هانسِل و گرِتل

هانسِل و گرِتِل، اقتباسی است از داستانی به همین نام از مجموعه داستان‌های برادران گریم، با موسیقی برگرفته از اپرای انگلبرت هامپر دینک. این فیلم، یکی دیگر از مجموعه فیلم‌های موزیکال و زنده‌ای است که در اواخر دهه ۱۹۸۰ با بودجه‌ای کم توسط کمپانی کنون فِری تِیلز ساخته شد. هانسِل و گرِتِل (با بازی هیو پولارد و نیکولا استِپلتون) فرزندان یک چوب‌بر فقیر (دیوید وارنر) و همسرش (امیلی ریچارد) هستند. به عنوان تنبیهی برای بدرفتاری‌شان، مادرشان دستور می‌دهد برای شام توت فرنگی جمع کنند. آن‌ها به بخشی ممنوعه از جنگل مجاور سر می‌زنند، جایی که بچه‌های دیگر هم در آن ناپدید شده‌اند، و گم می‌شوند. در حالی که پدرشان به‌طور جنون‌آمیزی به دنبال آن‌هاست، آن‌ها خودشان را در قلمرو گریسِلدا (کلوریس لیچمن) می‌یابند، زنی مادربزرگ‌گونه که با آغوش باز و سینی‌هایی از شیرینی‌های خوشمزه از آن‌ها در خانه‌ی جذاب نان زنجبیلی‌اش استقبال می‌کند. اما او به زودی هویت واقعی‌اش را فاش می‌کند: گریسِلدا جادوگری شرور است که قصد دارد هانسِل را چاق کند و بعد بخورد. گرِتِل هم تا زمانی که او هم به یک وعده‌ی خوشمزه تبدیل شود، به عنوان خدمتکارش کار خواهد کرد. تنش بالا می‌گیرد، در حالی که چوب‌بر به دنبال آن‌هاست و بچه‌های وحشت‌زده تلاش می‌کنند سرنوشتشان را به تعویق بیندازند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد عواملی که یک فیلم را ترسناک می‌کند صحبت کنند. آیا از اتفاقات فیلم‌های انیمیشن یا فیلم‌های لایو اکشن بیشتر می‌ترسید؟ فیلم‌سازان از چه ابزارهایی برای ترسناک کردن گریسِلدا استفاده کردند؟
• هانسِل و گرِتل مادرشان عصبانی است، چون خانواده‌شان فقیر و گرسنه است، پس با بچه‌هایش بی‌توجهانه رفتار می‌کند. چطور می‌توانیم خشم و ناامیدی را سازنده‌تر مدیریت کنیم؟
• این قصه پری دریایی نسخه های مختلفی دارد. خواندن نسخه اصلی از برادران گریم می تواند جالب باشد. فیلم سازان چه چیزهایی را تغییر داده اند و چرا؟

والدین باید بدانند که هانسل و گرتل فیلمی نیست که در سال ۲۰۱۳ با درجه R اکران شد. بخش‌های زیادی از این فیلم لایو اکشن ممکن است برای کودکان خیلی کوچک یا حساس ترسناک باشد. جادوگر بدجنس با دندان‌ها و ناخن‌های سیاه، زگیل‌های روی صورت، موهای سفید ژولیده و چانه‌ای نوک‌تیز به تصویر کشیده شده است. گاهی از نمای بسیار نزدیک از او فیلم‌برداری شده است، با چشمانی خشمگین و متمرکز به دوربین، موهای ژولیده، دندان‌های نمایان و خنده‌ای شیطانی. یک اردک را داخل دیگ آب جوش می‌اندازند و بعد داخل تنور آتشین. در صحنه‌ای اوج‌گیر، جادوگر بدجنس را داخل دیگ آب جوش می‌اندازند، بعد داخل تنور و در نهایت منفجرش می‌کنند. صحنه‌های دیگر در جنگل تاریک اتفاق می‌افتد و با صدای خنده‌های شبح‌وار، التماس و فریادهای دلخراش همراه است. مادر هانسل و گرتل در ابتدای فیلم مضطرب و عصبانی است و دائماً به بچه‌ها و شوهرش توهین می‌کند. برای اطلاع از فیلم‌های بیشتر از این دست، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب‌های فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

هنسل و گرتل می‌تواند لذت‌بخش باشد و برای بچه‌هایی که چندان به کیفیت تولید اهمیت نمی‌دهند، ترس خوبی به همراه بیاورد. در میان مجموعه‌ای از فیلم‌هایی که به دلیل کیفیت تولید ضعیفشان شناخته شده‌اند -- دکورهایی شکننده (برخی از آن‌ها در چند فیلم ظاهر می‌شوند)، بازیگرانی عمدتا آماتور (همچنین بازیگران تکراری)، ترانه‌های اصلی متوسط و جلوه‌های ویژه‌ای که به طرز احمقانه‌ای نالایق هستند -- این فیلم متمایز است، اگر فقط به این دلیل که از نظر دامنه و بازیگران کوچکتر است، بنابراین کمتر احتمال دارد که زشتی تلاش را آشکار کند.لیچمن جادوگر ترسناکی است که به وضوح از فکر خوردن بچه‌ها لذت می‌برد. دو بازیگر جوان قابل قبول هستند و وارنر به خوبی نگران آن‌هاست. با این حال، برخی از صحنه‌های خنده‌دار غیرعمدی وجود دارد: بیرون آمدن یک اردک بیچاره (و همچنین جادوگر) از یک دیگ جوشان واقعاً مضحک است، همچنین زمانی که خانه خوشمزه در رودخانه‌ای از لجن قرمز و سبز فوران می‌کند.