لو مان

لمانس سرگذشت راننده مسابقه ای مایکل دیلنی (استیو مک کوئین) را در طول مسابقه استقامت ۲۴ ساعته سالانه افسانه ای فرانسه و خارج از آن دنبال می کند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد برخی از ویژگی‌های شخصیتی نمایش داده شده در فیلم لو مان صحبت کنند. به نظر شما چه خصوصیاتی برای تبدیل شدن به یک راننده مسابقه‌ی خوب لازم است؟ کدام شخصیت‌ها این ویژگی‌های شخصیتی را در فیلم نشان دادند؟
• صحنه‌های تصادف ماشین چه حسی به شما داد؟ آیا هیجان‌انگیز، ترسناک، یا ترکیبی از هر دو بودند؟
• تجسم زنان در فیلم را بررسی کنید. آیا فکر می‌کنید آنها به حاشیه رانده شده‌اند؟ اگر این فیلم امروز ساخته می‌شد، چگونه ممکن بود بازیگران و فیلمنامه آن متفاوت باشد؟ چرا تجسم در رسانه‌های کودکان مهم است.
• فیلم از تصاویر واقعی استفاده کرده است. آیا می‌توانید فیلم‌های دیگری را نام ببرید که از این تکنیک استفاده کرده‌اند؟ آیا این موضوع بر احساسات شما نسبت به این نوع فیلم‌ها تاثیر می‌گذارد؟

والدین باید بدانند که فیلم لِ مان یک درام مسابقه اتومبیل‌رانی است که در سال ۱۹۷۱ و در طول مسابقه واقعی ۲۴ ساعته لِ مان که هر سال در فرانسه برگزار می‌شود، اتفاق می‌افتد. این فیلم شامل تصاویری از مسابقه است که در طول مسابقه واقعی سال ۱۹۷۰ گرفته شده و هدف آن به تصویر کشیدن طول، مقیاس و پیچیدگی مسابقه به همان اندازه روایت داستان آن است. به همین دلیل، دیالوگ کمی در فیلم وجود دارد و بیشتر آن را صحنه‌های اکشن تشکیل می‌دهند. برخی از این صحنه‌ها خطرناک هستند، چرا که رانندگان متعددی با رانندگی سریع با خودروهای پرقدرت در سطوح خیس، خود را در معرض خطر قرار می‌دهند. با این حال، فیلم تا حدی احساسات مایکل دِلِنی (استیو مک‌کوئین) را در مورد مرگ یکی دیگر از رانندگان و همچنین بحث مبهمی در مورد اندوه و غم او با بیوه او، لیزا بِلگتی (الگا اندرسن) به تصویر می‌کشد. فحاشی در فیلم اندک و گاه به گاه است و فقط از کلمه «ass» استفاده شده است. مصرف الکل نیز در برخی از صحنه‌های اجتماعی وجود دارد. برخی از تماشاگران در حال سیگار کشیدن دیده می‌شوند. بازیگران فیلم عمدتاً سفیدپوست و مرد هستند و تمرکز فیلم بیشتر بر رانندگان و تیم‌های فنی است. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

مسابقات اتومبیل‌رانی چیزی همیشگی و نمادین دارد که آن را به موضوعی مناسب برای نمایش بر پرده‌ی نقره‌ای سینما تبدیل می‌کند. در فیلم لمانز، مایکل دلنی، راننده‌ی با تجربه‌ی مک‌کوئین، باید بر مرگ رقیبش غلبه کند و به مسابقه‌ی سخت و طاقت‌فرسای موتوراسپرت بازگردد؛ مسابقه‌ای که در آن برنده کسی است که در ۲۴ ساعت بیشترین مسافت را طی کند. اما نکته‌ی جالب توجه این است که حتی ستاره‌ای مثل مک‌کوئین، که در زندگی واقعی یک راننده‌ی پرشور بود و در ساخت فیلم نیز نقشی کلیدی داشت، در مقابل خود مسابقه در رتبه‌ی دوم قرار می‌گیرد. در این فیلم به طور گسترده از تصاویر مسابقه‌ی ۲۴ ساعته‌ی لمانز در سال ۱۹۷۰ استفاده شده است، که آن را بیشتر به یک مستند درام نزدیک می‌کند تا یک فیلم داستانی. نقطه‌ضعف این رویکرد این است که، بیش از ۵۰ سال بعد، فیلم به دلیل استفاده از فناوری دوربین‌های مدرن در فیلم‌های اکشن و مسابقات واقعی امروزی، قدیمی به نظر می‌رسد. بعید است کسی به جز طرفداران مسابقات قدیمی از این فیلم لذت ببرد، اما مانند بسیاری از پروژه‌های پرشور، علاقه‌ی سازندگان فیلم به موضوع آن هرگز کهنه نشده است.