حمله کدوهای هالووین

هیولاهای مهاجم: حمله کدو تنبل‌های ترسناک به سه داستان کوتاه تقسیم می‌شود. در یکی از این داستان‌ها، هالووین تحت‌الشعاع آگاهی از ناپدید شدن مرموز چهار بزرگسال در شهر مجاور قرار می‌گیرد. والدین به فرزندان خود هشدار می‌دهند که در شب هالووین مراقب باشند. درو و واکر، دو دانش‌آموز دبیرستانی، از دوستان خود شین و شانا، که دوستان باهوش و با منابعی هستند، کمک می‌گیرند تا تابیتا و لی، دو کودک همسایه که کسی آنها را دوست ندارد، را بترسانند. موجودات کدو تنبل‌مانند ظاهر می‌شوند و این چهار نفر را از بقیه جمع جدا می‌کنند. آیا این شین و شانا در لباس مبدل هستند یا هیولاهای ترسناک فرازمینی؟ آنها اجازه نمی‌دهند که افراد حاضر در مراسم هالووین به خانه بروند و شب را هرچه بیشتر عجیب و ترسناک می‌کنند. بعد از فرار تابیتا و لی در حالی که وحشت‌زده هستند، این موجودات به صورت جادویی به شانا و شین تبدیل می‌شوند و سپس دوباره به موجودات عجیب‌وغریب مارمانند تبدیل می‌شوند که در واقع شکل واقعی فرازمینی شین و شانا است. درو به صورت عادی و بی‌تفاوت در مورد دوستان فرازمینی خود به واکر توضیح می‌دهد. بعد از اینکه این زوج فرازمینی اعتراف می‌کنند که چهار نفر ناپدید شده را خورده‌اند، با سفینه فضایی خود پرواز می‌کنند. در قسمت بعدی، دو نوجوان به طور تصادفی یک خون‌آشام خوابیده را بیدار می‌کنند و سپس برای نجات جان خود به میدانی پر از تابوت‌های خالی فرار می‌کنند. قسمت آخر شبیه یک قسمت قدیمی از سریال منطقه گرگ و میش است، با در ورودی خانه‌ای که در فضا به صورت بی‌هدف می‌چرخد. دو برادر یک اتاق مخفی در خانه قدیمی خود پیدا می‌کنند که آینه جادویی در آن قرار دارد و می‌تواند آنها را به دنیای آینه بفرستد، جایی که دو نسخه شرور آنها منتظر هستند تا در زندگی خارج از آینه جای آنها را بگیرند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد دلایل علاقه‌مندی افراد به فیلم‌های ترسناک صحبت کنند. آیا فکر می‌کنید برخی افراد دوست دارند وانمود کنند که می‌ترسند؟ آیا فکر می‌کنید افراد دوست دارند اتفاقات و موجودات وحشتناک را تصور کنند تا در زندگی واقعی خود احساس امنیت بیشتری داشته باشند؟
• به نظر می‌رسد نوجوانان در فیلم Goosebumps: حمله‌ی کدوهای جادویی، وجود شرارت و جادو را امری بدیهی فرض می‌کنند. آیا فکر کردن به دنیای خیالی که فراتر از دنیای معمول ماست، سرگرم‌کننده است؟ چرا؟
• این نسخه تلویزیونی در مقایسه با کتاب‌ها چگونه است؟ کدام به نظر شما ترسناک‌تر است؟ چرا؟

والدین باید بدانند که آبله مرغان: حمله کدو تنبل‌های جک-او-لانترن مجموعه‌ای از سه قسمت ۲۰ دقیقه‌ای از مجموعه تلویزیونی دهه ۹۰ میلادی است که بر اساس داستان‌های آر. ال. استاین ساخته شده است. در حالی که این داستان‌ها در میان خوانندگان ۸ تا ۱۰ ساله محبوب بوده‌اند، تلویزیون به طور طبیعی بر جلوه‌های بصری تأکید دارد و این جلوه‌ها ممکن است بسیار ترسناک‌تر از کلمات روی کاغذ در شکل اصلی خود باشند، به همین دلیل ممکن است برای کودکان خردسال‌تر مخاطبان کتاب‌ها بیش از حد ترسناک باشد. این داستان‌ها بر روی موضوعات ماوراءالطبیعه، جادوی سیاه و رویدادهای غیرقابل توضیح تمرکز دارند و شامل موجوداتی مانند خون‌آشام‌ها، بیگانگان و ارواح از دنیای دیگر می‌شوند. موجودات شرور با سر کدو تنبل، مراسم شب هالووین را به یک رژه اجباری تبدیل می‌کنند. یک خون‌آشام تشنه، نوجوانان را در میان میدانی از تابوت‌ها تعقیب می‌کند. افراد شرور شبیه به تصویر آینه‌ای تلاش می‌کنند تا در زندگی واقعی، جای افراد واقعی را بگیرند. نوجوانان به یکدیگر ترفندهای مختلف نشان می‌دهند و گاهی اوقات رفتارهای بدی دارند. برخلاف سریال جادوگران محله ویورلی، که یک مجموعه کمدی درباره جادوگران است، باید بدانید که آبله مرغان بر ترس و وحشت تمرکز دارد. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

هواداران کتاب‌های گوosebumps احتمالاً بهتر است کتاب‌ها را بخوانند. Goosebumps: Attack of the Jack-o-Lanterns معماهای ذهنی جالبی را ارائه می‌دهد -- آیا موجودات فضایی وجود دارند، آیا خون‌آشام‌ها واقعی هستند، آیا مردم دیگر در یک جهان موازی زندگی می‌کنند؟ -- اما جلوه‌های ویژه آن ابتدایی و بازیگری آماتوری است، که آن را به گزینه‌ای نامحتمل برای نوجوانان علاقه‌مند به فناوری تبدیل می‌کند که می‌دانند می‌توانند ویدیوهای بهتری را با تلفن‌های خود بسازند. در مقایسه با فیلم‌های ترسناک هدف‌گذاری‌شده برای بزرگسالان، این سناریوها ملایم هستند، و برای کودکان جوان‌تر این می‌تواند دوز مناسبی از ترس باشد، اما برای کودکان حساس‌تر، مواد کابوس‌آفرینی زیادی وجود دارد.