در چشم طوفان

در چشم طوفان، دکتر شیا (پو-چی چنگ وانگ) جراح بدبینی در تایپه است که در حال عجله برای ترک شیفت بیمارستان و رسیدن به جشن تولد دخترش است. به نظر می‌رسد که او طلاق گرفته و فردی است که به اندازه کافی دخترش را نمی‌بیند، و شاید به همین دلیل است که حتی قبل از پایان شیفت خود، بی‌رحمانه بیمارستان را ترک می‌کند. وقتی یک پرستار از او می‌خواهد که وضعیت جدید یکی از بیمارانش را بررسی کند، بی‌تفاوت به نظر می‌رسد. او در حال ترک بیمارستان است که تماسی دریافت می‌کند و به بیمارستان بازمی‌گردد، درست قبل از اینکه به دلیل شیوع ویروس مرگبار سارس، قرنطینه شود. به نظر می‌رسد که مدیریت بیمارستان وجود سارس را در ساختمان پنهان کرده‌اند تا از ایجاد وحشت جلوگیری کنند، اما دیگر نمی‌توانند تعداد رو به رشد بیماران مبتلا به سارس را نادیده بگیرند. بیمارانی که تب و سرفه دارند، در بخش B قرنطینه می‌شوند، و همچنین هر کارمندی که تصور می‌شود با افراد آلوده در تماس بوده است. این بخش شروع به شبیه شدن به یک سلول مرگ می‌کند، جایی که همه ساکنان آن محکوم به مرگ هستند. پزشکان و پرستاران حاضر به درمان بیماران نیازمند نیستند. رسانه‌ها از اعتراض آنها گزارش می‌دهند. در واقع، یک روزنامه‌نگار شجاع به طور آزادانه در بیمارستان به دنبال سرنخ‌هایی از منشأ شیوع بیماری است. شیا و او منشأ شیوع را به شرکتی ردیابی می‌کنند که ملحفه‌های بیمارستان را تأمین می‌کند. چگونه می‌توان این بحران را مدیریت کرد؟

• «خانواده‌ها می‌توانند در مورد دشواری‌های کار به‌عنوان یک پرستار خط مقدم در زمانی که ویروسی مسری در حال گسترش است، صحبت کنند. به نظر شما چگونه می‌توان مسئولیت حرفه‌ای مراقبت از بیماران را در برابر خطر شخصی ابتلا به بیماری ارزیابی کرد؟»
• «هنگام اولین ملاقات با دکتر شیا، او به‌خصوص بی‌رحم به نظر می‌رسد. به نظر شما چه چیزی باعث می‌شود که او ناگهان احساس مسئولیت نسبت به بیمارانش کند؟»
• «این فیلم دربارهٔ شیوع ویروس سارس در تایوان در سال ۲۰۰۳ چه چیزی در مورد همه‌گیری جهانی کووید-۱۹ به ما می‌گوید؟ آیا از حادثه سارس درس‌هایی در مورد مراقبت از بیماران در شرایط پر فشار و توجه به سلامت و بهزیستی متخصصان مراقبت‌های بهداشتی تحت استرس آموخته شد؟»

«والدین باید بدانند که چشم طوفان یک درام تایوانی است که در سال ۲۰۰۳ در یک بیمارستان اتفاق می‌افتد و با شیوع ناگهانی ویروس مرگبار سارس روبرو می‌شود. برای تقویت حس واقع‌گرایی، فیلم به‌طور گرافیکی بیماران بیمار و لوله‌گذاری شده را به تصویر می‌کشد که در حال مبارزه هستند و همچنین روش‌های اتاق عمل خونی را نشان می‌دهد. پرستاران بیمار می‌شوند و می‌میرند. مردی که سرطان دارد و نمی‌خواهد درمان بیشتری شود، خود را حلق‌آویز می‌کند. بزرگسالان سیگار می‌کشند. استفاده‌ی کم‌تر از کلمات "لعنتی"، "خر"، "احمق" و "جهنم". این فیلم به زبان ماندارین است و زیرنویس انگلیسی دارد. برای اطلاع از فیلم‌های بیشتر از این دست، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.»

وقتی ویروس در بیمارستان شیوع پیدا می‌کند، «چشم طوفان» به یک ترکیب تکراری از کلیشه‌ها تبدیل می‌شود. جراح خودخواهی یاد می‌گیرد که مهربان باشد. راننده تاکسی مهربانی به دختری تنها کمک می‌کند. پرستاری فداکار خود را در معرض خطر قرار می‌دهد. شخصیت‌های کلیشه‌ای فراوان هستند و مونولوگ‌های طولانی، نکاتی را که در فیلم بارها و بارها تکرار می‌شوند، مرور می‌کنند. هیچ خط داستانی واقعی این موارد را به هم متصل نمی‌کند.اگرچه شباهت‌هایی با همه‌گیری کووید-۱۹ وجود دارد، اما جزئیات این فیلم احتمالاً برای کسانی که واقعاً همه‌گیری سارس در تایپه را تجربه کرده‌اند، عمیق‌تر و ملموس‌تر است. تماشاگران دیگر ممکن است به دنبال داستانی منسجم‌تر باشند. این فیلم در به تصویر کشیدن لحظاتی که پرسنل پزشکی ترس و غریزه حفظ خود را نشان می‌دهند، که معمولاً در میان افراد غیرپزشک رایج است، موفق عمل کرده است. اما در بیان انگیزه‌های شخصیت‌های اصلی ضعیف عمل می‌کند. ما نمی‌دانیم چرا یک جراح خودخواه و بدبین ناگهان وجدانش بیدار می‌شود و به‌طور آگاهانه سلامتی خود را با مراقبت از یک بیمار مبتلا به سارس در حال مرگ به خطر می‌اندازد. او این کار را می‌کند و ما، به‌عنوان تماشاگر، فقط شانه بالا می‌اندازیم. فیلم برخی تصاویر واقعی از سال ۲۰۰۳ را که وحشت مردم در خیابان‌ها در زمان همه‌گیری سارس را نشان می‌دهد، در خود گنجانده است، اما این لمس واقعیت نمی‌تواند مشکلات فیلم را حل کند.