رویای شفاف

در فیلم لوسیدریم، دائه هو چویی (گو سو)، خبرنگار تحقیقی، سه سال پس از ربوده شدن پسرش، همچنان در جستجوی آدم ربایان است و مطمئن است که پسرش هنوز زنده است. علی رغم سرد شدن پرونده، یک کارآگاه پلیس (کیونگ گو سول) با همدردی، به طور فعالانه ای تحقیق می کند. دائه هو از کمک یک روانپزشک (هیه جونگ کانگ) استفاده می کند که تحقیقاتش در مورد رویای شفاف ممکن است به او در بازیابی خاطرات از دست رفته از جزئیات روز ربوده شدن کمک کند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد حد و مرزهایی که برای یافتن یک عزیز گمشده در نظر می‌گیرند، صحبت کنند. آیا برای یافتن آن فرد دست به جرم و جنایت می‌زنید؟ آیا در صورت لزوم از خودگذشتگی می‌کنید؟ آیا رویای شفاف نظر شما را در مورد هر یک از این موارد تغییر داده است؟
• فیلم با داستانی بر اساس واقعیت یک آدم‌ربایی آغاز می‌شود و آن را با علمی-تخیلی از دویدن در داخل رؤیای دیگران مخلوط می‌کند. فکر می‌کنید این چقدر خوب کار می‌کند؟
• کارگردان این فیلم که اولین تجربه کارگردانی اوست، می‌گوید که تا حدی از فیلم Inception الهام گرفته است. آیا فکر می‌کنید خلاقیت اغلب توسط آثار خلاقانه دیگر برانگیخته می‌شود؟ به نظر شما چرا این اتفاق می‌افتد؟

والدین باید بدانند که فیلم لوسیدریم، یک درام کره‌ای جنوبی محصول ۲۰۱۷، یک داستان جذاب علمی-تخیلی و جنایی است با خشونت و زبانی متناوب که در آن یک خبرنگار که کارش برای او دشمنان زیادی به وجود آورده، به‌طور وسواس‌گونه به دنبال پسر جوان ربوده‌شده‌اش می‌گردد. در نهایت او به یک تکنیک خطرناک و ناشناخته، رویا دیدن شفاف، متوسل می‌شود تا به او کمک کند سرنخ‌هایی را که ممکن است در روز ربودن سه سال قبل از دست داده باشد، پیدا کند. احساسات بسیار شدید هستند. یک تصادف مرگبار خودرو نشان داده می‌شود. شخصیت‌ها مورد ضرب و شتم قرار می‌گیرند. یک بیمار در حال مرگ شوک‌هایی به قلبش وارد می‌شود. بزرگسالان الکل می‌نوشند. زبان شامل کلمات فحش و ناسزا است. گاهی اوقات تشخیص خوب‌ها از بد‌ها دشوار است. این فیلم به زبان کره‌ای با زیرنویس انگلیسی است. برای اطلاع از فیلم‌های بیشتر در این سبک، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

کارگردان و نویسنده جون-سونگ کیم با مهارت یک فیلم جنایی هیجان‌انگیز، دراماتیک و گاهی خشن خلق کرده است. اکشن در رویای شفاف به اندازه فیلم‌های جیسون بورن نفس‌گیر نیست، اما افزودن تعاملات انسانی و جلوه‌های ویژه رویاگونه، عمق و سطحی از علاقه را به آن می‌بخشد که در بسیاری از نمونه‌های مکانیکی‌تر این ژانر یافت نمی‌شود. اگر پرونده آدم‌ربایی سه ساله سرد است، چرا پدر داغدار وارد رویاهای خود نشود تا سرنخ‌هایی را که در زمان ربوده شدن پسرش از دست داده، پیدا کند؟ و اگر این کافی نیست، چرا راهی برای ورود به رویاهای آدم‌ربایان پیدا نکنیم؟ پرونده آدم‌ربایی کودک به عنوان یک واقعیت عمل می‌کند که کارگردان می‌تواند از آن برای به کارگیری تخیل علمی-تخیلی خود و مجبور کردن شخصیت‌ها به مواجهه با خطر در دنیای ناخودآگاه دیگران استفاده کند. این واقعیت که رویای شفاف واقعی احتمالاً در چنین موردی کمکی نخواهد کرد، به نظر بی‌اهمیت است. تلاش برای یافتن مجرمان به پیچش‌های داستانی و سرنخ‌های امیدوارکننده‌ای می‌انجامد که در بن‌بست‌ها و مردگان متوقف می‌شوند. امیدهای ما در حین باز شدن داستان بالا و پایین می‌شود. درست زمانی که فکر می‌کنید قهرمان آنچه را که به دنبالش است پیدا کرده، مسیر عوض می‌شود اما او را به جای دیگری هدایت می‌کند.سبک فیلم از کلیشه‌ها استقبال می‌کند و آن‌ها را به نمایش می‌گذارد: کارآگاه پلیس فردی جدی و واقع‌گرا است، و یک کارآگاه خصوصی کهنسال و بداخلاق، لحظات طنزآمیز فیلم را رقم می‌زند.