شوالیه سوار ۲۰۰۰

در شوالیه سوار 2000، سال 2000 است و توماس واتس (میتچ پیلگی) از یک زندان خصوصی آزاد شده است که در آن در حالت انجماد نگهداری می‌شد، که اکنون سیاستی در قبال مجرمان است. پس از خروج از زندان، او شهردار کاتام را ترور می‌کند و به سختی از یک تیراندازی با افسر تازه‌کار شان مک‌کورمیک فرار می‌کند، که پس از تیراندازی یک اسلحه واقعی در صحنه پیدا می‌کند، که عجیب است، زیرا اسلحه‌ها ممنوع شده‌اند و پلیس از حمل هر چیزی قوی‌تر از تفنگ‌های بیهوش‌کننده خلع سلاح شده است. در پی ترور، نمایندگان بنیاد شوالیه راه‌حلی ارائه می‌دهند: شوالیه 4000، که توسط نمایندگان دوون مایلز و راسل ماداک به عنوان پیشرفت فناوری برتر از خودروی کیت در دهه 1980 وعده داده شده است. قبل از تعهد به استفاده از این سلاح خودرویی جدید در جنگ با جرم و جنایت، مقامات شهر مایل هستند ابتدا یک نمونه اولیه ببینند. در همین حال، شان شروع به کشف یک توطئه می‌کند که در آن واتس، با نامی مستعار و رهبری سازمانی به نفع مسلح کردن مجدد پلیس (با متحدان آشکار در میان افسران پلیس)، اسلحه‌ها را به دست مجرمان می‌رساند تا بتواند اسلحه‌ها را بازگرداند. واتس شان را می‌زند و ظاهراً او را می‌کشد، زیرا توسط شریک و همکارانش در اداره پلیس خیانت می‌شود، اما با یک عمل جراحی پرخطر که همچنین شامل یک تراشه حافظه مورد استفاده توسط خودروی قدیمی کیت است، به زندگی بازگردانده می‌شود. در همین حال، مایکل نایت (دیوید هسلهاف) اکراه دارد که دوباره به دوون و صنایع شوالیه بپیوندد، زیرا به ماهیگیری روی آورده است و سعی می‌کند هویت خود را از گذشته مبارزه با جرم و جنایت بازپس گیرد، اما شرایط او را وادار می‌کند تا بار دیگر با کیت جذاب و مغرور متحد شود، که اکنون یک شورلت 57 را مجسم می‌کند، زیرا به شان، دوون و راسل در تلاششان برای خنثی کردن نقشه شیطانی واتس کمک می‌کنند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت در فیلم‌های اکشن قدیمی ساخته‌شده برای تلویزیون، مانند نایت رایدر ۲۰۰۰، صحبت کنند. خشونت در این فیلم چگونه منعکس‌کننده خشونتی است که در برنامه‌های تلویزیونی دهه ۸۰ مانند نایت رایدر وجود داشت؟
• فیلم در آینده دور سال ۲۰۰۰ اتفاق می‌افتد. فیلم چگونه آینده را به تصویر می‌کشد و چگونه از طنز برای اظهارنظر در مورد رهبران و رویدادهای معاصر آن زمان استفاده می‌کند؟
• سال‌ها بعد از انتشار، چرا فکر می‌کنید بعضی‌ها ممکن است از این فیلم لذت ببرند؟ آیا ارزش سرگرمی دارد، یا اینکه آنقدر بد است که خوب به نظر می‌رسد؟

والدین باید بدانند که نایت رایدر ۲۰۰۰ فیلمی تلویزیونی است که در سال ۱۹۹۱ بر اساس مجموعه تلویزیونی محبوب دهه ۱۹۸۰ ساخته شده است. انتظار می‌رود در سراسر فیلم خشونت اکشن تلویزیونی به سبک دهه ۱۹۸۰ وجود داشته باشد. یک سیاستمدار از فاصله نزدیک ترور می‌شود، به سینه‌اش شلیک می‌شود و کشته می‌شود. یک پلیس مورد اصابت گلوله قرار می‌گیرد و تصور می‌شود مرده است؛ مقداری خون وجود دارد. مردی از طبقه دوم یک مرکز خرید سقوط می‌کند و در پله برقی مرده نشان داده می‌شود. در یک مرکز خرید تیراندازی رخ می‌دهد. یک شخصیت توسط تک‌تیرانداز مورد اصابت گلوله قرار می‌گیرد و کشته می‌شود. پلیس‌ها مورد ضرب و شتم قرار می‌گیرند و بیهوش می‌شوند. یک ماشین پس از شلیک منفجر می‌شود. به طور غیرمنتظره‌ای، تعقیب و گریز ماشین وجود دارد. مبارزه با مشت، لگد و ضربه سر. فحاشی خفیف گاه به گاه، از جمله کلمات damn، crap، bastard، ass، smart-ass، hell و damn. شخصیت‌ها در حال نوشیدن بهداشتی نشان داده می‌شوند. برای اطلاع از فیلم‌های بیشتر در این سبک، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

برای طرفداران سریال‌های بد و فیلم‌های تلویزیونی سطحی از دوره‌ای که قبل از سریال سوپرانوز، عصر طلایی تلویزیون نامیده می‌شد، اینجا یک برش احمقانه از نوستالژی قابل‌تأمل است. نایت رایدر ۲۰۰۰ یک معیار خوب است تا نشان دهد تلویزیون از روزهایی که دیوید هاسلهوف و یک ترانس‌ام پرمدعا و جذاب در لس‌آنجلس در حال گشت‌زنی و دستگیری خلافکاران بودند، چقدر پیشرفت کرده است، و در پایان هر قسمت، حداکثر دو قسمت، جرم هفته حل می‌شود. این فیلم به‌شدت بد و کلیشه‌ای است، اما بدون طنز خودآگاه نیست که به بیننده نشان دهد سازندگان فیلم (اغلب) در شوخی نیز شریک هستند. این فیلم در سال ۲۰۰۰ (که از نام آن پیداست) اتفاق می‌افتد، و یک اشاره واقعاً خنده‌دار به یک «رئیس‌جمهور کویل» وجود دارد (بهترین برای والدینی که در آن زمان زنده بودند و تاریخ‌دانان در همه سنین)، و چند اشاره دیگر به شخصیت‌ها و رویدادهای معاصر (در آن زمان) وجود دارد که جرقه‌ای از طنز را نشان می‌دهد.با این حال، طنز ارجاعی به راحتی تحت الشعاع صحنه هایی قرار می گیرد که در آن "شوالیه 4000" تعقیب و گریز ماشین را به سطح بعدی می برد با شناور شدن در کانال های پیاده روی رودخانه سن آنتونیو. یا لبخندهای پنهان و خنده های ساکنان جمهوری موز و حدس؟ در مرکز خرید در حالی که هاسلهاف و بدذات/دوبلور هانتر تامپسون میچ پیلگی با مشت، لگد و ضربه سر در سطح بالایی مرکز خرید می جنگند. یا هر صحنه ای که نیاز به چیزی شبیه به طیف احساسات از سوی بازیگران دارد. بله، بد است، اما بله، همچنین مقداری ارزش سرگرمی دارد و لذت بخش است، فقط به این دلیل که دیگر این نوع سرگرمی احمقانه و گریز از واقعیت را نمی سازند. اما احتمالا نباید نوستالژی را برانگیزد -- کاملا برعکس. اگر چیزی باشد، باید احساس خوشحالی ایجاد کند که تلویزیون کمتر "بیابان وسیع" استعاره ای است که 30 سال پیش بود.