جشنوارهٔ خودنمایی

بر اساس رمان ویلیام تاکری، VANITY FAIR داستانی رنگارنگ است درباره زنی که از جذابیت خود برای رسیدن به خواسته‌هایش در دورانی استفاده می‌کند که مردم باید با آنچه داشتند قانع می‌بودند و برای بیشتر تلاش نمی‌کردند. بکی شارپ (ریس ویترسپون)، دختر یک هنرمند، حتی در دوران کودکی هم می‌توانست معامله‌های خوبی انجام دهد. هر دو والدینش فوت می‌کنند و او به یک مدرسه شبانه‌روزی فرستاده می‌شود. او در مدرسه فقط یک دوست به نام آملیا (رومولا گرای) دارد. بکی تصمیم می‌گیرد برای پول ازدواج کند. ابتدا تلاش می‌کند با برادر چاق آملیا که از هند بازدید می‌کند ازدواج کند. او در این کار موفق می‌شود، اما خانواده‌اش می‌خواهند او با کسی از طبقه و ثروت خودش ازدواج کند. بکی در خانه سر پیت کراولی (باب هاسکینز) به عنوان معلم خصوصی استخدام می‌شود. سر پیت کراولی از همسر اولش دو پسر دارد، یک قمارباز جذاب (جیمز پورفوی) و یک آدم خشک. بکی ریسک می‌کند و با قمارباز ازدواج می‌کند تا همه چیز را به دست آورد: عشق، پول و جایگاهی در جامعه. اما آنها از ارث محروم می‌شوند. در همین حال، خانواده آملیا ثروتشان را از دست می‌دهند و آملیا با جورج (جاناتان ریس مایرز) ازدواج می‌کند. آملیا آنقدر جورج را دوست دارد که نمی‌تواند ببیند چقدر خودخواه و ناصادق است. هر دو زن باردار می‌شوند و به دنبال شوهرانشان می‌روند که در حال رفتن به جنگ واترلو هستند. و داستان تازه شروع شده است.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد اولویت‌ها و انتخاب‌های شخصیت‌ها، به‌ویژه بکی، آملیا و دابین، صحبت کنند. بعد از این چه اتفاقی برای بکی می‌افتد؟ تاکری کتاب را با این جمله به پایان می‌رساند: «چه کسی در این دنیا خوشبخت است؟ چه کسی به آرزوهایش می‌رسد؟ و اگر به آرزوهایش برسد، آیا راضی خواهد بود؟» شما چگونه به این سوالات در مورد شخصیت‌های داستان پاسخ می‌دهید؟
• آیا می‌توانید فیلم‌های دیگری که از کتاب‌ها اقتباس شده‌اند را به یاد بیاورید؟ کدام‌ها مورد علاقه‌ی شما هستند؟

والدین باید بدانند که این اقتباس از داستان کلاسیک ثاکری با نام Vanity Fair حاوی مقدار کمی خشونت میدان نبرد است، از جمله میدانی که با اجساد مردگان پوشانده شده است. سیستم طبقاتی انگلستان در این داستان بسیار مهم است و شخصیت‌ها اظهارات نژادپرستانه‌ای در مورد "طبقات پایین" و همچنین در مورد افراد رنگین‌پوست می‌کنند. برخی از شخصیت‌ها در نبرد کشته می‌شوند، در حالی که برخی دیگر به طور ناگهانی می‌میرند؛ کودکی به دلیل مرگ هر دو والدینش یتیم می‌شود. انتظار می‌رود روابط نامشروع و همچنین اشاره‌های بسیاری به روابط جنسی وجود داشته باشد، که در زبان قدیمی و کهنه‌ای بیان شده و بعید است که کودکان آن را متوجه شوند. بینندگان در صحنه‌ای غیرجنسی، پشت یک زن را می‌بینند. در مهمانی‌ها مقداری نوشیدن الکل به صورت اجتماعی وجود دارد و برخی از شخصیت‌ها کمی مست هستند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

ميرا ناير کارگردان (عروسی موسمی) داستان ویلیام تاکری را به فیلمی پر جنب و جوش و رنگارنگ تبدیل کرده است، با رنگ‌های جواهر مانند و پارچه‌های موج‌دار. ویتسورن، همانند همیشه، کاملاً دلپذیر و سرشار از روح، سرگرمی و جذابیت است، به طوری که غیرممکن است از او حمایت نکنید. با این حال، موفقیت ویتسورن در نقش بکی، به نوعی بزرگترین ضعف فیلم است. ویتسورن فیلم را به همان شیوه‌ای که بکی با دنیای اطرافش برخورد می‌کند، به دست می‌گیرد، با اقیانوسی از کیفیت ستاره‌ای خالص که می‌درخشد و فریب می‌دهد. اما این تعادل فیلم را به هم می‌ریزد. آملیا، به جای کنترپوان، در مقایسه فقط یک افت به نظر می‌رسد، خسته‌کننده در ناتوانی‌اش برای دیدن ضعف جورج یا اینکه بهترین دوستش چگونه عاشق اوست. نایر دلش نمی‌آید که اجازه دهد ما بکی را دوست نداشته باشیم، حتی زمانی که این کار به داستان محتوا و مضمون بیشتری می‌دهد. بنابراین، به جای یک نمایش متفکرانه از محدودیت‌های جامعه و مصالحه‌هایی که برای سازگاری یا غلبه بر آن‌ها انجام می‌شود، چیزی که ما دریافت می‌کنیم بیشتر شبیه یک سرگرمی است.اگرچه چیزهای زیادی برای دیدن وجود دارد. نایر به منابع کتاب در مورد هندوستان استعماری چسبیده است تا بهانه‌ای برای بخش‌های گسترده‌ای از رنگ‌های خیره‌کننده و نمایش‌های باشکوه، حتی یک نمایش موزیکال به سبک بالیوود، فراهم کند. حتی وقتی شخصیت‌ها ناسازگار به نظر می‌رسند و مسیر داستان گویا متزلزل می‌شود، چیزهای زیادی برای دیدن وجود دارد که حتی در دو و نیم ساعت، تماشای آن بسیار باشکوه است.