گل سمی

کارسون فیلیپس (جان تراولتا) در فیلم گل سمی، پرونده یک فرد مفقودالاثر را در شهر زادگاهش قبول می‌کند. بدتر از آن، زنی که به دنبال فرد گمشده است، معشوقه سابق کارسون است و به نظر می‌رسد درگیر یک ماجرای عجیب است، درست مثل دوست قدیمی‌اش، داک (مورگان فریمن). آیا کارسون می‌تواند از پس همه دروغ‌ها و فریب‌هایی که برخی از اهالی شهر به آن‌ها دل بسته‌اند، بربیاید؟ یا اینکه او هم فقط یک قربانی دیگر خواهد شد؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت در فیلم‌های مهیج و جنایی صحبت کنند. آیا خشونت در فیلم The Poison Rose اغراق‌آمیز بود؟ آیا به اندازه کافی دراماتیک بود؟ آیا به داستان کمک کرد یا آسیب زد؟ چرا؟
• کارسون یک قهرمان دوست‌داشتنی است؟ چرا یا چرا نه؟
• به عنوان یک شخصیت شرور، دکتر تا چه حد ترسناک بود؟ چه چیزی می‌توانست او را ترسناک‌تر کند؟

والدین باید بدانند که The Poison Rose یک فیلم هیجان‌انگیز آمریکایی با بازی جان تراولتا، مورگان فریمن و برندن فریزر است. کارسون فیلیپس (تراولتا) یک کارآگاه خصوصی است که مامور پیدا کردن یک فرد مفقود شده است. اما به زودی با تار عنکبوتی عمیق‌تر از جنایت مواجه می‌شود که فراتر از یک پرونده معمولی مفقود شدن فرد است. انتظار برخی خشونت‌های مسلحانه و تیراندازی‌های خونی را داشته باشید، از جمله افرادی که به سر، سینه و بدن آنها شلیک می‌شود. در سراسر فیلم به موضوعات بالغانه‌ای مانند سوء مصرف مواد، خشونت خانگی، اعتیاد و قتل اشاره می‌شود. یک نوجوان مسموم و کشته می‌شود. بزرگسالان به طور مداوم سیگار می‌کشند و اغلب الکل می‌نوشند. زنی به صورت رمانتیک بر روی صحنه می‌رقصد و می‌خواند در حالی که لباسی بر تن دارد که بدن او را به نمایش می‌گذارد (نیمه برهنه، سینه‌های عریان). در سراسر فیلم از الفاظ زشت و تند استفاده می‌شود از جمله: f--k، f--king، s--t، t-ts، ass، bitch و damn. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

تلاش ناموفق این فیلم نوآر مدرن به شدت کهنه، قابل پیش‌بینی و به‌شدت خسته‌کننده است. حتی به عنوان یک فیلم معمایی جنایی ساده، رز سمی چیزی برای ارائه ندارد، به جز بازیگران بزرگ روی کاغذ. بخش زیادی از این درام کلیشه‌ای، تکراری و به‌شدت ناآگاه از تقلید بودن خود است.از همان ابتدا، قهرمان اصلی، کارسون فیلیپس، اعلام می‌کند که همیشه شیفته زنان زیبا و داستان‌های غم‌انگیز بوده است. در این فیلم، هر بازیگر تلاش می‌کند تا هر جمله را جذاب، تند یا دراماتیک جلوه دهد، اما دیالوگ‌ها اغلب آنقدر مضحک و سطحی هستند که این پروژه می‌توانست به عنوان یک طنز یا هجو موفق باشد. اما در عوض، فیلم شبیه زمانی است که کودکان لباس‌های والدین خود را می‌پوشند و وانمود می‌کنند که به سر کار می‌روند یا در جلسه‌ای شرکت می‌کنند.