اختلال‌زا: دروغ‌های جوران ون در اسلوت

در مستند «دروغ‌های جوران ون در اسلوت» ناتالی هالووی در سال ۲۰۰۵ در جریان تعطیلاتی در آروبا و در شب آخر سفر با دوستان دبیرستانی‌اش ناپدید می‌شود. جوران ون در اسلوت، یک مرد محلی اهل آروبا که به طعمه قرار دادن زنان توریست معروف است، تقریباً بلافاصله به عنوان مظنون قتل ناتالی هالووی شناخته می‌شود، اما همانطور که پدرش، وکیل سرشناسش، به او می‌گوید، بدون وجود جسد، اثبات جرم برای مقامات دشوار است. با توجه به سابقه‌ی جوران در آزار حیوانات و قلدری در دوران نوجوانی، مقامات مطمئن هستند که او قاتل است، اما به دلیل نبود شواهد کافی، قادر به دستگیری او نیستند. برای نزدیک به دو دهه، بث، مادر ناتالی هالووی، از خانه‌اش در آلاباما به دنبال عدالت است، و زمانی که جوران ون در اسلوت، که ورشکسته و معتاد به قمار است، سعی می‌کند ۲۵۰ هزار دلار از او اخاذی کند در ازای آنچه که در نهایت یک داستان دروغین از مرگ ناتالی هالووی از آب درمی‌آید، اف‌بی‌آی این معامله را مستند می‌کند اما تا سال‌ها بعد هیچ اتهامی را مطرح نمی‌کند. این مجرم همچنان به فریب مردم ادامه می‌دهد، از جمله روزنامه‌نگاران ساده‌لوحی که به او پول می‌دهند تا نسخه‌ی دیگری از داستان دروغین این جنایت را بشنوند. بعد از اینکه جوران پول مادر ناتالی را می‌گیرد و به پرو می‌رود تا قمار کند، او زن جوان دیگری به نام استفانی فلورس را می‌کشد. پلیس موفق می‌شود این قتل را به او نسبت دهد و او را به ۲۳ سال زندان محکوم می‌کند. جوران در زندان ازدواج می‌کند و صاحب فرزند می‌شود، و در کنار داشتن یک دوست‌دختر، در قاچاق کوکائین دست دارد. آیا او روزی به خاطر قتل ناتالی هالووی عدالت را خواهد دید؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد دردی که خانواده‌های زنان کشته‌شده توسط موضوع فیلم احساس می‌کنند، صحبت کنند. آیا فکر می‌کنید مستندهایی مثل این التیام‌بخش هستند؟ چرا یا چرا نه؟
• بسیاری از مصاحبه شوندگان در مورد احساسات یا افکار ون در اسلوت حدس و گمان می‌زنند. آیا فکر می‌کنید این دیدگاه‌ها در تحقیقات جنایی یا مستندسازی جرم مفید یا دقیق هستند؟ آیا حدس و گمان‌ها به اندازه گمراه کننده بودن، می‌توانند درست باشند؟ چرا، یا چرا نه؟
• این چگونه نشان دهنده روش هایی است که اجرای قانون در چنین مواردی موثر و ناموفق است؟

والدین باید بدانند که «پاتولوژیکال: دروغ‌های جوران ون در اسلوت» مستندی است که به دنبال مظنون اصلی در ناپدید شدن و قتل ناتالی هالوی، نوجوان آمریکایی در سال ۲۰۰۵، در تعطیلات در آروبا می‌باشد. خشونت احتمالی آن جنایت و همچنین خشونت شناخته‌شده قتل دیگری که ون در اسلوت در پرو به آن اعتراف کرده و قربانی آن زنی جوان بوده، هر دو توصیف شده‌اند. او توضیح می‌دهد که چگونه سر قربانی را با بلوک سیمانی کوبیده و سپس او را به داخل اقیانوس انداخته است. او می‌گوید که با زنی بوسه رد و بدل کرده و او را لمس کرده، در حالی که زن از او خواسته دست از این کار بردارد. او می‌گوید که اصرار داشته به ادامه این کار. یک زندانی با زنی در خارج از زندان ازدواج می‌کند و در ملاقات‌های زناشویی، زن باردار می‌شود و فرزند او را به دنیا می‌آورد. در حالی که زندانی بوده، به همسرش خیانت می‌کند. یک زندانی ترتیب می‌دهد که بازدیدکننده‌ای کوکائین و ماری‌جوانا قاچاق کند؛ بازدیدکننده به خاطر این کار دستگیر می‌شود. بزرگسالان سیگار می‌کشند. زبان فیلم شامل کلمات «لعنتی»، «damn» و «ass» است. به دلیل هوش بالا، ذات دستکاری‌کننده و تمایل به دروغگویی، متهم برای نزدیک به دو دهه، دشوار است که به او اتهام وارد شود و محکوم گردد. برای اینکه از فیلم‌های مشابه بیشتر با خبر شوید، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

پاتولوژیک: دروغ‌های جوران ون در اسلوت مستندی تلویزیونی کلیشه‌ای است با سرهای صحبت‌کننده تکراری و تصاویر غیرضروری. به نظر می‌رسد که این مستند برای پر کردن مدت زمان ۹۰ دقیقه‌ای تعیین‌شده ساخته شده است، نه برای ارائه محتوای مناسب. با تدوین بهتر و مستقیم‌تر، می‌توان داستان را در یک ساعت یا کمتر به‌صورت دراماتیک‌تر روایت کرد. صحنه‌های هیجان‌انگیز مصنوعی و بدون تعلیق هستند. این مستند شامل داستانی شرم‌آور از نظر حرفه‌ای است در مورد گِرِتا ون ساسترن، خبرنگاری که فریب خورده است و برای مصاحبه‌ای با مظنون، هزاران دلار پرداخت می‌کند، مصاحبه‌ای که در آن مظنون قول می‌دهد حقیقت اتفاق افتاده برای ناتالی را فاش کند، اما این کار را نمی‌کند. داستان به گونه‌ای روایت می‌شود که گویی آن ماجراجویی، پیروزی روزنامه‌نگاری بوده که به نحوی چیزی را در مورد جوران آشکار کرده است، در حالی که چنین نبوده است. در واقعیت، آن‌ها پول پرداخت کردند و او دروغ گفت.تقریبا هر کسی که در مورد جوران صحبت می‌کند، حدس و گمان‌هایی در مورد احساسات او می‌زند و اطمینان می‌دهد که او دروغگو، دست‌کارگر، و یک بیمار روانی است و نه احساس همدردی می‌کند و نه پشیمانی. خب، ما این را می‌دانیم. نکته مهم‌تر این است که در نهایت او به حساب کشیده شد و والدین زنان مرده به نوعی به آرامش رسیدند.