آزمایشگاه ارواح

براد و باری کلینگی، دو برادری که ادعا می‌کنند با روح سربازان جنگ داخلی مواجه شده‌اند، تصمیم گرفتند تا آزمایشگاه شبح (GHOST LAB) را به عنوان یک وسیله نقلیه برای تحقیقات فراطبیعی ایجاد کنند. این دو برادر به همراه سایر شکارچیان شبح، به سراسر کشور سفر می‌کنند تا خانه‌های تسخیر شده توسط ارواح را بررسی کنند. این تیم هر شب در یکی از این مکان‌ها می‌مانند و از تجهیزات پیشرفته برای یافتن شواهد ماوراء طبیعی استفاده می‌کنند. در برخی از سفرها، هیچ اتفاقی نمی‌افتد، اما گاهی اوقات تیم و دوربین‌ها، تصاویر و صداهایی را ثبت می‌کنند که تقریبا غیرقابل توضیح است.

• خانواده‌ها می‌توانند دربارهٔ ماوراءالطبیعه صحبت کنند. آیا فکر می‌کنید ارواح واقعی هستند؟ آیا فکر می‌کنید تیم لابراتوار ارواح واقعاً با ارواح مواجه می‌شوند؟ آیا تجهیزات آنها می‌تواند وجود پدیده‌های ماوراءالطبیعه را اثبات کند؟
• چرا این‌قدر برنامه‌های تلویزیونی از این دست وجود دارد؟ این برنامه در مقایسه با برنامه‌های مشابهی که دیده‌اید چطور است؟ آیا فکر می‌کنید خانه‌های تسخیرشده‌ی ارواح برای همه‌ی این محققان کافی است؟

والدین باید بدانند که ستارگان این برنامه واقع‌نمای تلویزیونی امیدوارند با بازدید از خانه‌های به‌اصطلاح تسخیرشده توسط ارواح با تجهیزات علمی مختلف، وجود ارواح را اثبات کنند. در حالی که محتوای نامناسب سنی برای نوجوانان بزرگ‌تر وجود ندارد (واژه‌هایی قوی‌تر از «crap» و «fricking» سانسور می‌شوند و خشونت بیشتر مورد بحث قرار می‌گیرد تا نمایش داده شود)، اما می‌تواند هم خسته‌کننده (انتظار طولانی) و گاهی ترسناک باشد، زمانی که واقعاً اتفاقی غیرقابل توضیح رخ می‌دهد. به‌طور کلی، لحن برنامه کمی ترسناک است، بنابراین بینندگان جوان‌تر و/یا حساس ممکن است از تماشای آن لذت نبرند.

سبک برنامه‌های واقع‌گرایانه شکار ارواح در حال شلوغ شدن است، از شکارچیان ارواح تا ماجراجویی با ارواح. این برنامه‌ها همه از یک قالب پایه پیروی می‌کنند، با تیمی که در مورد تاریخ گاه ماکابر هر مکانی که بازدید می‌کنند، توجیه می‌شوند و سپس با تجهیزات فراوان به محل می‌روند. اوج هر قسمت زمانی است که دوربین‌ها واقعاً چیزی را که ممکن است ارواح باشند، ثبت می‌کنند و گاهی اوقات این اتفاق می‌افتد.اما بیشتر تصاویر آزمایشگاه روح از برادران است که در حال توضیح دادن در مورد کارشان و دلیل آن و بعد نشستن و منتظر ماندن برای اتفاقی هستند. این نقطه ضعف همه این برنامه‌هاست و به خصوص در اینجا ضعف بیشتری دارد. برادران کلینگ به نظر افراد مهربانی می‌آیند، اما خیلی جذاب نیستند؛ تماشای آنها در حال نشستن جالب نیست و این موضوع با استفاده بیش از حد آنها از زبان عامیانه بدتر هم می‌شود. "راستش فکر کنم چیزی شنیدم!" "نه بابا، فقط یه موش بود." خب، فکر کنم بهتره چیز دیگری تماشا کنم.