جیجی

در آستانه قرن بیستم در پاریس، گیگی جوان (با بازی لزلی کارون) آماده می‌شود تا مانند عمه‌اش (ایزابل جینز) و مادربزرگش (هرمیون گینگولد) به یک معشوقه مورد توجه تبدیل شود. این فیلم اقتباسی سینمایی از رمان کوتاه نویسنده کولت است. این یک تجارت جدی است که نیاز به آموزش جدی دارد، اما گیگی مدام توسط دوست خانوادگیشان، گاستون لاشای مجرد، پولدار و محبوب (لوئیس ژوردان) حواسش پرت می‌شود. هرچه بیشتر وقت خود را با هم می‌گذرانند، بیشتر به هم علاقه‌مند می‌شوند. اما از گیگی انتظار می‌رود که معشوقه‌ای شود؛ آیا واقعا می‌تواند همسر باشد؟ به ویژه از آنجایی که عشق برای او گیج‌کننده و اسرارآمیز به نظر می‌رسد. علاوه بر این، او در حال تغییر است زیرا هنر خود را تکمیل می‌کند و گاستون ممکن است این دگردیسی را دوست نداشته باشد. آیا عشق آنها دوام خواهد آورد؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد دلیل آموزش جيجي برای تبدیل شدن به یک معشوقه یا روسپی درباری صحبت کنند. چرا این هدفی والا (حداقل در پاریس در آن دوره زمانی) محسوب می‌شود؟ یا آیا واقعاً چنین نیست؟
• آنچه ژیژی را برای گاستون جذاب میکند چیست؟ آیا در این ایده که یک دوست خانوادگی مسن تر مانند او در نهایت با یک زن جوان که از نوجوانی او را میشناسد، قرار ملاقات بگذارد، چیزی غیر جذاب وجود دارد؟ (سن ژیژی مشخص نشده است، اما اشاره هایی به جوان بودن او شده است.)
• قطعاً برخی از مضامین فیلم قدیمی و مربوط به گذشته هستند (به‌ویژه نقش زنان)، اما ارزش بحث و گفتگو را دارند. نظر شما در مورد این مسئله چیست که در این جامعه، مردان برای بدست آوردن زنان مبارزه می‌کنند و زنان را برای خوشامد مردان تربیت می‌کنند؟

والدین باید بدانند که اگر کمی زیر سطح ظاهری این موزیکال معروف دهه 1950 را خراش دهیم، برخی موضوعات قدیمی و کمی تحریک‌آمیز ظاهر می‌شوند: درباره اینکه چقدر مهم است که مرد خود را خوشحال کنید و اینکه آیا بهتر است همسر باشید یا معشوقه. با این حال، نوجوانانی که آن را امتحان می‌کنند تحت تأثیر شکوه و جذابیت آن قرار خواهند گرفت و احتمالاً چنین نکات داستانی را در بافت تاریخی فیلم قرار می‌دهند. هیچ فحاشی، برهنگی، یا نوشیدن و کشیدن سیگار در فیلم وجود ندارد و همه چیز در حد معمول و اجتماعی است.

همانطور که در یکی از محبوب‌ترین ترانه‌های جِیجی می‌شنویم: «خدایا شکرت برای دختران کوچک» و این موضوع تا حد زیادی در مورد کل این فیلم صادق است. این فیلم کلاسیک برنده جایزه اسکار است و دلیل آن هم واضح است یا بهتر بگوییم دلایل زیادی دارد: داستانی نوآورانه، موسیقی خاطره‌انگیز (اثر آلن جی لرنر و فریتز لوه)، لباس‌هایی رؤیایی (طراحی شده توسط سسیل بیتون افسانه‌ای) و اجراهایی الهام‌بخش. همه این‌ها در حالی است که پاریس پس‌زمینه فیلم است. گاهی فیلم آنقدر کامل به نظر می‌رسد که گویی برای حداکثر تأثیرگذاری مهندسی شده اما فاقد وزن است و مخاطبان امروزی ممکن است شیوه زیبا نشان دادن موضوع آن - که جِیجی اساساً برای معشوقه شدن تربیت می‌شود - را قدیمی و غیرجذاب بدانند. اما این شک و تردیدها پس از شروع فیلم و با نمایش عنوان آغازین و شروع جادوی فیلم از بین می‌روند.