اتاق کنترل

حقیقت موزاییکی است. حقایق قطعاتی هستند که باید کنار هم قرار بگیرند و فقط با عقب رفتن و نگاه به کل آن است که می‌توان الگوها را دید. این مستند جیهان نجیم تلاش می‌کند تا با نگاهی به شبکه خبری عرب الجزیره و پخش آن از جنگ عراق، برخی از این دیدگاه‌ها را ارائه دهد. می‌گویند تاریخ را فاتحان می‌نویسند. اما شاید این به این دلیل است که پیروزی توسط مورخان تعیین می‌شود. آنچه سیاستمداران و پخش‌کنندگان آمریکایی به عنوان "ماموریت انجام شد" به تصویر می‌کشند، ممکن است توسط طرف دیگر بسیار متفاوت دیده شود. هر دو طرف ممکن است بمباران را تماشا کنند، اما ما افسران یکنواخت و شیک فرماندهی مرکزی (سنتکام) را می‌شنویم که آمار و ارقام در مورد آنچه با موفقیت به دست آمده است را بیان می‌کنند در حالی که جهان عرب زنانی را می‌شنود که در مورد بی‌رحمی ابر قدرت بزرگ جهان که غیرنظامیان را به قتل می‌رساند، گریه می‌کنند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد نحوه دریافت اخبار و اقدامات خود برای اطمینان از دریافت کامل‌ترین و بی‌طرفانه‌ترین اطلاعات ممکن صحبت کنند. نوجایم تنها از بخش کوچکی از تصاویر فیلمبرداری‌شده خود استفاده کرد. او چگونه داستان را شکل داد؟ نظر شما در مورد تأکیدی که او بر بخش‌هایی از داستان مانند واکنش مترجم به سیاستمداران آمریکایی و مرگ گزارشگر الجزیره گذاشت، چیست؟ تفاوت گزارش‌دهی و پروپاگاندا چیست؟ سی‌ان‌ان در مقایسه با فاکس چگونه است؟ ان‌بی‌سی، ای‌بی‌سی و سی‌بی‌اس در مقایسه با پی‌بی‌اس و الجزیره چگونه هستند؟ تلویزیون در مقایسه با روزنامه‌ها چگونه است؟ اینترنت چطور؟ برای اطمینان از دریافت اطلاعات از منابعی که صرفاً دیدگاه‌های ما را تقویت نمی‌کنند، چه کاری می‌توانیم انجام دهیم؟ یکی از شخصیت‌ها می‌گوید که هم نماینده ایستگاه و هم نماینده مردم است. آیا در اینجا تعارضی وجود دارد؟ اگر چنین است، کدام تعهد مهم‌تر است؟

والدین باید بدانند که این فیلم حاوی برخی الفاظ تند و تصاویر گرافیکی از نبرد است، از جمله تصاویری از اجساد و مجروحان و ساختمان‌های ویران شده که ممکن است برای برخی بینندگان بسیار ناراحت‌کننده باشد. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

در اتاق کنترل، فرم و محتوا در هم می‌آمیزند و نگاهی بی‌طرفانه به چهار شخصیت کلیدی می‌اندازند و به آن‌ها اجازه می‌دهند تا خودشان صحبت کنند. جالب‌ترین و جذاب‌ترین شخصیت‌ها، افسر نیروی دریایی جاش راشینگ و حسن ابراهیم، خبرنگار الجزیره سودانی هستند. راشینگ، رابط با روزنامه‌نگاران عرب، همان چیزی است که شما از یک آمریکایی و به‌خصوص نماینده آمریکا در یک فرهنگ بدبین انتظار دارید. او همیشه با ذهن باز، کنجکاو، صادق و شرافتمند است. او صبور، متعهد و حتی خوش‌بین است و به «اعتماد کامل به قانون اساسی آمریکا» اعتقاد دارد. جالب‌تر از هر اعتراضی به اخلاق روزنامه‌نگاری، خشم یک تهیه‌کننده است که از حضور یک مهمان «متخصص» ناراضی است، که شاید در «طرف درست» بوده، اما اعتبار کافی برای حمایت از آن را نداشته است. و ما می‌بینیم که نگرانی‌های دیگر، هم روزنامه‌نگاری و هم سیاست را فراتر می‌برند، زمانی که یک تهیه‌کننده الجزیره، با بدبینی و حتی تلخی می‌گوید: «اگر به من شغلی در فاکس پیشنهاد شود، آن را قبول می‌کنم و کابوس عرب را به رویای آمریکایی تبدیل می‌کنم.»آمریکایی‌ها اخبار جنگ عراق را در سی‌ان‌ان و شبکه‌های تلویزیونی تماشا می‌کنند و فکر می‌کنند که واقعیت را می‌بینند. دنیای عرب اخبار جنگ را در الجزیره تماشا می‌کند و فکر می‌کند که واقعیت را می‌بیند. این فیلم هر دو را تماشا می‌کند و واقعیت متفاوتی را به ما نشان می‌دهد، یا شاید قطعه دیگری از واقعیت را که به ما کمک می‌کند بفهمیم چطور هیچ تلاشی یا ادعایی از بی‌طرفی نمی‌تواند کاملا از تعصب فرار کند. برخی صحنه‌ها اکنون قدرتمندتر از زمانی هستند که فیلم ساخته شد. وزیر دفاع دونالد رامسفلد اعلام می‌کند که دروغ‌گویان گرفتار خواهند شد، در حالی که فیلم بخشی از حقیقت را به ما نشان می‌دهد که به طور کامل به آمریکایی‌ها گفته نشده بود. و غیرممکن است که احساس سرما نکنید وقتی که رئیس‌جمهور بوش می‌گوید: من انتظار دارم زندانی ما به طور انسانی رفتار شود، درست مثل اینکه ما با زندانی‌های آنها به طور انسانی رفتار می‌کنیم.