اعتراف

«اعتراف» روایتگر تنش‌های پس از یک درگیری خونین است که در داخل یک کلیسا رخ می‌دهد، جایی که یک مرد مجروح، یک کشیش را گروگان می‌گیرد.

• «خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت در فیلم اعتراف صحبت کنند. آیا این صحنه‌ها برای داستان ضروری بود؟ تماشای این صحنه‌ها چه حسی به شما داد؟ آیا مواجهه با خشونت در رسانه‌ها، حساسیت کودکان نسبت به خشونت را کاهش می‌دهد؟»
• «درباره‌ی استفاده از الفاظ و کلمات تند و زننده در این فیلم بحث کنید. آیا به نظرتان ضروری بود یا اغراق‌آمیز؟ این نوع زبان چه تأثیری بر فیلم داشت؟»
• «فیلم از یک مکان ثابت، تعداد محدودی بازیگر و روایت در زمان واقعی استفاده می‌کند. این ویژگی‌ها چه تأثیری بر درام داستان داشتند؟»

«والدین باید بدانند که اعتراف یک فیلم هیجان‌انگیز بریتانیایی است که شامل صحنه‌های خشونت‌آمیز و الفاظ زشت مکرر می‌شود. این فیلم در زمان واقعی و در طول یک شب اتفاق می‌افتد، جایی که ویکتور مجروح (استیون مویر) در یک کلیسا پناه می‌گیرد و پدر پیتر (کولم مینی) را گروگان می‌گیرد. تعداد بازیگران کم است و داستان در یک مکان واحد، یعنی کلیسا، اتفاق می‌افتد، اما تنوع و تعادل جنسیتی را به نمایش می‌گذارد. فیلم پیام‌های مثبت کمی دارد، اما هم پدر پیتر و بعداً، شخصیتی دیگر به نام ویلو (کلر-هوپ آشیتی)، تلاش می‌کنند تا مرکز اخلاقی داستان را تشکیل دهند. پدر پیتر در ابتدا به ویکتور مشاوره می‌دهد و اعتقادات مذهبی خود را به او ارائه می‌کند و توضیح می‌دهد که چگونه این اعتقادات در زندگی او مفید بوده‌اند. خشونت به‌طور مکرر به تصویر کشیده می‌شود. هم ویکتور و هم ویلو زخم‌های خونین دارند که برخی از آنها در نمای نزدیک نشان داده می‌شوند. پدر پیتر به حضور در محیط‌های خشونت‌آمیز اشاره می‌کند و به‌طور مکرر تهدید می‌شود، اغلب با اسلحه. همچنین زخم‌های خونین و مرگ وجود دارد. در سراسر فیلم از الفاظ زشت و تند مانند "لعنتی" و "خر" استفاده می‌شود، زمانی که شخصیت‌ها عصبانی، تهدید شده یا در شرایط استرس‌زا قرار دارند. به استفاده از مواد مخدر اشاره می‌شود و شخصیت‌ها در حال کشیدن سیگار و نوشیدن الکل نشان داده می‌شوند، اگرچه الکل به‌طور افراطی مصرف نمی‌شود. یکی از شخصیت‌ها با الکل خوددرمانی می‌کند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.»

«این فیلم هیجان‌انگیز با وجود داشتن یک ایده جالب، نتوانسته به‌خوبی از آن استفاده کند. فیلم اعتراف با وجود بازیگران کم اما مستعد، از بازی‌های خوبی بهره می‌برد. کالِم مینی با ایفای نقش پدر پیتر، کشیشی آرام و متین، بازی قابل قبولی ارائه می‌دهد. استیون مویر نیز با حضورش بر پرده‌ی سینما، شخصیت ویکتور را به‌خوبی به تصویر می‌کشد و لحظات آرام و اندوهگین او را با لحظات پرخاشگرانه و خشونت‌آمیزش در تضاد قرار می‌دهد.»نکته‌ای که فیلم در آن ضعف دارد، عدم نوآوری و خلاقیت در صحنه‌پردازی است. کلیسا بیشتر به‌عنوان مکانی راحت و نه ضروری برای پیشبرد داستان به نظر می‌رسد. برای درک شخصیت‌ها، فهم اتفاقاتی که در حال رخ دادن است و اهداف آنها، تنها به گفتگوهای طولانی درباره‌ی گذشته‌ی شخصیت‌ها اکتفا شده است، که در نهایت نیز متقاعدکننده نیست. شخصیت پدر پیتر به‌طور خاص، به‌خوبی مورد استفاده قرار نگرفته و بیشتر برای دریافت اطلاعات و پرسش‌های مرتبط با داستان، برای درک بهتر مخاطب، وجود دارد. خلق داستانی اصیل با تعداد شخصیت‌های محدود و صحنه‌پردازی واحد، همواره چالش‌برانگیز است. اما معرفی دیرهنگام برخی اطلاعات جدید و شخصیت‌های فرعی، فیلم را با یک پیچش ضعیف به پایان می‌رساند، در حالی که هدف، ایجاد یک پایان تأثیرگذار بوده است. این فیلم را می‌توان با «رزروواگ‌های سگ» مقایسه کرد، اما بدون آن جذابیت و گیرایی.