فرار از نیویورک

در آمریکای وحشی و "نزدیک به آینده" - ۱۹۹۷، برای این تولید ۱۹۸۱ - جرم و جنایت به‌طور نجومی افزایش یافته است، همزمان با جنگی علیه روسیه در فیلم فرار از نیویورک. جزیره منهتن ظاهراً به‌عنوان منطقه‌ای غیرقابل بازسازی رها شده و به یک زندان بزرگ تبدیل شده است، که توسط نگهبانان و مین‌ها محافظت می‌شود تا از فرار زندانیان جلوگیری شود، و به حدی جهنمی است که مجرمان می‌توانند اعدام را به ورود به آن ترجیح دهند. سپس تروریست‌های چپ‌گرای کامیکازه هواپیمای نیروی هوایی یک را ربوده و در منهتن سقوط می‌دهند (صحنه‌ای که یادآور حوادث ۱۱ سپتامبر است!) و رئیس‌جمهور آمریکا (دونالد پلیسنس) را در آستانه مذاکرات صلح حیاتی، در این منطقه قانون‌شکن رها می‌کنند. رئیس زندان به یک زندانی جدید، اسنیک پلیسکن (کرت راسل)، قهرمان سابق جنگ، روی می‌آورد تا به تنهایی مقام عالی‌رتبه را از این شهر کابوس‌وار و گانگسترها نجات دهد. به‌عنوان انگیزه اضافی، پلیسکین ناخواسته با شارژهای انفجاری مینیاتوری تزریق می‌شود که در صورت عدم تکمیل ماموریت در ۲۴ ساعت، او را خواهد کشت.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد اسنیک پلیسکن در فیلم فرار از نیویورک صحبت کنند. آیا او یک قهرمان است یا، همانطور که برخی پیشنهاد کرده‌اند، شخصیتی بدون ارزش اجتماعی قابل قبول؟ گفتگوی نهایی او با رئیس‌جمهور چه معنایی دارد؟
• در این سناریوی هولناک، مشکلات واقعی دهه ۶۰ و ۷۰ نیویورک، از جمله جرایم، انحطاط، مواد مخدر، قطعی برق، شورش‌ها، آشفتگی اقتصادی و موسیقی پانک راک، به شکلی اغراق‌آمیز به تصویر کشیده شده‌اند.
• .

والدین باید بدانند که فیلم فرار از نیویورک تصویری تاریک و ناامیدکننده از آینده ارائه می‌دهد و حاوی صحنه‌های خشونت‌آمیز است، از جمله تیراندازی، استفاده از کمان‌های صلیبی، پرتاب چاقو، مین‌های زمینی، و مبارزه مرگبار گلادیاتوری با مشت و چوب (با وجود سر بریده، صحنه‌های خشن صریح کمی وجود دارد). مواردی که نباید در خانه انجام شود شامل استفاده از ویسکی به عنوان بمب آتش‌زا است. فحاشی در سطح معمول رده سنی R است. قهرمان داستان سیگار می‌کشد. صحنه‌ای کوتاه از سینه‌های برهنه نیز وجود دارد. فضای فیلم سرشار از بدبینی و تاریکی است، از جمله نمایش منفی رئیس‌جمهور آمریکا و تصویر پلیس‌محور از آمریکا. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

این فیلم با کلمه «دیس‌توپیا» خلاصه می‌شود، برعکس «اوتوپیا»، اما در انصاف باید گفت جان کارپنتر، کارگردان، هرگز قصد نداشت این فیلم را به‌عنوان یک اثر امیدبخش بسازد. با سبک ساده و هدفمند کارگردانان قدیمی (پیش از ام‌تی‌وی و بازی‌های ویدئویی) که او ادعا می‌کرد بیش از همه تحسین‌شان می‌کند، «فرار از نیویورک» یک اکشن جذاب اما تلخ و بدبینانه است که تنها لحظات شاد آن از طنز سیاه ذاتی (شوخی مداومی که همه فکر می‌کردند پلیسن مرده است) و ارنست بورگناین شاداب به‌عنوان یک عنصر کمیک، یک راننده تاکسی زرد تنها و شاداب که هنوز مسافر سوار می‌کند، در حالی که خیابان‌ها پر از دیوانگان وحشی و بربرها است، نشأت می‌گیرد. کارگردانان دیگر ممکن بود به «گریز از واقعیت» به معنای هالیوودی بپردازند و آن را به یک تجربه هیجان‌انگیز و سرگرم‌کننده تبدیل کنند. در عوض، کارپنتر (با بودجه کم و فیلمبرداری در سنت لوئیس سوخته به جای نیویورک شهر ارواح) به‌طور دردناکی ساده نشان می‌دهد که این منهتن جایگزین واقعاً جای خوبی برای بازدید نیست و شما نمی‌خواهید در آنجا زندگی کنید. بچه‌ها احتمالاً علاقه زیادی به آن نخواهند داشت و در هر صورت، این فیلم برای آنها ساخته نشده است.