بازی کودکان

در فیلم بازی بچگانه، قاتلی فراری به نام چارلز ری (براد دوریف) که اتفاقاً شاگرد جادوی وودو است، در یک فروشگاه اسباب‌بازی در شیکاگو توسط پلیس سخت‌گیر، مایک (کریس ساراندون) گیر می‌افتد. او که به‌شدت زخمی شده، روح خود را به‌طور اسرارآمیزی به عروسک "پسر خوب" منتقل می‌کند، عروسکی محبوب با جعبه صدای باتری‌خور ("من تا آخر دوست تو هستم! هایدی هو!") و حرکات ابتدایی صورت. این عروسک بی‌گناه به نظر می‌رسد و بعداً توسط کارن (کاترین هیکس)، بیوه‌ای جوان و درگیر مشکلات، به عنوان اسباب‌بازی برای پسر ۶ ساله‌اش اندی (الکس وینسنت) خریداری می‌شود. در ابتدا، داستان‌های اندی درباره‌ی توانایی صحبت کردن با عروسک "چاکی" و مقصر دانستن چاکی برای مزاحمت‌ها در آپارتمان، فقط به نظر می‌رسد که تخیلات یک پسر بچه است. اما وقتی یک پرستار بچه کشته می‌شود، این فقط شروع یک خشونت جدید توسط چارلز ری است -- اما چگونه کارن (یا افسر تحقیق، مایک) می‌تواند ادعاهای اندی را باور کند که عروسک مقصر است؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد بخش‌های ترسناک و غیرترسناک فیلم صحبت کنند. آیا فیلم بازی بچه برای شما ترسناک بود؟ آیا تا به حال از یک اسباب‌بازی یا عروسک ترسیده‌اید؟
• فیلم کودکانه 3 بخشی از پرونده قتل جیمز بولگر در انگلستان بود، جایی که گفته می‌شود دو پسر قبل از کشتن یک پسر جوان‌تر، این فیلم را تماشا کرده بودند. در مطبوعات زرد، این فیلم به‌عنوان الهام‌بخش قتل مورد سرزنش قرار گرفت. آیا فکر می‌کنید فیلم‌های ترسناک می‌توانند خشونت را تحریک کنند؟ چرا یا چرا نه؟
• سالها از انتشار این فیلم گذشته و دنباله های زیادی داشته است و می توان گفت که چاکی به اندازه قاتلان معروف دیگر فیلمهای ترسناک شناخته شده است. نظر شما در مورد جذابیت ماندگار این فیلم و این شخصیت چیست؟ این فیلم در مقایسه با دنباله هایش چگونه است؟ چرا دنباله ها اغلب به خوبی نسخه اصلی نیستند؟

والدین باید بدانند که فیلم «بازی بچه» یک فیلم ترسناک محصول ۱۹۸۸ است که در آن عروسکی تسخیر شده توسط یک قاتل زنجیره‌ای تازه درگذشته، به دنبال یک پسر بچه و اطرافیانش می‌رود. در این فیلم چند صحنه قتل وجود دارد، اما خشونت بیشتر آن از نوع ترسناک و غیرواقعی است (مثل صحنه‌ای که قربانی برق‌گرفتگی، سوخته و خونین می‌شود، شبیه همبرگر). زنی با قسمت میخ‌دار چکش به پیشانی‌اش ضربه می‌خورد و به عقب پرتاب می‌شود و سپس از طبقه چهارم به پایین سقوط می‌کند و می‌میرد. علاوه بر این، چاکی با خفه کردن، با چاقو، با اسکالپل و با روشن کردن گاز در آپارتمان فرسوده‌ای که شریک سابقش در جرم در آن زندگی می‌کند، حمله می‌کند که منجر به انفجار بزرگی می‌شود که ساختمان را نابود می‌کند. در فیلم مقداری الفاظ زشت و ناسزا وجود دارد، به ویژه زمانی که عروسک بیشتر تحت تسلط قاتل زنجیره‌ای قرار می‌گیرد. در سراسر فیلم، صحنه‌های ترسناکی وجود دارد که ناگهان ظاهر می‌شوند. یکی از شخصیت‌های اصلی، یک کارآگاه پلیس، معمولاً در حال کشیدن سیگار نشان داده می‌شود. بعضی از بچه‌ها ترس‌هایی در مورد زنده شدن عروسک‌ها دارند، و فیلم «پلیترگیست» به طور فوق‌العاده‌ای از این فوبیا استفاده کرده است. بچه‌های کوچک‌تر احتمالاً توسط تصاویر عروسک قاتل وحشت‌زده می‌شوند، اگرچه بچه‌های بزرگ‌تر احتمالاً قادر خواهند بود که صحنه‌هایی را که چاکی کوچک خود را به سمت قربانیان پرتاب می‌کند، با خنده رد کنند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی «شب فیلم خانوادگی» ثبت نام کنید.

در حالی که پیش‌فرض عروسک شیطانی برای طرفداران جوان ژانر وحشت جذابیت ذاتی دارد، بخش بسیار کمی از این فیلم را می‌توان جدی گرفت. از آغاز پرهیجان و اغراق‌شده‌اش در سبک اکشن دهه ۸۰ تا پایان شبیه به فیلم ترمیناتور، حیرت‌زده خواهید شد که بازیگران چطور توانستند از خنده خودداری کنند. برخی لحظات خوب در ابتدای فیلم، همدردی زیادی با اندی که به ناحق متهم شده است، برمی‌انگیزد، و لرزه‌های موثری وجود دارد زمانی که فیلم‌نامه فقط به ترس ما اجازه می‌دهد تا تمام کار را در تصور یک عروسک قاتل متحرک و در حال حرکت در خیابان‌ها انجام دهد. نگاه‌های کوتاه به این شخصیت کوچک و در حال دویدن در اطراف گوشه‌ها، برش‌های سریع به سر چاکی که به سختی در حال حرکت است -- پیشنهادهایی مثل این به طور غیرمنتظره‌ای ترسناک هستند.اما وقتی سازندگان فیلم بالاخره جلوه‌های ویژه کامل را به نمایش می‌گذارند، با چاکی که غر می‌زند، فحش می‌دهد، گاز می‌گیرد، با چاقو حمله می‌کند و خودش را به‌طور فیزیکی به سمت بزرگسالان پرتاب می‌کند، واکنش طبیعی خنده است و رژه‌ای از دنباله‌ها در نهایت به کمدی تبدیل می‌شود، حداقل حماقت ذاتی کل داستان را آشکار می‌کند. طرفداران ممکن است ادعا کنند که در جزئیات فرعی، یک نکته انتقادی اجتماعی وجود دارد، جایی که عروسک پسر خوب قرار است (مانند عروسک خنداندن من، المو و ایکس‌باکس در سال‌های گذشته) یکی از آن هدایای کریسمس پرطرفدار باشد که خریداران را به جنون خرید می‌کشاند (همان‌طور که در فیلم غیر ترسناک Jingle All the Way به طنز کشیده شد). اما اگر این فیلم قرار بود نوعی انتقاد از تجاری‌سازی بیش‌ازحد صنعت اسباب‌بازی باشد، متأسفم؛ فیلم Child's Play این قایق را از دست داد.