شو کمدی وحشی غرب: ۳۰ روز و ۳۰ شب - از هالیوود تا قلب آمریکا

در اواخر تابستان ۲۰۰۵، وینس وان و گروهی از چهار کمدین جوان استندآپ از یک باشگاه کمدی معروف لس‌آنجلس، سفر ۳۰ روزه و ۳۰ شهر خود را برای اجرای استندآپ آغاز کردند. با جذابیت بیشتر حضور مهمانان ویژه‌ای مثل جاستین لانگ، پیتر بیلینگزلی و جان فاورو، این نمایش در سالن‌های پر از تماشاگر مشتاق، عمدتاً دانشجویان، به روی صحنه رفت. این مستند، گروه را در طول سفرشان در آمریکا، چه روی صحنه و چه پشت صحنه، دنبال می‌کند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد این موضوع بحث کنند که آیا فرمت مستند فیلم، قدردانی بینندگان را از کمدین‌ها افزایش می‌دهد یا خیر. چه چیزهایی در مورد بازیگران و کمدین‌ها آموختید که برایتان جالب بود؟ آیا احساسات شما نسبت به آنها و خانواده‌هایشان تغییر کرد؟ آیا بخش‌هایی که کمدین‌ها در آن کار می‌کردند (برای کمک به قربانیان جوان طوفان کاترینا) خنده‌دارتر، کمتر خنده‌دار، یا مشابه اجراهای معمولشان بود؟ چرا؟

والدین باید بدانند که زبان این مستند - که وینس وان و گروهی از کمدین‌ها را در سفر دنبال می‌کند - برای افراد حساس مناسب نیست. الفاظ زشت و زننده فراوان و متنوعی (هر نوع فحش و ناسزایی که فکرش را بکنید و حتی بیشتر) به کار رفته و تقریباً در تمام طول مستند تکرار می‌شود. با این حال، این الفاظ عمدتاً در قالب شوخی‌های بذله‌گوارانه و گفتگوهای دوستانه‌ای بیان می‌شود که قرار است خنده‌دار باشد و هیچ خشم یا رفتاری تهاجمی در آن دیده یا القا نمی‌شود. این افراد در مورد مسائل جنسی تا حدودی (گاهی به صورت تصویری) صحبت می‌کنند و همچنین سیگار می‌کشند و الکل مصرف می‌کنند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب‌های فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

وینس وان در بیشتر موارد به اهدافش دست می‌یابد؛ مثل استندآپ شوی او، فیلم هم خنده‌دار، بی‌پروا، مدرن، مردانه، افشاگرانه و صمیمی است. وان سعی کرده تا با معرفی این کمدین‌ها به مخاطبان، جبران کند: او امیدوار بود که کشورش عاشق کمدین‌هایی مثل احمد احمد، جان کاپارولو، برت ارنست و سباستین مانیسکالکو شود، و به نظر می‌رسد که این اتفاق افتاده است. البته فیلم کمی طولانی است و گاهی به دلیل پرخاشگری و رفتارهای بچگانه، از مسیر اصلی منحرف می‌شود.احمد، کاپارولو، ارنست و مانیسکالکو -- و البته وون -- مردانی با استعداد و خنده‌دار هستند. همچنین مشخص می‌شود که آنها بسیار انسان هستند. صحنه‌هایی بین نمایش‌ها (که در اتوبوس لوکس فیلمبرداری شده که خانه آنها در طول سفر بود) عمدتا سرگرم‌کننده هستند اما همچنین ناامنی و ترس را که بخشی از تجارت نمایش است، آشکار می‌کنند. در چهار صحنه بسیار شخصی با خانواده‌های کمیک، تماشاگران نگاهی از نزدیک به ریشه‌های آنها، شخصیت‌ها، امیدهایشان و آسیب‌پذیری‌شان می‌اندازند. این صحنه‌ها این فیلم را به چیزی بیشتر از یک بازبینی کمدی تبدیل می‌کنند.