دزدان دریایی

این فیلم رنگارنگ دوره‌ای اثر ونس مینلی، با آهنگ‌هایی از کول پورتر، درباره مانوئلا (جودی گارلند) است که عمه‌اش که به دنبال جایگاه اجتماعی است، ترتیب ازدواج او را با یک مرد ثروتمند محلی در شهر کوچک کارائیب‌شان می‌دهد. اما دختر رویای ازدواج با دزد دریایی مشهور و جذاب به نام «مک‌کو» دارد. وقتی بازیگر دوره‌گرد سرافین (جین کلی) در یکی از اجراهای گروهش مانوئلا را می‌بیند، او را برای یک نمایش هیپنوتیزم انتخاب می‌کند (در آن نمایش مانوئلا شروع به خواندن یک آهنگ جذاب می‌کند). وقتی مانوئلا از هیپنوتیزم بیدار می‌شود و شرمگین می‌گردد، به سرعت به خانه می‌شتابد تا پیشنهاد ازدواج نامزد مست خود را بپذیرد. سرافین مانوئلا را دنبال می‌کند و برای جلب توجه او، خود را به جای مک‌کو معرفی می‌کند. وقتی مانوئلا متوجه فریب سرافین می‌شود، به او که پیشتر شیفته‌اش بود حمله می‌کند و صحنه بامزه‌ای از خشونت کارتونی شکل می‌گیرد که در آن هیچ گلدانی در امان نمی‌ماند.

• خانواده‌ها می‌توانند درباره نقش‌های جنسیتی در دهه ۱۹۴۰ صحبت کنند. سرافین هنگام خواندن ترانه "نینا" با زنان چگونه رفتار می‌کند؟ بر اساس اطلاعاتی که مانوئلا درباره دزد دریایی افسانه‌ای، ماکوکو، دارد، چرا جذب او شده است؟ می‌توان از تصاویر کلیشه‌ای برخی "تیپ"ها به عنوان محور بحث درباره جنسیت، نژاد و زیبایی استفاده کرد. آیا مانوئلا به دلیل دیگری غیر از ظاهرش از ازدواج با دن پدرو هراس دارد؟ چگونه ذهنیت گروه و افکار عمومی در سرنوشت شخصیت‌ها نقش دارند؟

والدین لازم است بدانند که در اینجا چیزی برای نگرانی وجود ندارد. شخصیت‌ها یکدیگر را فریب می‌دهند. الگوی اخلاقی مناسبی در فیلم وجود ندارد، اما البته پایانش خوش است. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی «شب فیلم خانوادگی» ثبت‌نام کنید.

دزدان دریایی جذاب است، اما با توجه به بازیگران و تیم تولید ستاره‌ای که دارد، اندکی ناامیدکننده است. انتظار نداشته باشید که بیش از حد در زندگی شخصیت‌ها غرق شوید یا شاهد پیشرفت آنها باشید. لباس‌ها و دکورها مصنوعی به نظر می‌رسند (اگرچه برای کودکان شما آشنا هستند) و اگرچه این فیلم مربوط به دوره خاصی است، اما واضح است که کارائیب دوران استعماری در واقع یک صحنه صدابرداری مترو گلدوین مایر است. علاوه بر این، دنباله رویایی اجباری که در آن ژن کلی در حالی که شورت‌های کوتاه تا بالای ران پوشیده است، اطراف شعله‌ها می‌رقصد، حداقل می‌توان گفت قدیمی شده است.اجرای یک رقص توسط کلی و برادران نیکولاس، این فیلم را به‌یادماندنی‌تر می‌کند. وقتی این فیلم در سال ۱۹۴۸ اکران شد، برخی از صاحبان سینما این صحنه را حذف کردند، زیرا آفریقایی-آمریکایی‌ها را در جایگاهی برابر با سفیدپوستان — حداقل از نظر استعداد در رقص — نشان می‌داد.