تپه‌ها چشم دارند.

در بیابان‌های خشک و بی‌آب و علف، خانواده پرخاشگر کارتر که تحت سلطه یک افسر پلیس بازنشسته است، در حال رانندگی با خودروی تفریحی خود به سمت کالیفرنیا هستند که ناگهان محور چرخ آن دچار مشکل می‌شود. آنها در قلمرو جوپیتر (جیمز ویتمور)، یک مرد غول‌پیکر و زخمی که در کودکی در بیابان رها شده و به یک مرد وحشی و بی‌رحم تبدیل شده، گرفتار می‌شوند. جوپیتر از سلاح‌ها و فناوری‌های باقیمانده در یک پایگاه نظامی متروکه در نزدیکی محل زندگی‌اش استفاده می‌کند. او همچنین هر مسافری را که بتواند، می‌کشد و می‌خورد. جوپیتر یک قبیله منحط را رهبری می‌کند، زیرا مدت‌ها پیش یک فاحشه را به عنوان جفت خود ربوده است. پسران وحشی او نیز نام سیارات را بر خود دارند، اما یک دختر به نام روبی (ژانوس بلیث) نیمه متمدن است و آرزوی فرار از محیط کابوس‌وار خود را دارد. جوپیتر و برادرانش به کارترها حمله می‌کنند، آنها را مورد آزار و اذیت قرار می‌دهند و بیشترشان را قتل‌عام می‌کنند، اما روبی به بازماندگان رحم می‌کند، که شامل یک نوزاد است که آدم‌خواران حیوانی به عنوان خوراکی می‌خواهند. روبی به کارترهای باقیمانده کمک می‌کند تا پنهان شوند، دوباره گروه‌بندی کنند و انتقام خود را برنامه‌ریزی کنند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد طنز و نقدی که در فیلم به خانواده‌ها می‌شود صحبت کنند. در اینجا کدام خانواده عملکرد ناسالم‌تری دارد، خانواده شهری که مدام با هم بحث و جدل دارند یا خانواده غارنشینان که از آنها سوءاستفاده می‌کنند؟ همچنین می‌توان در مورد این موضوع بحث کرد که تا چه حد می‌توان یک فرد متمدن را تحت فشار قرار داد تا اینکه تمام رفتارهای شایسته از او دور شود و به فردی وحشی تبدیل شود. شاید هم بخواهید در مورد محبوبیت مداوم فیلم‌های ترسناک صحبت کنید. چرا این فیلم‌ها برای مخاطبان خاصی، به‌ویژه نوجوانان، جذاب هستند؟

والدین باید بدانند که این فیلم، فیلمی بسیار خشن با قتل‌های زننده و کشتن‌هایی است که از مرز دفاع از خود عبور کرده و به انتقام‌جویی سادیسمی تبدیل می‌شود. شخصیت‌های سرپرست معمول (همسران، مادران، پدران) اولین قربانیان این کشتار هستند. حتی فیلم‌های بعدی وس کریون کارگردان، مثل «کابوس در خیابان الم» یا «جیغ» که مملو از نوجوانان است، چنین تاثیری ندارد. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

این فیلم گاهی هولناک و گاهی مضحک است و واقعاً زیر پوست آدم را می‌خارد. با اینکه بسیاری از منتقدان در ابتدا از این فیلم متنفر بودند، اما از آن زمان به عنوان یکی از بهترین فیلم‌های ترسناک دهه ۱۹۷۰ یاد شده است. متخصص فیلم‌های ترسناک، وس، این فیلم را با بودجه‌ای کم و خشونتی عمیق ساخت، و برخی از کارشناسان ژانر ترسناک آن را بهترین اثر او می‌دانند. در نهایت، افراد «عادی» با خشونتی وحشیانه که در خود می‌یابند، تلافی می‌کنند، و سؤال این است که تا چه حد می‌توان یک فرد «متمدن» را تحت فشار قرار داد قبل از اینکه به یک وحشی تبدیل شود. آیا کارترها واقعاً تا این حد «بهتر» از جوپیتر و فرزندانش هستند؟در این فیلم لحظاتی وجود دارد که تا حدودی احمقانه به نظر می‌رسند و شامل دو سگ قهرمان به نام‌های بیوتی و بست می‌شود، دو سگ گله آلمانی که به صاحبان خود وفادارند و اولین کسانی هستند که تلاش می‌کنند صاحبان خود را از دست مهاجمان نجات دهند، مانند ماجراجویی رین تین تین در جهنم. اما حتی در این صحنه‌ها، وقتی یکی از سگ‌ها کشته می‌شود، حس شوخ‌طبعی ناخواسته از بین می‌رود.