بانجو، گربه‌ی چوب‌انبار

گربه جوان بانجو، که در مزرعه‌ای در روستا با مادر، پدر و دو خواهرش زندگی می‌کند، استعدادی در دردسر افتادن دارد. وقتی پدر بانجو او را تهدید به تنبیه می‌کند، بانجو، که احساس سوءتفاهم و عدم عشق می‌کند، فرار می‌کند. او سوار یک کامیون تحویل کالا می‌شود و به سمت نورهای درخشان شهر نمک حرکت می‌کند. زندگی شهری در ابتدا هیجان‌انگیز است، اما به زودی ترسناک‌تر از حد انتظار می‌شود و بانجو آرزوی بازگشت به خانه را می‌کند. او با گربه‌ای خیابانی به نام پاهای دیوانه (با صدای اسکاتمن کراترز) دوست می‌شود که قول می‌دهد او را به خانه برگرداند. موانع متعددی وجود دارد که بانجو باید قبل از بازگشت به لانه راحت خود از آن عبور کند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد تصمیمات بانجو و دلایل آن صحبت کنند. چرا او احساس کرد که باید خانه را ترک کند؟ آیا صحنه‌هایی را می‌بینید که در آن والدین بانجو عشق خود را به او نشان دادند، حتی در مواقعی که او تنبیه می‌شد؟

والدین باید بدانند که این فیلم تصاویر باشکوه و انیمیشن شخصیت‌های زیبا دارد، اما داستان کمی شربت‌گونه احتمالاً فقط کودکان بسیار کوچک را مجذوب خود می‌کند. برخی تم‌های شدید در این فیلم وجود دارد: بانجو احساس سوءتفاهم می‌کند و تنهایی در شهر، خطر ملایمی را تجربه می‌کند. کودکان حساس‌تر ممکن است از جدایی بانجو از خانواده‌اش ناراحت شوند. گروه سنی ایده‌آل برای این فیلم، کودکان دبستانی هستند. بیشتر آن‌ها می‌توانند خود را با بانجو که مدام به خاطر بدرفتاری در دردسر می‌افتد، هم‌ذات‌پنداری کنند. کودکان بزرگ‌تر ممکن است همچنان از آن لذت ببرند، اما بچه‌های ۱۱ و ۱۲ ساله ممکن است داستان ساده را برای سلیقه‌شان بیش از حد احساسی بدانند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

دون بلوت، انیماتور، پس از ترک دیزنی، مصمم شد تا انیمیشن‌های خود را بسازد که از نظر کیفیت با آثار کلاسیک دیزنی که در ساخت آن‌ها مشارکت داشت برابری کند؛ تا حدودی در این امر موفق بود. بانجو، گربه‌ی چوب‌بر اولین تلاش بلوت است و ظاهری شبیه به انیمیشن‌های کلاسیک دیزنی دهه‌ی ۱۹۴۰ دارد. در صحنه‌ای که بانجو سعی می‌کند در طول باران پناه بگیرد، انیمیشن فوق‌العاده است. انیماتورها نه تنها باران را به تصویر می‌کشند، بلکه پاشیدن قطرات باران بر زمین و موج‌هایی که در آب‌های جمع‌شده ایجاد می‌کنند را نیز نشان می‌دهند.جایی که فیلم دچار لغزش می‌شود، در داستان کلیشه‌ای آن است. بانجو فرار می‌کند، متوجه می‌شود دنیای بیرون آنقدرها هم که فکر می‌کرد شگفت‌انگیز نیست، و به خانه برمی‌گردد. فیلمسازان نتوانسته‌اند درام و طنزی را که برای به تصویر کشیدن رنج‌های بانجو لازم است، در فیلم بگنجانند. با این حال، تماشاگران جوان‌تر می‌توانند از شخصیت‌های بامزه فیلم لذت ببرند، در حالی که با هیچ چیز تهدیدآمیزی مواجه نمی‌شوند. و والدین می‌توانند با رضایت قلبی از پیام اخلاقی فیلم مبنی بر اینکه «هیچ جا خانه آدم نمی‌شود» استقبال کنند.