مرد گریزلی

GRIZZLY MAN بیشتر یک مدیتیشن بر روی محدودیت‌ها و خواسته‌های انسان است تا یک مستند، و از زندگی و مرگ فعال حقوق خرس، تیموتی ترودول، الهام گرفته شده است. ترودول و دوست‌دخترش، امی هوگنارد، در اکتبر ۲۰۰۳ توسط یک خرس کشته شدند. حدود نیمی از تصاویر موجود در مستند GRIZZLY MAN توسط خود ترودول ضبط شده است (نیمی دیگر مصاحبه‌های هرتزوگ با خانواده، دوستان و همکاران موضوع مستند، و همچنین پزشکی قانونی که با اجساد سر و کار داشت، می‌باشد). در پنج سال آخر زندگی‌اش، ترودول بیش از ۱۰۰ ساعت از خرس‌ها و همچنین اعترافات، شکایات و گاهی نظرات پرخاشگرانه خودش را فیلمبرداری کرد. در طول بازگشت‌های دوره‌ای به تمدن، او برای محافظت از خرس‌ها کمپین برگزار کرد، به کلاس‌ها و برنامه لترمن سر زد، بنیاد GRIZZLY PEOPLE را با جول پالوفاک هم‌بنیان‌گذاری کرد و کتاب AMONG GRIZZLIES را با او هم‌نویسندگی کرد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد این فیلم و بحث اصلی آن صحبت کنند، که مربوط به دلبستگی تردول به خرس‌هاست. آیا او با تصور اینکه خرس‌ها به او احترام می‌گذارند یا حتی او را دوست دارند، مثل اینکه او به آنها احترام می‌گذاشت و دوستشان داشت، از حد خود فراتر رفت؟ چگونه مصاحبه‌شوندگان مختلف دیدگاه‌های متفاوتی از یک داستان را ارائه می‌کنند و تردول را به عنوان شخصیتی تراژیک، غم‌انگیز، گمراه یا شجاع توصیف می‌کنند؟ در مورد تصمیم تردول برای وقف زندگی‌اش به خرس‌ها چه فکر می‌کنید؟ غیبت قابل توجه دوست‌دخترش، امی، از بخش تصویری فیلم را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

والدین باید بدانند که این به هیچ وجه یک مستند کودکان نیست، اگرچه تصاویر مکرر خرس گریزلی و روباه را نشان می‌دهد. فیلم به صراحت مرگ تردول و دوست‌دخترش را در نظر می‌گیرد که توسط خرسی در شرایط ظاهراً وحشتناکی مورد حمله قرار گرفتند. فیلم شامل چندین تصویر از خرس‌هایی است که یکدیگر را تهدید می‌کنند یا با هم می‌جنگند، و همچنین برخی لحظات «اعتراف‌گونه» تردول که ممکن است بینندگان جوان‌تر را آشفته کند (او بسیار احساساتی است، به طور مکرر از الفاظ زشت استفاده می‌کند و به شیوه‌ای پارانوئید رفتار می‌کند). در سراسر فیلم، هرزوگ با تردول در مورد «طبیعت» بحث می‌کند-- جایی که تردول وحشی‌گری خرس‌هایش را محترم می‌شمارد، اما آنها را به عنوان موجوداتی نجیب و حتی دوستانه نیز می‌بیند؛ در مقابل، هرزوگ آنها را به عنوان موجوداتی خشن و وحشی می‌بیند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

این فیلم هوشمند و تاثیرگذار بر یک بحث بین ورنر هرتزوگ فیلمساز و سوژه‌اش تمرکز دارد. جایی که ترودول خرس‌ها را دوستانش می‌نامد و نام‌هایی به آنها می‌دهد (آقای شکلات، سرجوخه براون، وندی) و هرتزوگ حیوانات را موجودات وحشی می‌خواند. برخی از مصاحبه‌شوندگان ترودول را فردی می‌دانند که از حد خود فراتر رفته است. برخی دیگر او را مردی می‌دانند که راهش را گم کرده است (نیتش خیر بود، اما به نظر من، رفتار می‌کرد انگار با آدم‌هایی در لباس خرس سر و کار دارد). طبق روایت هرتزوگ، ترودول خودش را به شکل شاهزاده‌ای شجاع درآورده بود که با آدم‌های بد می‌جنگد. این مخالفان مبهم و فراوان بودند، از شکارچیان غیرقانونی تا دیگر گردشگران و مسئولان پارک، حتی با خود ترودول و مشکلاتش. او که زمانی پیش‌خدمت بود و در بازیگری ناموفق ماند و الکلی بود، به دنبال هدفی بود، جامعه‌ای که در آن احساس راحتی کند و همدلی ببیند.در خرس‌ها، فیلم پیشنهاد می‌کند که ترودول همدم و پناهگاهی پیدا کرد، راهی برای فرار یا شاید بازسازی خود. برای رسیدن به این هدف، گذشته ناخوشایند خود را رد کرد، زمان بیشتری را در پارک‌ها گذراند، صحنه‌هایی را که به عنوان "اشتباهات" می‌دید، به طور "منظم" ضبط می‌کرد، تصویری که می‌خواست ارائه دهد را تکمیل می‌کرد، چه برای خود او و چه برای مخاطبان آینده مشخص نیست. "این یک دنیای ساده‌تر است"، هرزوگ در مورد پناهگاه ظاهری ترودول اظهار می‌کند، "اما این یک دنیای سخت و وحشیانه است. ما نمی‌توانیم در آن دنیا زندگی کنیم، زیرا بسیار با آنها متفاوت هستیم."