسد: زنان اغلب توسط شخصیت‌های مرد مورد تحقیر قرار می‌گیرند و بیشتر به عنوان اشیاء مورد علاقه به تصویر کشیده می‌شوند، در حالی که شخصیت‌های غیر سفیدپوست نیز به طور مشابه با تعداد نسبتاً کمی دیالوگ و اغلب فقط با لباس‌های تشریفاتی یا قومی به حاشیه رانده می‌شوند. خشونت در سراسر فیلم رایج است، اما خشن یا گرافیکی نیست. معمولا شامل مبارزه تن به تن با مشت و لگد است. اما برخی از مبارزات با سلاح نیز وجود دارد -- یک شخصیت با چاقو به سینه‌اش ضربه می‌خورد، اما باز هم خونی وجود ندارد و مرگ احتمالی او اغراق‌آمیز و کارتونی است. سکس ملایم است و عمدتا تلمیح، اگرچه برخی از بوسیدن و در آغوش گرفتن نیز وجود دارد. باند این کار را با بیش از یک زن انجام می‌دهد. فحاشی در فیلم وجود ندارد، اما باند و دیگران الکل می‌نوشند، اما نه به صورت افراطی. شخصیت‌ها همچنین سیگار می‌کشند. باند زندگی مجللی دارد و اغلب به مکان‌های دوردست سفر می‌کند، در حالی که ابزارهای پیشرفته‌ای نیز در اختیارش قرار می‌گیرد تا به او در کارش کمک کنند. طرفداران باند ممکن است از بازدید نوستالژیک فیلم لذت ببرند، اما کسانی که با این مجموعه آشنا نیستند، ممکن است آن را قدیمی و کسل‌کننده در مقایسه با فیلم‌های اخیر ۰۰۷ بیابند. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

یکی از فیلم‌های نمادین جیمز باند با بازی راجر مور، مون‌ریکر، سال‌هاست که طرفداران این مجموعه را تقسیم کرده است. این فیلم که یک موفقیت تجاری بود و به خاطر صحنه‌های جاه‌طلبانه و لحن شوخ‌طبعانه‌اش مورد ستایش بسیاری قرار گرفت، منتقدان معتقدند که این همان جایی است که جیمز باند به خود-طنزی افتاد. بیش از ۴۰ سال پس از انتشار آن، دشوار است که آن را تا حدی هر دو نبینیم. در حالی که از بازیگران قوی و طراحی تولید بی‌نقصی برخوردار است، احساس می‌شود که این مجموعه در جستجوی ایده‌های جدید است و دقیقاً نمی‌داند که بعداً به کجا برود.در دهه ۲۰۰۰، مجموعه فیلم‌های جیمز باند با الهام از شخصیت جیسون بورن، بار دیگر به یکی از ستون‌های اصلی فرهنگ عامه تبدیل شد. اگر بتوانید از نمایش زن‌ها و اقلیت‌ها در فیلم مون‌ریکر که به شدت مربوط به دوره‌ای خاص است، بگذرید، این فیلم در هدف خود برای ارائه یک سرگرمی خوش‌نیت موفق است. فقط زیاد به دنبال داستان نباشید و سعی نکنید بفهمید چرا همه در فضا لباس‌های زرد رنگ می‌پوشند.