بلعیدن

بلع" یک درام نیجریه‌ای است که در شهر لاگوس، پایتخت این کشور در دهه ۱۹۸۰ اتفاق می‌افتد. دو زن در یک آپارتمان فرسوده با هم زندگی می‌کنند و هر دو به عنوان دستیار در بانک کار می‌کنند. رز (ایجیوما گریس آگو) به طور مرتب توسط رئیس هوس‌بازش (کهینده سگون رمی) مورد آزار قرار می‌گیرد. وقتی به او جواب می‌دهد، او را اخراج می‌کند. رز را با تولانی (انیولا آکینبو، خواننده نیجریه‌ای معروف به نیولا) هم‌اتاقی رز جایگزین می‌کند و آزار و اذیت دوباره شروع می‌شود. رز که پول ندارد، خود را به او.سی (کوین ایکدوبا)، مرد مرموزی که در بازار پول خرج می‌کند، می‌اندازد. او برای رز چیزهای خوبی می‌خرد و فرض بر این است که آن‌ها رابطه جنسی دارند، اگرچه هیچ نشانه بصری از آن وجود ندارد. در عوض، او انتظار دارد که رز مواد مخدر بسته‌بندی‌شده را قورت بدهد و آن‌ها را به شهرهای مختلف بین‌المللی قاچاق کند. تولانی با سانوو (دیمی اوکانلاون)، دوست‌پسر بی‌فایده‌ای که به نظر نمی‌رسد او را دوست داشته باشد یا به او احترام بگذارد، درگیر است. آن‌ها سال‌ها با هم بوده‌اند، اما او تا زمانی که از نظر مالی تثبیت شود، با او ازدواج نمی‌کند و چون او شغلی ندارد، چشم‌انداز ازدواج خوب به نظر نمی‌رسد. تولانی ریاکاری کلیسای مسیحی، بی‌عدالتی محل کارش، حماقت دوست‌پسرش را زمانی که او را کلاهبرداری می‌کند و پول قرضی تولانی را می‌گیرد، و آزار و اذیت‌های دیگر را محکوم می‌کند.

• «خانواده‌ها می‌توانند در مورد نحوه‌ی پرداختن فیلم به موضوع فقر بحث کنند. رز می‌گوید این موضوع او را شرمنده می‌کند. تولانی می‌خواهد بدون آسیب رساندن به دیگران و با حفظ کرامت خود زندگی کند. فیلم چگونه تفاوت بین این دو زن را به تصویر می‌کشد؟»
• «فیلم از ما می‌خواهد با چه کسی همدردی کنیم؟ چگونه می‌توان فهمید؟»
• «این فیلم در مورد نژادپرستی و تبعیض علیه زنان چه می‌گوید؟»

والدین باید بدانند که «بلع» یک درام نیجریه‌ای (با زیرنویس انگلیسی) بر اساس رمان سال ۲۰۱۰ با همین نام، نوشته سِفی آتا، نویسنده زن نیجریه‌ای-آمریکایی است. با حضور بازیگرانی که عمدتاً غیرحرفه‌ای هستند و در صحنه‌های طولانی و غیرمعمول به‌نظر می‌رسند، جلب توجه نوجوانان در سنی که بتوانند فقر و مسائل اجتماعی مطرح‌شده در فیلم را درک کنند، بعید به نظر می‌رسد. برخی از کلمات زشت مانند «س--ت»، «بی‌عرضه»، «نامشروع»، «مقعد»، «باد معده»، «فاحشه» شنیده می‌شود و شخصیت‌ها با وسوسه‌ی کسب درآمد از طریق تجارت مواد مخدر دست و پنجه نرم می‌کنند. یک مادر عصبانی با چوب به فرزندش ضربه می‌زند. قاچاقچیان مواد مخدر، بسته‌های مواد را می‌بلعند تا آن را از مرزها عبور دهند و پول به دست آورند. یکی از قاچاقچیان زمانی که بسته‌های مواد در بدنش پاره می‌شود، می‌میرد. یک رئیس، کارمندان زن خود را مورد آزار جنسی قرار می‌دهد و سپس زمانی که آن‌ها سعی در گزارش دادن او دارند، تهدید به اخراجشان می‌کند. زنان از دست زدن‌های ناخواسته و آزارگرانه مردان صحبت می‌کنند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی «شب فیلم خانوادگی» ثبت‌نام کنید.

موضوعات فیلم «بلعیدن» هر کسی را به گریه می‌اندازد -- فقر، آزار جنسی، قاچاق مواد مخدر، فساد سیستماتیک -- اما فیلم و شخصیت‌ها یکنواخت و بی‌روح هستند. مردم یا با صدای بلند صحبت می‌کنند یا یکنواخت، اما هیچ‌چیز واقعی به نظر نمی‌رسد، هیچ‌چیز از دل بر نمی‌آید. شاید به این دلیل باشد که بسیاری از بازیگران، غیرحرفه‌ای هستند. نتیجه دو ساعت از مواد ارزشمند -- سرکوب فقرا، زندگی رو به زوال، ادیان که از نیازمندان سوءاستفاده می‌کنند به جای کمک به آنها -- در یک درام اجتماعی بدون درام هدر می‌رود. صحنه‌ها بیش از حد طولانی می‌شوند. منطق از بیشتر شخصیت‌ها دور است. مردم زمانی که باید صحبت کنند، ساکت می‌مانند و زمانی که دیگر منطقی نیست صحبت کنند، ادامه می‌دهند. زنی توسط رئیسش مورد آزار جنسی قرار می‌گیرد اما چیزی نمی‌گوید و اجازه می‌دهد دیگران شایعه کنند که با رئیسش رابطه دارد. هفته‌ها بعد، علیه او شکایت می‌کند و توسط او و زیردستانش تهدید می‌شود. زنی با مردی ملاقات می‌کند، آدرس او را می‌پرسد و ناگهان در خانه‌اش ظاهر می‌شود. آنها با هم صحبت می‌کنند گویی هیچ علاقه‌ای به هم ندارند و بدون کوچک‌ترین اشاره‌ای به دلبری، او پیشنهاد می‌دهد که اجاره و لباس او را بپردازد. زنی خدایان آفریقایی را برای نفرین کارفرمای خود فرا می‌خواند و مشکلاتش ناپدید می‌شوند. چگونه؟تنها موضوعی که در این فیلم مطرح می‌شود، اما بسیار دیر اتفاق می‌افتد، این است که باهوش‌ترین شخصیت فیلم، صدای خود را پیدا می‌کند و شروع به بیان دیدگاه‌هایش می‌کند. شاید زیرنویس‌های انگلیسی به درستی ترجمه نشده باشند. شاید عادات و رسوم فرهنگی لاگوس در دهه ۱۹۸۰ برای آمریکایی‌های دهه ۲۰۲۰ قابل درک نباشد. اما یک چیز قطعی است، فیلم تا حدود ۸۵ دقیقه اول جذاب نمی‌شود و حتی به نظر نمی‌رسد که هیچ‌گونه حقیقت عاطفی را منعکس کند. ۴۵ دقیقه آخر فیلم واقعی‌تر به نظر می‌رسند، اما دشوار است تصور کنیم که مخاطبی تا این حد طولانی به تماشای فیلم ادامه دهد.