دختران بدجنس ۲

جو میچل (مگان مارتین) همیشه دختر جدید مدرسه است. دختر یک مکانیک ناسکار (لیندن اشبی)، او سال آخر دبیرستانش را در دبیرستان نورث شور، ششمین مدرسه اش در چهار سال، می گذراند. معمولا جو به خودش می پردازد، اما وقتی مقابل سه دختری که بر مدرسه حکومت می کنند می ایستد - ملکه زنبور عسل مندی (مایارا والش)، چستیتی (کلر هولت) بی مغز و جذاب و هوپ (نیکول گیل اندرسون) خوش لباس و میکروب هراس - خودش را هدف بدجنسی دخترها می بیند. گیج کننده تر این است که ابی (جنیفر استون) همکلاسی کمرو و ثروتمند، که پدرش به جو پیشنهاد می دهد در ازای دوستی با ابی شهریه دانشگاهش را بپردازد. جو معامله را قبول می کند و در نهایت بهترین دوست ابی می شود، عاشق برادر ناتنی مندی، تایلر (دیگو گونزالس بونیتا) می شود و در نهایت با پلاستیک ها برای کنترل اجتماعی مدرسه رقیب می شود.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد پدیده «دختران بدجنس» صحبت کنند. بچه‌های شما چطور با این موضوع در مدرسه خودشان کنار می‌آیند؟
• در این فیلم، چرا به دختران بی‌ادبانه لقب «دیوث» داده می‌شود اگر دوست‌پسر داشته باشند، یا «باکره» اگر رابطه کامل نداشته باشند؟ آیا مسخره کردن افراد به خاطر تجربه‌های جنسی‌شان یا نداشتن آن درست است؟ نوجوانان: چه انتظاراتی در مورد مسائل جنسی در مدرسه‌تان وجود دارد؟
• نوجوانان دبیرستانی با مصرف‌گرایی در مورد خودروها و لباس‌ها چگونه برخورد می‌کنند، به‌ویژه اگر توانایی خرید برندهای لوکس و مد روز را نداشته باشند؟

والدین باید بدانند که این دنباله فیلم موفق دختران بدجنس، شخصیت‌های جدیدی دارد اما همچنان به مسائل مرتبط با نوجوانان مانند محبوبیت، جنسیت و جاه‌طلبی می‌پردازد. در فیلم از برخی الفاظ نسبتا تند استفاده شده است، به‌ویژه کلمات «احمق» و «دیوث» و همچنین به روابط دبیرستانی اشاره‌های زیادی شده است، خواه به دختری که در ازای انجام تکالیف مدرسه با دیگران رابطه برقرار می‌کند یا «شرمساری» دختری که هنوز باکره است و فقط با یک پسر رابطه داشته است. به مصرف‌گرایی و مادی‌گرایی به‌طور مداوم اشاره شده است، به‌ویژه به خودروها و طراحان مد. از جنبه‌های مثبت فیلم می‌توان به بحث‌های مفصلی اشاره کرد که خانواده‌ها می‌توانند در مورد دختران بدجنس و تجربیات خودشان داشته باشند. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

مانند اکثر فیلم‌های تلویزیونی هدفمند نوجوانان، فیلم دختران بدجنس ۲ دارای ارزش‌های تولیدی قابل قبول، بازیگران جوان باتجربه و داستانی بسیار قابل پیش‌بینی است. هر کسی که فیلم کمدی اصلی نوشته تینا فی و با بازی لیندزی لوهان را دیده باشد، تقریباً از همان تیتراژ ابتدایی می‌داند که چه اتفاقی در حال رخ دادن است. اما جو، برخلاف کِیدیِ لوهان، یکی از دختران پلاستیکی نمی‌شود؛ بلکه گروه ضد پلاستیکی خود را تشکیل می‌دهد که با دختران آلفا مقابله می‌کند. اما در غیر این صورت، نام گروه همان است، دختران در همان کلیشه‌های دقیق قرار می‌گیرند (یک بلوند سبک‌سر و بی‌بندوبار مانند آماندا سایفرد و یک دختر قهوه‌ای‌مو مدگرا و عصبی مانند لِیسی چابرت) و قوس داستانی در مورد اینکه شخصیت اصلی کمی شبیه دختران بدجنس می‌شود، نیز یکسان است. بهتر بود اگر نویسندگان داستانی خلاقانه‌تر داشتند که تا این حد از داستان اصلی تقلید نمی‌کرد.بازیگران همه فارغ‌التحصیلان تلویزیون هستند که از قبل با این کار آشنا هستند، و تیم میدوز نقش مدیر مدرسه‌ای را بازی می‌کند که تا حدودی از دانش‌آموزان بدش می‌آید اما واقعاً نمی‌تواند کاری برای متوقف کردن رفتارهای وحشتناکشان انجام دهد. بخش‌هایی از فیلم کمی مضحک است (چه مدرسه‌ای از طبقه متوسط رو به بالا اجازه سگ‌بازی یا قلدری آشکار را می‌دهد؟)، اما گفتگوهایی که این فیلم می‌تواند الهام بخش آن باشد، ارزش دیدن را دارد. هر مدرسه دختران و پسران بدجنس (و بدذات) خود را دارد، و دیدن این فیلم با نوجوانان و جوانان و سپس سنجش نحوه برخورد آنها با پرستش گروه‌های کوچک و انحصارطلبی، ارزش دارد. و اگر نسخه اصلی را ندیده‌اید، حتماً آن را تماشا کنید؛ در مقایسه با این نسخه تلویزیونی، مثل یک کلاس استادانه به نظر می‌رسد.