سفر بد

کریس (اریک آندره) و باد (ایل رل هوئری) دوستان صمیمی در ابتدای فیلم سفر بد، در شغل‌های بی‌آینده‌ای در همان شهر فلوریدا که دبیرستان را در آن گذرانده‌اند، گیر افتاده‌اند. وقتی کریس با عشق دوران دبیرستانش، ماریا لی (میشائلا کانلین) روبرو می‌شود، باد را متقاعد می‌کند که همه‌چیز را رها کند و به نیویورک، جایی که ماریا زندگی می‌کند، بروند تا کریس بتواند عشقش را به او ابراز کند. چون ماشین شخصی ندارند، تصمیم می‌گیرند ماشین خواهر باد، ترینا (تیفانی هدیش) را قرض بگیرند. او در زندان است و به هر حال ماشینش را از دست نداده -- یا حداقل این‌طور فکر می‌کنند. کمی بعد از شروع سفر جاده‌ای‌شان، ترینا از زندان فرار می‌کند. وقتی متوجه می‌شود پسرها ماشینش را برداشته‌اند، قسم می‌خورد که آن‌ها را شکار کند و ماشینش را پس بگیرد، یا در این راه آن‌ها را بکشد. در همین حال، باد و کریس در طول سفرشان از فلوریدا به سمت شمال، درگیر انواع دردسرها می‌شوند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد اخلاقیات فیلم‌هایی مثل سفر بد صحبت کنند که شامل شوخی‌های مختلف و صحنه‌های بدون فیلمنامه با افراد ناآگاه است. آیا فکر می‌کنید افرادی که درگیر این شوخی‌ها شدند، رضایت خود را برای حضور در فیلم اعلام کرده‌اند؟ چگونه می‌توان این موضوع را فهمید؟
• آیا فکر می‌کنید فیلم در هر نقطه‌ای از بی‌ادبی یا شوخی‌هایش خیلی جلو می‌رود؟ اگر اینطور است، در چه زمانی و چرا؟
• آیا این مردان مایل به کمک در جرایم به نظر می‌رسند؟ نظر شما در این باره چیست؟
• این فیلم در مقایسه با فیلم‌های مشابه دیگر، مثل فیلم‌های بورات یا جک‌اس، چطور است؟

والدین باید بدانند که فیلم بد تِرِپ، یک کمدی جاده‌ای با دوربین مخفی با بازی اریک آندره، لیل رل هوری و تیفانی هدیش، شامل صحنه‌هایی از برهنگی، خشونت، و ارجاعات جنسی است که آن را فقط برای نوجوانان بزرگ‌تر مناسب می‌کند. این فیلم یک داستان از پیش نوشته‌شده در مورد سفری جاده‌ای ناگهانی را با دوربین‌های مخفی و شوخی‌هایی با مردم عادی ترکیب می‌کند. برخی از این شوخی‌ها خشونت‌آمیز یا مخرب هستند: هدف شوکه کردن با «حوادث» (تنها هوری و عمدتا آندره «آسیب می‌بینند») است که شامل خون، منی، مدفوع، سفرهای تصادفی با مواد مخدر، استفراغ در حالت مستی، و برهنگی (نشان دادن پشت مردان و قسمت‌هایی از آلت تناسلی آن‌ها) می‌شود. ارجاعات جنسی شامل برخی از الفاظ صریح است. شخصیت‌ها به‌طور مفرط فحش می‌دهند، از جمله «فاک»، «ان»، نسخه‌هایی از «شیت»، «اس»، و بیشتر («بیچ»، «دامن»، «هل»، «ساک»، «کرپ»، «کاکساکر»، «دیک»، «رتارد»، «پوسی»، «کام»، و «هل» به عنوان مثال). این فیلم یک فیلم رفاقتی است و شخصیت‌های اصلی در طول داستان یاد می‌گیرند که چقدر یکدیگر را دوست دارند و قدردان هم هستند، و شخصیت هوری نیز درک جدیدی از رابطه‌اش با خواهرش (هدیش) که بسیار سختگیر است، پیدا می‌کند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

این فیلم لحظات خنده‌دار زیادی دارد، صحنه‌های شوک‌آور متعددی دارد و حتی صحنه‌های دوستانه‌ای بین دو بازیگر مرد اصلی فیلم. اما مثل فیلم‌های بورات و جک‌اس، بد تِرِپ با صحنه‌های بیش از حد مبتذل، خشونت‌بار و زننده، که بیشتر شامل مایعات بدن است (تصور بدترین‌ها را بکنید چون همه‌شان در این فیلم هست)، مخاطبان زیادی را از خود خواهد راند. بازیگران در نقش‌هایشان کاملاً باورپذیرند: هوِری در نقش بَدِ شیرین، آندره در نقش کریس که گمراه است اما نیتش خیر است، کانلین در نقش ماریا که مورد علاقه کریس است و به‌خصوص هَدیش در نقش تِرینا که نقش یک قلدر دیوانه‌وار خنده‌دار را بازی می‌کند. ابزار کمدی همیشگی، شخصیت‌های مردی که به نظر می‌رسد در بلوغ طولانی‌مدت گیر کرده‌اند. می‌توان فهمید که بازیگران و عوامل فیلم در ساختن این فیلم خیلی خوش گذرانده‌اند، اما حتی اگر گاهی اوقات تماشای این فیلم لذت‌بخش باشد، قطعاً برای همه مناسب نیست.سبک دوربین مخفی همیشه نگاهی به درون رفتار انسان می‌اندازد. دیدن واکنش مردم عادی در شرایطی کاملا غیرعادی، مثل موردی که یک مرد توسط گوریل مورد تجاوز قرار می‌گیرد، یا زنی که از زندان فرار می‌کند یا تهدید به پرت کردن مردی از ساختمان می‌کند، و یا دو مردی که از تصادف وحشتناکی جان سالم به در می‌برند، جالب و چشم‌گشا است. برخی اعتراض می‌کنند، برخی دیگر بی‌توجه هستند، و برخی دیگر توصیه یا کمک می‌کنند -- حتی در ارتکاب جرم. بیشتر افراد تلفن‌های خود را بیرون می‌آورند و شروع به فیلمبرداری می‌کنند. این فیلم عمدتا در محله‌ها و مشاغل سیاه‌پوستان در امتداد مسیر جنوب شرقی بین فلوریدا و نیویورک اتفاق می‌افتد، به جز برخی استثنائات قابل توجه، مثل یک بار کابوی سفیدپوست. یک سکانس نژادی در انتهای فیلم یادآور بورات در کنفرانس اقدام سیاسی محافظه‌کاران است و ادای احترامی است به فیلم دختران سفیدپوست برادران واینز در سال ۲۰۰۴. تا انتهای فیلم بمانید تا ببینید عابران ناآگاه چگونه واکنش نشان می‌دهند وقتی به آنها گفته می‌شود که مورد شوخی قرار گرفته‌اند.