لس‌آنجلس ۹۲

فیلم "LA 92" که به‌طور کامل از طریق اخبار و ویدئوهای خانگی قدیمی روایت می‌شود، بر داستان رودنی کینگ، مرد سیاه‌پوستی که در مارس ۱۹۹۱ توسط چهار افسر سفیدپوست پلیس لس‌آنجلس وحشیانه کتک خورد، تمرکز دارد. این حادثه در ویدئو ضبط شد، چهار افسر دستگیر شدند و جامعه سیاه‌پوستان در انتظار اجرای عدالت بودند. همچنین در مارس ۱۹۹۱، لاتاشا هارلینز، نوجوانی سیاه‌پوست اهل لس‌آنجلس، توسط صاحب یک فروشگاه مواد غذایی کره‌ای مورد اصابت گلوله قرار گرفت و کشته شد. این حادثه نیز در ویدئو ضبط شد، اما یک قاضی سفیدپوست بدون هیچ‌گونه مجازات زندان، فرد ضارب را آزاد کرد. تنش‌ها بالا بود و در آپریل ۱۹۹۲، محاکمه کینگ با تبرئه چهار افسر توسط هیأت منصفه به پایان رسید، علی‌رغم شواهد ویدیویی قانع‌کننده. به‌طور قابل‌توجیهی، جامعه سیاه‌پوستان که ناامید و خشمگین شده بود، به خیابان‌ها آمدند و دست به اعتراض زدند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت‌های به تصویر کشیده شده در فیلم LA 92 صحبت کنند. تماشای این وقایع که می‌دانیم واقعا اتفاق افتاده، چه حسی به ما می‌دهد، برعکس خشونتی که در یک داستان تخیلی خلق شده است؟
• آیا بین شورش واتس در ۱۹۶۵ و اتفاقات غم‌انگیز ۱۹۹۲ تغییری رخ داده است؟ و بین سال ۱۹۹۲ تا تظاهرات پس از قتل جورج فلوید در ۲۰۲۰ چه تغییراتی رخ داده است؟
• چه چیزی در حین تماشای این فیلم شما را شوکه کرد و چه چیزی نکرد؟
• « چرا یادگیری و صحبت کردن درباره نژاد و نژادپرستی اهمیت دارد؟ رسانه‌ها چگونه می‌توانند در این فرایند کمک کنند؟ » آگاهی از مسائل مربوط به نژاد و نژادپرستی و گفتگو درباره آن‌ها، گام مهمی در جهت درک بهتر دنیای اطراف و مقابله با نابرابری‌ها است. صحبت کردن آشکار و صادقانه درباره این موضوعات، به ما کمک می‌کند تا واقعیت‌های زندگی افراد را درک کنیم و با چالش‌هایی که آن‌ها مواجه هستند، آشنا شویم. رسانه‌ها نقش بسیار مهمی در این فرایند دارند. آن‌ها می‌توانند با ارائه اطلاعات دقیق و بی‌طرفانه، آگاهی عمومی را افزایش دهند و با معرفی دیدگاه‌های مختلف، به درک بهتر مخاطبان کمک کنند. همچنین، رسانه‌ها می‌توانند با برجسته کردن داستان‌های موفق افراد از نژادها و فرهنگ‌های مختلف، الهام‌بخش تغییرات مثبت در جامعه باشند.

لوس آنجلس 92" مستندی تاثیرگذار و هشداردهنده در مورد شورش‌هایی است که پس از تبرئه چهار افسر سفیدپوست پلیس لس آنجلس آغاز شد که در ویدئویی در حال کتک زدن بی‌رحمانه راننده سیاه‌پوستی به نام رودی کینگ در سال 1991 بودند. این مستند کاملاً از تصاویر آرشیوی اخبار و ویدئوهای خانگی تشکیل شده است و هیچ روایت یا زمینه تاریخی اضافه‌ای ندارد. تصاویر شدید و دل‌خراشی دارد که برای خود سخن می‌گویند، اما خانواده‌هایی که به همراه نوجوانان خود این مستند را تماشا می‌کنند، ممکن است بخواهند در مورد اتفاقات رخ داده بحث کرده و جزئیات را تکمیل کنند. خشونت بسیار شدید واقعی وجود دارد: شلیک اسلحه، اجساد، خون و کتک زدن به تصویر کشیده می‌شود، همچنین صحنه‌های غارت، فریاد و تهدید، تصاویر دلخراش و ماشین‌ها و ساختمان‌های در حال سوختن دیده می‌شوند. زبان مورد استفاده نیز بسیار شدید است و کلمات توهین‌آمیزی مانند "فحش"، "کلمه نژادپرستانه"، "s--t" و غیره استفاده شده است.

این تصاویر در این مستند -- که کاملاً از فیلم‌های آرشیوی تشکیل شده -- قدرتمند و دل‌خراش هستند. اگرچه نمی‌توان از تأثیر آنها انکار کرد، اما افزودن تفسیر معاصر یا زمینه تاریخی ارزشمند بود. این مستند به مناسبت بیست و پنجمین سالگرد حکم تبرئه کینگ و شورش‌های پس از آن، توسط نشنال جئوگرافیک تهیه شده و به‌طور جسورانه‌ای توسط فیلمسازان برنده اسکار، دنیل لندسی و تی. جی. مارتین، از صدها ساعت فیلم گردآوری شده است. بدون شک، LA 92 تجربه‌ای تاثیرگذار است. این تصاویر سرشار از احساس هستند و خود گویای بسیاری از حقایق هستند. شاید هیچ چیز قدرتمندتر از اشک تک‌افتاده مرد سیاه‌پوستی نباشد که به آزادی چهار افسر پلیس نگاه می‌کند.موسیقی متن ساخته دنی بنسی و ساندر ژوریانس به القای شدت تصاویر کمک می‌کند و روایت را پیش می‌برد. مقدمه و موخره‌ای که شورش واتس در سال ۱۹۶۵ را به رویدادهای ۱۹۹۲ پیوند می‌زند، نگاهی بدبینانه ارائه می‌کند که نشان می‌دهد در ۳۰ سال چقدر تغییر کرده‌ایم و پیش‌بینی می‌کند که اتفاقات تراژیک دیگری نیز رخ خواهد داد، مانند قتل جورج فلوید در سال ۲۰۲۰. اگر LA 92 دیدگاه خود را کمی گسترش داده و دیدگاهی مدرن و تکان‌دهنده ارائه می‌کرد، مانند مستند درخشان «اُ. جی. سیمپسون: ساخت آمریکا» ساخته عزرا ادلمن، شاید بیشتر مشخص می‌شد که مشکلات سیستماتیک به نمایش گذاشته‌شده در این مستند چه مدت طولانی و چه عقب‌افتادگی عمیقی داشته‌اند.