تشینا

تریشنا (فریدا پینتو) دختر بزرگ یک خانواده فقیر هندی است. در حالی که یک شب در حال رقصیدن است، با جی (ریز احمد)، پسر یک هتلدار ثروتمند، ملاقات می‌کند. او به تریشنا شغلی در یک هتل پیشنهاد می‌دهد، که تریشنا به شدت به آن نیاز دارد، زیرا پدرش در یک تصادف رانندگی فلج شده است. تریشنا معشوقه جی می‌شود، اما به دلیل فشارهای اجتماعی، جی مجبور است رابطه‌شان را مخفی نگه دارد. در نهایت، این رابطه ناسالم و تقریباً سوءاستفاده‌گرانه می‌شود و تریشنا مجبور به تصمیم‌گیری دشواری می‌شود.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد رابطه جنسی ترشنا صحبت کنند. آیا این رابطه رضایت‌آمیز به نظر می‌رسد؟ در چه مرحله‌ای از رمانتیک به سرکوب‌کننده تبدیل می‌شود؟ والدین، با نوجوانان خود در مورد ارزش‌های خود در مورد رابطه جنسی و روابط صحبت کنید.
• تریشنا چرا به خشونت متوسل شد؟ آیا او گزینه‌های دیگری برای تغییر وضعیتش داشت؟
• این فیلم چگونه با رمان تامس هاردی که بر اساس آن ساخته شده متفاوت است؟ آیا این تغییرات جالب هستند؟ چطور؟

والدین باید بدانند که ترشنا بازسازی رمان کلاسیک توماس هاردی به نام تس دوربرویلز است که در هند امروزی اتفاق می‌افتد. این فیلم درباره زنی فقیر است که پس از گرفتار شدن در رابطه‌ای با مردی ثروتمند، قربانی تراژدی می‌شود. در فیلم صحنه‌های خشونت خونین و جدا از هم، تصادف ماشین و صحنه‌های جنسی ناراحت‌کننده‌ای وجود دارد که به تجاوز جنسی نزدیک است. برهنگی وجود ندارد، اما اعمال جنسی واضحی بین دو شخصیت اصلی وجود دارد. الفاظ زشت در فیلم بسیار کم است، اما یکی از شخصیت‌های فرعی در یک صحنه از چند کلمه زشت استفاده می‌کند، از جمله «ف*ک» و در یک ترانه کلمه «بی*چ» تکرار می‌شود. شخصیت‌ها در فیلم سیگار و مشروب می‌خورند (و ظاهراً حشیش هم می‌کشند). فیلم خشک و افسرده‌کننده است و اگرچه ممکن است طرفداران توماس هاردی آن را تحسین کنند، اما بسیاری از نوجوانان علاقه‌ای به آن نشان نخواهند داد. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

کارگردان مایکل وینترباتم در فیلم ترشنا به وضوح شیفته هند است و از مناظر شهری و چشم‌اندازهای روستایی تصاویر طولانی و عاشقانه‌ای به نمایش می‌گذارد. اغلب، او همچنین لحظات طولانی را صرف دنبال کردن شخصیت‌هایش از یک مکان به مکان دیگر می‌کند، حتی اگر اتفاق دیگری در حال رخ دادن نباشد. برای رنگ و بوی محلی، حتی چند صحنه از رقصندگان با حرکات سبک بالیوود وجود دارد. متاسفانه، بعد از همه این‌ها، او فراموش می‌کند که زمان زیادی را صرف روایت داستان یا شناخت شخصیت‌هایش کند.نتیجه تجربه‌ای خشک، بی‌روح، ناامیدکننده و خسته‌کننده است، پر از انحراف و کم‌تر از درام. وقتی جِی بالاخره عشق و اشتیاقش را به بازیگر نقش مقابلش ابراز می‌کند، صحنه بی‌رمق می‌شود. واکنش او بی‌روح است و بنابراین هیچ قوس عاشقانه یا عاطفی در رابطه‌شان وجود ندارد. کاملاً افسرده‌کننده است و در حالی که از دست می‌رود، داستان بیشتر اجتناب‌ناپذیر به نظر می‌رسد تا تراژیک. طرفداران توماس هاردی ممکن است در اینجا چیزی ارزشمند پیدا کنند، اما بقیه نباید خودشان را درگیر کنند.