قتل نیکول براون سیمپسون

در قتل نیکول براون سیمپسون، نیکول (مینا سوواری) مادر تازه طلاق گرفته، دو فرزندش را از ازدواج قبلی با او. جی. سیمپسون بزرگ می‌کند. به دلیل تلاش‌های مکرر شوهر سابقش برای ترساندن او، نیکول مضطرب و هراسان است و به‌طور فزاینده‌ای تلاش می‌کند تا زندگی‌اش را سر و سامان دهد، از جمله مراجعه به روان‌درمانی و استخدام گِلن (نیک استال) به عنوان تعمیرکار برای مرتب کردن آپارتمانش. متاسفانه، بعد از خوابیدن با گلن، نیکول متوجه می‌شود که او شخص بسیار پایداری نیست و او را تهدید به کشتن می‌کند. پلیس حرف‌های او را باور نمی‌کند و تلاش‌هایش برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد گلن به جایی نمی‌رسد. سپس، در یک شب سرنوشت‌ساز در سال ۱۹۹۴، نیکول و دوستش ران (درو روی) به طرز خشونت‌باری کشته می‌شوند. آیا او. جی. قاتل است، یا گلن؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت در قتل نیکول براون سیمپسون صحبت کنند. این موضوع چگونه بر شما تأثیر گذاشت؟ آیا این واقعیت که این داستان بر اساس زندگی واقعی است، آن را خشن‌تر یا ناراحت‌کننده‌تر از خشونت‌های دیگر در فیلم‌ها نشان می‌دهد؟
• چگونه رابطه جنسی به تصویر کشیده می‌شود؟ آیا اعتماد یا ارتباطی در میان است؟ چه ارزش‌هایی منتقل می‌شود؟
• چگونه مصرف الکل و/یا سوء مصرف مواد مخدر به تصویر کشیده شده است؟ آیا آن را جذاب و فریبنده نشان می‌دهد؟ آیا عواقبی برای آن وجود دارد؟ چرا این موضوع مهم است؟
• آیا فیلم استدلال معقولی را برای این که قاتل کازانوا قاتل واقعی است ارائه می‌دهد؟ چرا یا چرا نه؟
• چطور است تماشای شخصیتی مثل نیکول که تا حدودی همدلانه است در حالی که می‌دانید در پایان خواهد مرد؟

والدین باید بدانند که قتل نیکول براون سیمپسون فیلمی ضعیف و شبیه به روزنامه‌های زرد است که تلاش می‌کند استدلال کند قاتلی زنجیره‌ای مرتکب قتل‌هایی شده که اُ.جِی. سیمپسون به خاطر آن متهم شد. این فیلم به شدت سوءاستفاده‌گرانه به نظر می‌رسد، به ویژه با توجه به اینکه با ضبط تماس 911 نیکول واقعی در شب مرگش به پایان می‌رسد. انتظار دیدن خون و خشونت، بریدن گلو، چاقو زدن، خفه کردن، اجساد و موارد بیشتر را داشته باشید. در یک صحنه کابوس‌وار، زنی توسط نیرویی نامرئی مورد حمله قرار می‌گیرد و در اتاق به این سو و آن سو پرتاب می‌شود. یک زوج رابطه جنسی دارند؛ حرکات لگد زدن وجود دارد، اما برهنگی تصویری وجود ندارد. باسن برهنه یک مرد در نور کم به صورت جزئی قابل مشاهده است. دو زن تقریباً یکدیگر را می‌بوسند، صحبت‌های جنسی قوی وجود دارد، و هم زنان و هم مردان لباس‌های تنگ و آشکار می‌پوشند. زبان فیلم شامل استفاده‌های متعدد از کلمات فحش و ناسزا و موارد بیشتر است. به نظر می‌رسد یک شخصیت فرعی نوعی مشکل سوءمصرف مواد دارد، اما جزئیاتی ارائه نمی‌شود. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

اگر این داستان واقعی تا این حد برای افرادی که درگیر آن بودند، بی‌رحمانه و تلخ نبود، این فیلم جنایی «هیجان‌انگیز» شاید می‌توانست مخاطبان خاص خود را سرگرم کند و به آنها بخنداند. مستند فوق‌العاده O.J.: Made in America این داستان زرد را در یک چشم‌انداز تاریخی وسیع‌تر قرار داد و استدلال کرد که نژاد و شهرت در مرکز تقریبا همه چیز هستند. و در نتیجه، فیلمی مثل The Murder of Nicole Brown Simpson که از این داستان سوءاستفاده می‌کند، حتی فکر نشده‌تر به نظر می‌رسد. این فیلم در واقع می‌خواهد استدلال کند که یک قاتل زنجیره‌ای (قاتل کازانوا) مرتکب قتل‌هایی شده که اُ. جِی. متهم به آنهاست. اما برای این کار، از ما می‌خواهد که نگاه کنیم و با نیکول در ماه‌های منتهی به مرگ اجتناب‌ناپذیرش همذات‌پنداری کنیم.سپس بحث فیلم‌سازی بسیار ضعیف و گفتگوهای دست و پا شکسته و بیش از حد طولانی وجود دارد که انگار قصد دارد چیزها را بیش از یک بار توضیح دهد (یا احتمالا وقت‌کشی کند و این داستان بی‌مزه را به ۸۵ دقیقه برساند). فیلمبرداری لرزان، تلاش‌های ضعیف برای ایجاد تعلیق — سایه‌هایی که از قاب عبور می‌کنند، قاتل که به طور جادویی ظاهر و ناپدید می‌شود — و یک دنباله کابوس واقعا عجیب و غریب، با لحظات دراماتیک در هم آمیخته است که در آن نیکول با کریس کارداشیان (اگنس بروکنر) معاشرت می‌کند و مرگ خود را پیش‌بینی می‌کند. حداقل تارین مینگینگ یک نمایش کمپ‌مانند و بی‌قاعده به عنوان طراح داخلی فای رزنیک ارائه می‌دهد. اما در غیر این صورت، قتل نیکول براون سیمپسون اصلا سرگرم‌کننده نیست.