راجر و من

وقتی مایکل مور به شهر زادگاهش فلینت در میشیگان بازگشت، درست در زمانی رسید که اولین موج از تعطیلی کارخانه‌های جنرال موتورز شروع شده بود. در مواجهه با سقوط اقتصادی جامعه، این روزنامه‌نگار میکروفون به دست گرفت و وقت خود را صرف ردیابی مردی کرد که او را مسئول می‌دانست: راجر اسمیت، مدیرعامل جنرال موتورز. نتیجه کار مور، فیلم «راجر و من» است. اسمیت از پاسخ به سوالات مور طفره می‌رود، اما کارگردان موفق می‌شود بینندگان را در سفری رنگارنگ به شکست اقتصادی در آمریکا همراهی کند. ما شاهد تلاش دولت محلی برای اجرای طرح‌های ناقص احیا هستیم، در حالی که تعداد بی‌شماری از خانواده‌ها از خانه‌هایشان اخراج می‌شوند و افراد زیادی ون‌های نقل مکان اجاره می‌کنند، به طوری که شرکت‌های اجاره‌ای عملاً قادر به حفظ موجودی وسایل نقلیه خود نیستند. در میان تصاویر مور، کلیپ‌هایی وجود دارند که تاریخچه جنرال موتورز در فلینت را روایت می‌کنند، از جمله بخش‌های تبلیغاتی تولید شده توسط شرکت و همچنین تصاویر خبری. مور همچنین بخشی از تاریخچه خانوادگی خود را شامل می‌کند و یادآوری می‌کند که پدرش دهه‌ها برای جنرال موتورز کار کرده و عموزاده‌اش در اعتصاب معروف «نشستن و اعتراض» شرکت داشته که منجر به تشکیل اتحادیه کارگران خودرو شد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد مستندها صحبت کنند. آیا مستندها باید صرفاً داستانی را روایت کنند، یا اینکه داشتن جهت‌گیری در آنها، مانند این مستند، قابل قبول است؟ آیا مایکل مور در قبال راجر اسمیت، مدیرعامل شرکت جنرال موتورز، منصفانه رفتار کرده است؟ آیا او باید منصفانه رفتار کند تا بتوان فیلمش را مستند نامید؟ این موضوع می‌تواند منجر به بحث گسترده‌تری در مورد اخبار و نقش روزنامه‌نگاران شود.

والدین باید بدانند که این مستند به بررسی سقوط اقتصادی فلینت، میشیگان، پس از اخراج ۳۰۰۰۰ کارمند توسط شرکت جنرال موتورز می‌پردازد. الفاظ بد و خشونت در آن محدود است، اما فیلم شامل تصاویری از جرایم و اخراج تعداد زیادی از خانواده‌ها از خانه‌هایشان می‌باشد. مردم به صراحت از ناامیدی اقتصادی خود سخن می‌گویند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

در کل، سبک مور جذاب و صمیمی است. این مستند اصلا خشک نیست و یک لحظه تاریخی مهم را بررسی می‌کند. بینندگان جوان ممکن است بحث اقتصاد را گیج‌کننده و کسل‌کننده بیابند، اما دانش‌آموزان دبیرستانی باید بتوانند به راحتی آن را دنبال کنند. مور به وضوح یک برنامه سیاسی دارد، اما علاقه‌مندی خود را به موضوع در چند دقیقه اول فیلم آشکار می‌کند. هیچ تلاشی برای فریب بینندگان وجود ندارد، فقط بازگو کردن وقایعی که کارگردان آن‌ها را می‌بیند. فیلم را مثل یک مقاله سرمقاله روزنامه در نظر بگیرید.