بروكلين ۱۱۲۲۳

بروکلین 11223 مجموعه‌ای واقع‌گرایانه است که زندگی دو گروه از جوانان دهه بیست زندگی خود را در حال گذراندن تابستان در بروکلین دنبال می‌کند. این گروه که زمانی بسیار صمیمی بودند، اکنون به دو گروه رقیب به رهبری جویی لین تکولوه و کریستی لیوتوی، دو دوست صمیمی سابق، تقسیم شده‌اند که به دلیل رابطه غیراخلاقی ادعایی بین جویی لین و دوست‌پسر سابق کریستی از هم جدا شدند. این درام بسیار شدید است، زیرا شایعات و عصبانیت‌ها، به‌ویژه در میان اعضای گروه مانند آنجلینا فاووزو، کارلا کوزولینو و والونا ساکا، دوست جویی لین، به اوج خود می‌رسد. در همین حال، دوستی‌های مادام‌العمر و ارتباطات عاشقانه، از جمله رابطه فعلی کریستی با دوست‌پسرش متیو گوزون، به‌تدریج در نتیجه این رفتارها از بین می‌روند. در تمام این مدت، اعضای گروه به‌طور فردی با مسائل شخصی خود نیز دست و پنجه نرم می‌کنند، مانند عواقبی که به دلیل ارتباط برخی از خانواده‌هایشان با مافیا به وجود می‌آید.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد تقویت کلیشه‌ها به عنوان روشی برای ساختن یک فیلم یا برنامه تلویزیونی سرگرم‌کننده صحبت کنند. تهیه‌کنندگان اغلب به کلیشه‌ها و تعمیم‌ها متکی هستند تا شخصیت‌هایی را خلق کنند که (به نظر آنها) برای بینندگان «قابل باورتر» باشد. آیا این ضروری است؟ برخی از پیامدهای انجام این کار چیست؟ آیا روش‌های دیگری برای به تصویر کشیدن فرهنگ‌ها یا جوامع خاص به روشی جالب و سرگرم‌کننده وجود دارد بدون اینکه به تعمیم‌ها متوسل شویم؟
• اگر یک برنامه واقع‌نمای تلویزیونی «بر اساس» چیز دیگری ساخته شده باشد، آیا واقعاً چیزی را به تصویر می‌کشد که واقعی است؟ یا به طریقی تولید شده که تصویری خاص از واقعیت را نشان دهد؟ آیا فکر می‌کنید داستانی که این برنامه روایت می‌کند، حقیقت دارد، یا اینکه به منظور سرگرم‌کننده بودن برنامه ساخته شده است؟
• شخصیت‌های این برنامه تلویزیونی چه چیزی را از حضور در این برنامه به دست می‌آورند یا از دست می‌دهند؟

والدین باید بدانند که بروکلین 11223 - که شامل گروه‌های متخاصم بزرگسالان حدوداً بیست و چند ساله در بروکلین، نیویورک است - حاوی تصاویر کلیشه‌ای زیادی است، همچنین صحنه‌هایی از غیبت کردن، دعواهای زنانه، مهمانی‌های الکلی و گفتگوهای بی‌پایان در مورد ادعای روابط جنسی غیرقانونی. سیگار کشیدن و فحش دادن (با سانسور کلمات فحش) در آن رایج است.

این نمایش، که الهام گرفته از داستان وست ساید است، واقعیت و درام را با تقویت کلیشه‌های منفی بی‌پایان در مورد بروکلین و ساکنان آن ترکیب می‌کند. به این موضوع، داستان‌های نابالغانه و تا حدودی نامناسب آنها در مورد یکدیگر نیز اضافه می‌شود. نوشیدن، سیگار کشیدن و گفتگوهای بی‌پایان در مورد رابطه جنسی تنها به پویایی اجتماعی گروه اضافه می‌کند.با وجود اینکه بسیاری از خدمه کشتی تحصیلات دانشگاهی دارند یا متخصص هستند، کل گروه به نظر سطحی، بددهن و بی‌ادب می‌رسند. رفتار اغراق‌آمیز آنها که شامل نوشیدن الکل و مهمانی‌های فراوان است، به این تصویر دامن می‌زند. بینندگان مسن‌تر که از این نوع تجربه تماشاگرانه لذت می‌برند، ممکن است آن را سرگرم‌کننده بیابند، اما هیچ پیام مثبتی در اینجا وجود ندارد.