کار درست را انجام بده

در یک روز گرم تابستانی در محله بدفورد-استیووسانت بروکلین، ساکنان با ناامیدی، بیکاری، تبعیض و مشکلات یکدیگر دست و پنجه نرم می‌کنند. سرزنش و ملامت همه‌جا دیده می‌شود و خشم بر فضای حاکم است. مجموعه‌ای از شخصیت‌های متلاطم با پیشینه‌های قومی مختلف، از جمله صاحب یک پیتزافروشی و پسرانش، یک دی‌جی محلی، پیک پیتزا، یک مادر مجرد و بسیاری دیگر، در حالی که تنش‌ها افزایش می‌یابد، با یکدیگر تعامل دارند و در نهایت این تنش‌ها به کابوسی از خشونت و تخریب منفجر می‌شود.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد این صحبت کنند که چگونه اسپایک لی بینش منحصر‌به‌فرد خود را در فیلم «کار درست را بکن» شکل داده است. چرا داستان در طول یک روز اتفاق می‌افتد؟ چرا لی آب‌وهوا را بخشی مهم از داستان قرار داده است؟
• برخی از صحنه‌ها شخصیت‌هایی دارند که مستقیماً رو به دوربین صحبت می‌کنند؛ این کار چگونه به روایت داستان کمک می‌کند؟
• در این صحنه، به رابطه‌ی متفاوت شخصیت‌ها با موسیقی دقت کنید: قهرمانان ایتالیایی سال و علاقه‌ی رادیورا هیوم به هیپ‌هاپ. موسیقی چگونه دیدگاه این شخصیت‌ها نسبت به دنیا را نشان می‌دهد؟
• از زمان ساخت این فیلم (1989)، آیا فکر می‌کنید پیش‌داوری نژادی در آمریکا بیشتر شده یا کمتر؟ چه چیزهایی تغییر کرده است؟ چه چیزهایی تغییر نکرده است؟ آیا گروه‌های جدید و/یا متفاوتی وجود دارند که با چنین تعصب‌هایی روبرو هستند؟
• چگونه شخصیت‌های فیلم «کار درست را انجام بده» همدلی را نشان می‌دهند؟ چرا این یک ویژگی شخصیتی مهم است؟

والدین باید بدانند که فیلم «کار درست را بکن» ساخته اسپایک لی، مطالعه‌ای دقیق و جدی درباره نژادپرستی در یک محله شهری آمریکا در اواخر دهه ۱۹۸۰ است. در این فیلم، رویارویی‌های نژادی خشم‌آلودی وجود دارد که در آن از زبان تحریک‌آمیز، کلمات رکیک و توهین‌های نژادی شدید استفاده می‌شود، از جمله استفاده مداوم از کلمه "نی**ر". خشونت به صورت واقع‌گرایانه به تصویر کشیده شده است: شورش، دعواهای خیابانی، آتش‌سوزی یک رستوران توسط جمعیت، و خفه کردن یک مرد توسط پلیس با باتون. یک صحنه جنسی، زن و شوهری را در حال عشق‌بازی نشان می‌دهد و از نمای بسیار نزدیک از قسمت‌های مختلف بدن زن استفاده می‌کند: پاها، سینه‌ها و گردن. شخصیت اصلی فیلم مدام در حال نوشیدن آبجو است.

فیلم "کار درست را انجام بده" با شخصیت‌های منحصر به فرد و به یاد ماندنی و ساختاری بسیار نوآورانه، تجربه‌ای تاثیرگذار خلق می‌کند. اسپایک لی با استفاده از موسیقی پرانرژی، نمای نزدیک غیرمعمول، رنگ‌های روشن، استفاده فراوان از "زبان کوچه بازاری" و شکستن دیوار چهارم (شخصیت‌هایی که مستقیم به دوربین صحبت می‌کنند) بیننده را به درون جامعه بدفورد-استایوسنت در یک روز پرالتهاب و پرخاش می‌کشاند. لی و بازیگران درخشانش، با استفاده از فیلمنامه پویای خودش، همان دنیایی را خلق می‌کنند که ممکن است در اواخر دهه 1980 (یا حتی هنوز) وجود داشته باشد. او هیچ قضاوتی درباره اتفاقات ارائه نمی‌کند و به همین دلیل، بیننده باید خود نتیجه‌گیری کند. این فیلم صریح، شاید بینا و اغلب بسیار تاثیرگذار است.