یازده سپتامبر

در فیلم ۱۱ سپتامبر، جفری کیج (چارلی شین) تاجر ثروتمند وال استریت، در صبح روز ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به مرکز تجارت جهانی می‌رود تا طلاقش از ایو (جینا گرشون) را نهایی کند، هرچند که می‌خواهد آشتی کند. پیک دوچرخه‌سوار مایکل (وود هریس) برای تحویل یک بسته به آنجا می‌آید، تینا (الگا فوندا) برای جدایی از شوهر پولدارش به آنجا رفته، و ادی (لوئیس گوزمان) مهندس تعمیرات برای رفع گرفتگی توالت به آنجا می‌رود. هر پنج شخصیت در یک آسانسور هستند که اولین هواپیما به ساختمان برخورد می‌کند و آنها را در آسانسور محبوس می‌کند. متزی (ووپی گلدبرگ) در میز کنترل، سعی می‌کند تا حد امکان به آنها کمک کند. اما در همین حال، مشکلات شخصی آنها در ساعات پرتنش در آسانسور هرچه بیشتر ناپایدارتر می‌شود.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت واقعه ۱۱ سپتامبر صحبت کنند. چگونه وقایع وحشتناک آن روز با خشونت داستانی داستان ترکیب می‌شوند؟ تاثیر خشونت رسانه‌ای بر کودکان چیست؟
• در ۱۱ سپتامبر دقیقاً چه اتفاقی افتاد؟ واکنش آمریکا و آمریکایی‌ها به آن چه بود؟ بعد از آن چه تغییراتی رخ داد؟
• مایکل، پیک دوچرخه‌سوار، در مورد نژاد چگونه صحبت می‌کند؟ چرا فکر می‌کنید این موضوع همچنان پیچیده باقی مانده است؟

والدین باید بدانند که 9/11 یک درام در مورد پنج نفر است که در آسانسور مرکز تجارت جهانی در طول حملات 11 سپتامبر 2001 گیر افتاده‌اند. این فیلم تلاشی سرگرم‌کننده و با نیت خوب است، اما در نهایت گمراه‌کننده است و فقط کسانی که به همه چیز در مورد 11 سپتامبر علاقه‌مند هستند، تمایل به دیدن آن دارند. این فیلم شامل تصاویر واقعی و تکان‌دهنده‌ای از حملات (و فروپاشی ساختمان‌ها) است، همچنین زخم‌های خونین و مشاجرات و فریادهای فراوان. زبان فیلم بسیار تند است و کلمات نامناسبی مانند "ف--ک" و "ش--ت" و موارد دیگر به وفور استفاده شده است. شخصیت‌ها در مورد روابط صحبت می‌کنند و یک زوج متأهل یکدیگر را می‌بوسند. یکی از شخصیت‌ها سیگار می‌کشد و دیگری قرص‌های تجویزی مصرف می‌کند تا اعصابش آرام شود. انتخاب چارلی شین برای بازی در این فیلم جنجال‌برانگیز بود، زیرا او در گذشته اظهاراتی در مورد حملات 11 سپتامبر مطرح کرده بود، هرچند بعداً عذرخواهی کرد. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

این درام ۱۱ سپتامبر، با وجود نیت خیر، نه یک فاجعه تمام‌عیار، بلکه اثری افراطی و تند است و ارتباطی بین موقعیت داستانی و واقعیت برقرار نمی‌کند. استفاده از عنوان ۱۱ سپتامبر بخشی از مشکل است، زیرا این عنوان داستانی بزرگ‌تر از آنچه در واقعیت وجود دارد را القا می‌کند. پاتریک کارسون، نویسنده، از این داستان برای نمایشنامه‌ای با عنوان آسانسور نیز استفاده کرد که در سال ۲۰۱۱ اجرا شد؛ شاید بهتر بود در همان قالب باقی می‌ماند. تلاش‌های مارتین گی‌گو، کارگردان، برای گسترش داستان با تصاویر واقعی حملات، قابل احترام اما گمراه‌کننده است.با اینکه برخی از این بازیگران خوب هستند، اما راهی که آنها به سمت گفتگوهای «عمیقاً معنی‌دار» می‌روند تا حدودی مضحک است، اگرچه گفتگوهایشان با گپ و گفت‌های معمولی متعادل می‌شود. تهیه‌کننده و ستاره اصلی، چارلی شین، گاهی سعی می‌کند صحنه‌ها را بدزدد، اما تلاش‌هایش چندان به کل فیلم اضافه نمی‌کند. انتخاب او به عنوان بازیگر، با توجه به اظهارات قبلی‌اش، جنجال‌برانگیز بود، هرچند به طور منصفانه، او در مصاحبه‌ای اخیر در هالیوود ریپورتر عذرخواهی کرده است. در نهایت، ما نباید ۱۱ سپتامبر را فراموش کنیم، اما شاید فراموش کردن این فیلم، ایده خوبی باشد.