DOMINO: نبرد استخوان ها

در DOMINO: BATTLE OF THE BONES، اسنوپ داگ به‌طور مختصر بازی دومینو را به بینندگان معرفی می‌کند. سپس اندی جوان به‌طور ناگهانی با پدربزرگش جرالد رها می‌شود، زمانی که والدینش به کابو می‌روند. اندی دومینو را در یک اپلیکیشن تلفن همراه بازی می‌کند درحالی‌که جرالد دومینو واقعی را بازی می‌کند؛ او تلاش می‌کند به پسر بگوید که در این بازی فقط به ریاضیات ختم نمی‌شود. در همین حال، والتر ورشکسته و طلاق‌گرفته (دیوید آرکت) تلاش نهایی خود را برای موفقیت در یک مسابقه دومینو که در کلیسایی در کامپتون برگزار می‌شود، انجام می‌دهد. شرکت‌کنندگان شامل بیگ اسلمز (بیگ جاه) که قبلا زندانی بوده؛ کامیلا (والریا واله‌خوس) که امیدوار است چیزی را به پسرعمو و پدرش که از او حمایت نمی‌کنند اثبات کند؛ و تن‌اسپید (آنتونی مک‌کینلی) که یک قهرمان دومینو است که سریع صحبت می‌کند، اسکیت‌بازی می‌کند و کوکائین مصرف می‌کند. اتفاقات زیادی به‌طور اشتباه رخ می‌دهد، اما درنهایت یک برنده اعلام می‌شود.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد نحوه نمایش مصرف مواد مخدر و الکل در فیلم Domino: Battle of the Bones صحبت کنند. آیا مصرف مواد در فیلم جذاب جلوه داده شده است؟ آیا صحبت‌های تن‌اسپید در مورد فواید کوکائین قابل باور است؟ آیا مصرف مواد در فیلم پیامدهایی دارد؟ چرا این موضوع مهم است؟
• در این فیلم، خشونت به چه صورتی است و با فیلم‌های دیگری که دیده‌اید، چقدر تفاوت دارد؟ خشونت واقعی تا چه حد اتفاق می‌افتد و تا چه حد تهدید به خشونت است؟ تفاوت آن‌ها در چیست؟
• آیا تن‌اسپید قلدر است؟ اندی چطور با تمسخرهایش برخورد می‌کند؟ آیا روش «درست» برای برخورد با قلدرها وجود دارد؟
• در این فیلم روابط خانوادگی چگونه است؟ کامیلا با پدرش چگونه ارتباط برقرار می‌کند؟ اندی با پدربزرگش چگونه ارتباط برقرار می‌کند؟ چه تغییراتی رخ می‌دهد و چگونه؟ این رفتارها تا چه حد با روابط خودتان مشابه یا متفاوت است؟
• چگونه فیلم به رقابت نگاه می‌کند؟ چرا لازم است که «به ذهن حریف نفوذ کنیم» در حالی که داریم دومینو بازی می‌کنیم؟

والدین باید بدانند که دومینو: نبرد استخوان‌ها یک کمدی در مورد رقابت دومینو و بازیکنان مختلف برای کسب جایزه برتر است. این فیلم بسیار خشن و سطحی است و اگرچه نیت خوبی دارد، اما در نهایت نمی‌تواند بر طول و عدم یکنواختی خود غلبه کند. زبان فیلم بسیار تند و مداوم است و بارها از کلمات فحش و ناسزا، توهین‌های نژادی و کلمات رکیک استفاده می‌شود. همچنین گفتگوهای مرتبط با روابط جنسی وجود دارد. یک زوج متاهل نیز یکدیگر را می‌بوسند و با هم flirt می‌کنند. یکی از شخصیت‌های اصلی به طور مکرر کوکائین مصرف می‌کند و در مورد فواید آن صحبت می‌کند؛ او مقداری کوکائین روی سینی کیک‌های براونیز می‌پاشد. شخصیت‌ها همچنین الکل مصرف می‌کنند و ماری‌جوانا می‌کشند، و یک چمدان پر از دارو‌های تجویزی نشان داده می‌شود. در فیلم صحنه‌های مبارزه و مشت‌زنی، افراد بیهوش شدن، تهدید با چاقو و اسلحه، و استفاده از تفنگ برقی توسط یک کودک وجود دارد. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

در نوسان بین سرگرمی خیرخواهانه و شوخ‌طبعی بی‌ادبانه پر از صحنه‌های کش‌دار و خسته‌کننده، این کمدی مبتنی بر رقابت شاید با کمی توجه بیشتر می‌توانست جذاب باشد. شاید مشکل اصلی فیلم دومینو: نبرد استخوان‌ها این باشد که کارگردانان زیادی داشته است: حداقل سه کارگردان در ساخت این فیلم همکاری داشته‌اند. همچنین فیلم بیش از حد طولانی است (109 دقیقه)، شوخی‌های زیادی وجود دارد که خنده‌دار نیستند، و صحنه‌های بی‌فایده زیادی در فیلم باقی مانده است. برخی ایده‌ها بارها تکرار می‌شوند، گویی قرار است خنده‌دار باشند، مانند مشکلات مالی والتر و مصرف کوکائین تن‌اسپید، در حالی که اصلاً خنده‌دار نیستند.در ادامه فیلم، برخی از شخصیت‌ها بیشتر خودشان را نشان می‌دهند و کمی شیرینی به داستان اضافه می‌کنند. برای مثال، جرالد و اندی شروع به برقراری ارتباط با یکدیگر می‌کنند، و کامیلا و پدرش بالاخره می‌توانند با هم ارتباط برقرار کنند. و اسنوپ داگ در واقع کل فیلم را در چند صحنه می‌دزدد در حالی که پشت میز نشسته است (احتمالا همه صحنه‌هایش را در یک ساعت فیلمبرداری کرده است). اما متاسفانه، بخش زیادی از فیلم «دومینو: نبرد استخوان‌ها» کمی به سمت کلیشه، بی‌مزه بودن و بی‌حسی می‌رود. شاید ناامیدکننده‌ترین نکته این است که علی‌رغم مقدمه‌چینی سریع اسنوپ در مورد دومینو، به نظر می‌رسد فیلم اصلا به خود بازی اهمیتی نمی‌دهد، و به ندرت بازی‌ها را نشان می‌دهد و اطلاعات کافی برای ایجاد هرگونه هیجان ارائه نمی‌کند. این فیلم می‌توانست برنده باشد، اما در عوض شکست می‌خورد.