قلعه‌های یخی

الکسیس وینستون شانزده ساله (با بازی لین-هالی جانسون) استعدادی ذاتی در اسکیت روی یخ دارد. به گفته مربی‌اش، بیولا (با بازی کالین دیهورست)، او بهترین اسکیت‌باز طبیعی است که تاکنون دیده است، "حتی بهتر از دخترهایی که در المپیک شرکت کرده‌اند." با کمک بیولا و دوست پسرش نیک (رابی بنسون)، الکسیس موفق می‌شود پدرش (تام اسکریت) را که بیش از حد محافظت‌کننده است، راضی کند تا به او اجازه دهد در یک رقابت منطقه‌ای شرکت کند. او خیلی زود با کمک یک مربی حرفه‌ای، در المپیک 1980 شرکت می‌کند و یک گروه فیلمبرداری در تمام مدت حرکات او را دنبال می‌کنند و عکسش روی جلد مجله ورزشی اسپورتس ایلوستریتد قرار می‌گیرد. این یک رویای تبدیل شده به واقعیت است، اما به زودی الکسیس متوجه می‌شود که این رویا می‌تواند به دام تبدیل شود. وقتی در پیستی یخ‌زده سقوط می‌کند و بینایی‌اش را تقریباً از دست می‌دهد، باید تصمیم بگیرد که آیا واقعاً می‌خواهد به اسکیت روی یخ ادامه دهد یا خیر، و اگر چنین است، چگونه می‌تواند به هدف خود برسد؟

• خانواده‌ها می‌توانند درباره موفقیت و شهرت صحبت کنند. لکسی با این موضوع چگونه برخورد می‌کند؟ چرا او رفتاری ناهنجار دارد؟ چه ستاره‌ها و ورزشکار-ستاره‌های دیگری رفتار مشابهی دارند؟ آیا بعد از دیدن این فیلم، رفتارهای آنها برایتان قابل درک‌تر است؟ شما چگونه با شهرت در اوایل زندگی‌تان برخورد می‌کنید؟ آیا فکر می‌کنید که شهرت واقعاً آنقدرها که نشان داده می‌شود، خوب است؟

الکسیس 16 ساله‌ای است که ناگهان وارد دنیایی بزرگتر و پرشتاب‌تر از خود می‌شود. به همین دلیل، او برخی تصمیمات خودتخریبی می‌گیرد. او با یک اسکیت‌باز دیگر به نیک خیانت می‌کند و در یک مهمانی شراب می‌نوشد. الکسیس همچنین احساس می‌کند که حامیان مالی او را به چشم یک شیء جنسی می‌بینند. یک حادثه تراژیک الکسیس را از کار می‌اندازد. شخصیت‌های نوجوان با یکدیگر عشق‌بازی می‌کنند و رابطه جنسی نوجوانان به صورت غیرمستقیم نشان داده می‌شود.

این فیلم نامزد اسکار، با داستانی جذاب برای عاشقان جوان و پیر، مثالی عالی است از اتفاقی که برای دختری می‌افتد که خیلی زود به موفقیت می‌رسد. او از همه منزوی می‌شود و روابطش آسیب می‌بیند. دخترهای دیگر پشت سرش حرف می‌زنند، حامیان مالی با او مثل یک تکه گوشت رفتار می‌کنند و مربیش او را تحت فشار قرار می‌دهد تا کامل باشد. می‌شود یک دختر را برای نوشیدن شراب در یک مهمانی ـ یا حتی یک عمل مخرب‌تر ـ بخشید. این یک داستان پندآموز جذاب و ملایم‌تر از داستان‌هایی است که ستاره‌های خودتخریبی امروز به نمایش می‌گذارند.برای کسانی که با تماشای ام‌تی‌وی بزرگ شده‌اند، خود را برای لحظاتی کند در این فیلم آماده کنید. ریتم فیلم به خوبی غم و حس از دست دادن را منتقل می‌کند - ترانه فیلم نیز همین کار را می‌کند - اما کمی اغراق‌آمیز است؛ کارگردان، دونالد رای و بازیگرانش گویی از مکتبی هستند که کندی را برابر با دراماتیک بودن می‌دانند.