جاذبه‌های مرگبار

برخی افراد، سگ یا لاک‌پشت یا شاید ماهی به‌عنوان حیوان خانگی برایشان کافی نیست -- برای برخی، فقط یک حیوان وحشی واقعی می‌تواند این نیاز را برطرف کند. بله، این جانوران شگفت‌انگیز هستند، اما ببرها، شامپانزه‌ها، مارمولک‌های نظارت‌کننده، پایتون‌های غول‌پیکر و دیگر موجودات نمایش داده‌شده در جاذبه‌های کشنده نیز خطرناک هستند. افرادی که در این مجموعه مستند به تصویر کشیده شده‌اند اغلب وابستگی‌های ناسالمی به حیوانات خانگی خود پیدا کرده‌اند، به‌گونه‌ای که وقتی این حیوانات در نهایت به صاحبان خود حمله می‌کنند، بسیار غم‌انگیز و اغلب با نتایجی مرگبار است. این برنامه شامل مصاحبه‌هایی با متخصصان و دوستان قربانیان، و همچنین بازسازی حوادث است تا توضیح دهد که چگونه این دوستداران حیوانات قادر به نادیده گرفتن تهدید بالقوه‌ای هستند که توسط همراهان وحشی‌شان ایجاد می‌شود.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد حیوانات خانگی صحبت کنند. آیا فکر می‌کنید حیوانات وحشی را می‌توان اهلی کرد و به عنوان حیوان خانگی نگه داشت؟ یا اینکه آیا فکر می‌کنید ذات و سرشت آنها به این معنی است که همیشه برای انسان‌ها خطرناک خواهند بود؟ چه حیواناتی ممکن است به عنوان حیوان خانگی مناسب‌تر از دیگران باشند؟
• آیا فکر می‌کنید چرا مردم ممکن است بخواهند با حیوانات وحشی زندگی کنند؟ آیا آنها متوجه می‌شوند که این کار می‌تواند خطرناک باشد، یا فکر می‌کنید در انکار هستند؟

والدین باید بدانند که این مجموعه مستند به افرادی می‌پردازد که به نگهداری حیوانات وحشی به عنوان حیوان خانگی علاقه‌مند شده‌اند و در نهایت با حمله حیوانات به آنها، جان خود را از دست می‌دهند. این مجموعه شامل مصاحبه با دوستان قربانیان و بازسازی صحنه‌های حمله است که در برخی موارد تصاویری اندکی گرافیکی از حملات را به نمایش می‌گذارد. اگرچه تصاویر خشن نیستند، اما به دلیل موضوع حساس، تماشای این مجموعه برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب‌تر است.

جاذبه‌های مرگبار با ایده‌ای جذاب شروع می‌شود، اما اجرای آن ضعیف است. تماشای بازی و سرگرمی مردم با حیوانات وحشی وسوسه‌انگیز است، اما تصاویر آن حس بدیمنی را نیز القا می‌کنند. بنابراین وقتی اتفاقی می‌افتد، واقعاً غافلگیر نمی‌شویم. همچنین بازسازی‌ها برای بینندگان هیجان‌انگیز نخواهد بود، زیرا روند آن کند و خسته‌کننده است. و از آنجایی که گرفتن تصاویر واقعی از حمله حیوانات وحشی به انسان دشوار است، صحنه‌های بازسازی‌شده چندان محتوای واقعی ندارند. فقط راوی اتفاقاتی را که افتاده است توصیف می‌کند و اغلب حدس می‌زند، زیرا جز قربانی، کسی شاهد حادثه نبوده است. شنیدن این داستان‌ها جالب‌تر از دیدن آن‌ها است.