دره

گالی داستان سه دوست نوجوان به نام‌های کالوین (جیکوب لاتی‌مور)، نیکی (چارلی پلامر) و جسی (کلوین هریسون جونیور) است که هر سه کودکی پر از تروما را تجربه کرده‌اند. در بزرگسالی، این سه نفر سعی می‌کنند با رفتن به خشونت‌های سبک بازی اتومبیل‌دزدی بزرگ، از دنیایی انتقام بگیرند که به اعتقادشان کودکی‌شان را از آن‌ها دزدیده است. ماموریت انتقام آن‌ها به عواقب وحشتناکی می‌انجامد. روایت‌گر سفر آن‌ها به فراموشی مردی بی‌خانمان به نام آقای کریسمس (ترنس هاوارد) است، با مادر کالوین، ایرما (رابین گیوِنز)؛ مادر نیکی، جویس (امبر هرد)؛ و گرگ (جاناتان مِیجرز) که قبلا زندانی بوده است و به عنوان منابعی از خرد و حکمت عمل می‌کنند که سه دوست به آن‌ها با درجات متفاوتی از جدیت گوش می‌دهند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد دوستی صحبت کنند. دوستی در فیلم Gully چگونه به تصویر کشیده شده است؟ آیا شخصیت‌ها با وجود اعمال خشونت‌آمیزشان دوستان خوبی هستند؟
• چگونه آسیب‌های روحی بر زندگی شخصیت‌های اصلی داستان تأثیر گذاشته است؟ چگونه با این آسیب‌های روحی کنار آمده‌اند؟ چگونه سازوکارهای مقابله‌ای آن‌ها به آن‌ها کمک کرده یا آسیب رسانده است؟
• چگونه فشارهای اجتماعی، مانند خشونت پلیس و فقدان فرصت‌های شغلی برای افرادی که سابقه حبس داشته‌اند، بر شخصیت‌های فیلم Gully تأثیر می‌گذارد؟ جامعه چگونه می‌توانست به شخصیت‌های این فیلم کمک کند؟
• چگونه خشونت در این فیلم به تصویر کشیده شده است؟ چه نظری در مورد خشونت در بازی‌های ویدئویی دارد؟ آیا تماشای فیلم‌های خشن یا بازی‌های ویدئویی خشن، کودکان را پرخاشگرتر می‌کند؟
• چگونه شخصیت‌ها همدلی و دلسوزی خود را نسبت به یکدیگر نشان می‌دهند؟ چرا مهم است که انسانیت را در این شخصیت‌ها، علی‌رغم برخی از اعمال منفی آن‌ها، به رسمیت بشناسیم؟

والدین باید بدانند که Gully یک درام تجربی، جدی و عمیق در مورد دوستان نوجوان کالوین (جیکوب لاتیمر)، نیکی (چارلی پلامر) و جسی (کلوین هریسون جونیور) است که تلاش می‌کنند تا زندگی بزرگسالی خود را به بهترین شکل ممکن، علی‌رغم آسیب‌های گذشته، رقم بزنند. اما برای انجام این کار، آن‌ها به دنبال انتقام اغراق‌آمیز و به سبک بازی‌های ویدیویی از جامعه‌ای هستند که به آن‌ها خیانت کرده است. انتظار می‌رود که تعداد زیادی الفاظ زشت و ناسزا، از جمله فحش‌های نژادپرستانه، در فیلم وجود داشته باشد. همچنین صحنه‌های خشونت شدید، شامل درگیری، خشونت پلیس، تجاوز و قتل در فیلم وجود دارد. شخصیت‌ها در فیلم مواد مخدر مصرف می‌کنند، سیگار می‌کشند و الکل می‌نوشند؛ محتوای جنسی شامل سکس دهانی خارج از صحنه و سکس در ماشین با برهنگی جزئی است. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

نابیل الدرکین با درام پرشور خود، زیرژانر روایت داستان‌هایی درباره مردمی که در جنوب لس‌آنجلس زندگی می‌کنند را به پیش می‌برد و با عمیق شدن در انسانیت شخصیت‌هایش، این زیرژانر را ارتقا می‌دهد. این فیلم احساس نگاهی تازه به زیرژانر درام «شهر درونی» را القا می‌کند که توسط فیلم پسران محله جان سینگلتون محبوب شد. فیلم در آستانه افراط در انتخاب‌های سبکش قرار دارد، اما مفهوم اصلی آن، نمایش خشونت از طریق لنز سبک بازی‌های ویدیویی، یک فراداستان درباره جوانان تحت تأثیر بازی‌های خشونت‌آمیز است. این بازی‌ها به عنوان سرگرمی طراحی شده‌اند، اما برای کالوین، جسی و نیکی، بازی‌ها راهی برای تخلیه احساسات و همچنین الگوهایی برای دیدن جهان هستند. این امر منجر به تصمیم دوستان برای آوردن خشونت شبیه به بازی‌ها به زندگی واقعی می‌شود و انتقامی را که در جلسات بازی خود به نمایش می‌گذارند، به واقعیت تبدیل می‌کند.اما گالی در پی انتقال پیامی درباره خطرات بازی‌های خشونت‌آمیز نیست، بلکه بیشتر به نمایش پیچیدگی زندگی انسان، به ویژه زندگی افرادی که اغلب به دلیل وضعیت، طبقه و نژادشان از سوی جامعه طرد می‌شوند، می‌پردازد. همه شایسته درک، دلسوزی و همدلی هستند، و فیلم این موضوع را از طریق نشان دادن دنیای درونی و آسیب‌دیده شخصیت‌هایش به ما منتقل می‌کند. زخم‌های عاطفی سه شخصیت اصلی فیلم، که ناشی از خشونت گروه‌های تبهکار، خشونت پلیس، آدم‌ربایی و سوءاستفاده جنسی است، آنها را به یکدیگر (و به بینندگان) پیوند می‌دهد. اما گرگ از این نظر منحصربه‌فرد است که اگرچه او نیز از خشونت گروه‌های تبهکار آسیب دیده است، به خصوص به دلیل مشارکت خود در آن، اما انسانیت او از طریق خرد و مهربانی واقعی‌اش به نمایش گذاشته می‌شود. او به ما نشان می‌دهد که افرادی که در زندان بوده‌اند، صرفاً "مجرم" نیستند. در عوض، افرادی که قبلاً زندانی بوده‌اند، مانند بقیه ما انسان‌هایی چندوجهی، پیچیده و سرشار از عمق عاطفی هستند. در واقع، عمق عاطفی این فیلم قابل چشم‌پوشی نیست و شخصیت‌ها به خوبی با مخاطب ارتباط برقرار می‌کنند. بله، فیلم می‌توانست بیشتر بر روی چگونگی رستگاری هر شخصیت تمرکز کند، به جای اینکه فقط بر روی یکی از آنها متمرکز شود. و دیدن پایان غم‌انگیز دو شخصیت کلیدی، اگرچه قابل انتظار است، اما همچنان ناراحت‌کننده است. پایان فیلم ممکن است مخاطبان را به این فکر وادارد که چگونه ممکن است در قضاوت در مورد اعمال دیگران اشتباه کنند، بدون اینکه در مورد تجربیاتی که آنها را به آن نقطه رسانده، فکر کنند.